I SA/Ol 366/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie - Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie: odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia : przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego Na mocy art. 243 §1 w związku z art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153 , poz. 1270, dalej zwanej p.p.s.a. ) Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania . Wnioskiem z dnia 21 maja 2009 r. złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, M. L. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Z oświadczenia wnioskodawcy wynikało, że przebywa w Areszcie Śledczym. Nie posiada żadnego majątku nieruchomego i ruchomego. Nie pracuje. Oceniając przedstawioną we wniosku sytuację materialną skarżącego stwierdzić należy, że w obecnej sytuacji majątkowej i życiowej nie posiada środków pieniężnych czy też majątku na opłacenie należnych kosztów sądowych. Fakt przebywania zaś w Areszcie Śledczym oraz brak środków pieniężnym nie pozwalają skarżącemu samodzielnie opłacić kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika w celu reprezentowania go w przedmiotowej sprawie, w związku z powyższym przyznano prawo pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego. Na marginesie uwzględniając utrwaloną linię orzecznictwa sądowego w tym zakresie stwierdzić trzeba, że przyznanie prawa pomocy stanowi instytucję wyjątkową. Z tego też powodu, nie można z niej czynić powszechnie stosowanego środka pomocy. Z uwagi na wyjątkowy charakter tej instytucji przyznanie prawa pomocy powinno być zatem stosowane tylko w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, a mianowicie wtedy gdy wnioskodawca nie posiada żadnych możliwości sfinansowania kosztów związanych z dochodzeniem swoich praw przed Sądem . W związku z tym na zasadzie art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 258§2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.