I SA/Ol 37/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.s.c. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w sprawie w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące październik 2006 r. – maj 2007 r. oraz wrzesień 2007 r. na skutek wniosku E. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji E. Ma. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi .S s.c. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące październik 2006 r. – maj 2007 r. oraz wrzesień 2007 r. Zdaniem strony wdrożone już postępowanie egzekucyjne w administracji polegające m.in. na egzekucji z rachunków bankowych, z wierzytelności, z nieruchomości i zajęć wszystkich ruchomości uniemożliwia jej prowadzenie działalności zarobkowej jak i spłacanie zobowiązań przede wszystkim wobec Skarbu Państwa i banków. Postanowieniem z dnia "[...]" r. , sygn. akt I SA/Ol 37/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z "[...]", sygn. akt "[...]" uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano m.in., iż Sąd I instancji oceniając zasadność argumentów skarżącej powinien był się skoncentrować na zbadaniu stanu majątkowego skarżącej, zwracając uwagę, iż posiadany przez skarżącą majątek zajęty został w postępowaniu egzekucyjnym. W tym kontekście nie bez znaczenia jest również okoliczność, że egzekucja z jedynej nieruchomości skarżącej (domu) zabezpieczającej potrzeby mieszkaniowe jej rodziny, mogłaby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lubi faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zaskarżone postanowienie nie zawiera analizy znajdujących się w aktach sprawy, a nadesłanych przecież na wezwanie WSA w postępowaniu wpadkowym z zakresu prawa pomocy dokumentów obrazujących sytuację majątkową skarżącej. Bez znaczenie pozostaje to, że ww. dokumenty zostały przedłożone w odpowiedzi na wezwanie Sądu I instancji w postępowaniu z zakresu prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tern sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 zd. 1 in principio wskazanego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Użyte w przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Katalog tych przesłanek jest zamknięty. Sąd ma możliwość wydania pozytywnego rozstrzygnięcia jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Pod pojęciem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków rozumie się taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811). Chodzi zatem m.in. o sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.). Podzielając w całości przedstawione wyżej poglądy NSA, uznać należy, że ujawnione przez stronę okoliczności uzasadniają w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Łączna wartość dochodzonych przeciwko skarżącemu należności podatkowych, kwestionowanych przed Sądem wynosi około 401532 zł. Dochodzenie przedmiotowej należności przez organy podatkowe i związane z tym zajęcia ruchomości, nieruchomości i rachunków bankowych skarżącej przed zakończeniem postępowania w niniejszej sprawie w świetle stawianych argumentów oraz analiza dokumentów przedstawionych przez stronę, pozwala przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji stwarzać będzie dla strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie sprawy sąd, uznając wniosek skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji za wystarczająco uzasadniony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji