I SA/Ol 366/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku Radcy Prawnego S. B. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 sierpnia 2009r. , sygn. akt I SA/Ol 366/09, w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie) Kancelarii Radcy Prawnego S. B. kwotę w wysokości 219,60 zł (słownie: dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za sporządzenie w ramach prawa pomocy opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych. W dniu 24 września 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynął wniosek ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika skarżącego, radcy prawnego S. B. o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyżej wymienionego wyroku. Jednocześnie pełnomocnik oświadczyła, iż opłaty związane z udzieleniem pomocy prawnej w tej sprawie nie zostały opłacone ani w części, ani w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz.1349, ze zm.), koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki. Przepis § 14 ust. 2 pkt 2) lit. b tego rozporządzenia stanowi natomiast, iż stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą w postępowaniu kasacyjnym - 50 % stawki minimalnej, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny - 75 % stawki minimalnej, w obu wypadkach nie mniej niż 120 zł. Z kolei na podstawie § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W sytuacji zatem, gdy podjęcie przez radcę prawnego S. B. czynności procesowych w imieniu skarżącego w postaci sporządzenia opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie budzi wątpliwości, wniosek o zasądzenie kosztów z tego tytułu zasługuje na uwzględnienie. Wysokość wynagrodzenia ustalono w kwocie 219,60zł (180 zł + 39,60 zł podatek VAT) mając na uwadze, iż sporządzenie opinii dotyczyło innej sprawy, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1) lit. c) cyt. rozporządzenia, jak również uwzględniając rodzaj i zawiłość sprawy. Z tych względów, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz. 1271) postanowiono jak w sentencji.