I SA/Ol 370/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2004 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do sierpnia 1999 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. nakazać ściągnąć od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) kwotę 236 zł ( dwieście trzydzieści sześć) tytułem połowy nieuiszczonego wpisu; 3. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz J. C. kwotę 2415zł (dwa tysiące czterysta piętnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Skarga J. C. na decyzję Dyrektora Izy Skarbowej z dnia 18 sierpnia 2004 r. została w całości uwzględniona przez ten organ, który wydał w dniu 25 października 2004 r. decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz umarzającą postępowanie w sprawie. Z odpisu decyzji z dnia 25 października 2004 r. (k.13-16 ) wynika, że organ podatkowy uwzględniając skargę nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej. Zarządzeniem z dnia 26 października 2004 r. doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 3 listopada 2004 r. skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia. W międzyczasie pismem, które wpłynęło do sądu 2 listopada 2004 r. skarżąca cofnęła skargę. Wpis nie został uiszczony. Organ podatkowy wniósł o umorzenie postępowania. Zgodnie z art. 220 par. 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) cytowanej dalej jako P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przepis art.220 par.3 P.p.s.a. stanowi, że skarga od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie pismu (skardze) nadany został bieg, mimo że nie została uiszczona opłata. Bieg nadany został przed wezwaniem o uiszczenie wpisu. Skoro więc sąd podjął już czynności na skutek wniesienia skargi doręczając odpis skargi organowi i żądając nadesłania akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę, to późniejsze wezwanie o uiszczenie wpisu nie powinno było zawierać pouczenia, że nieuiszczenie wpisu spowoduje odrzucenie skargi. Jeśli bowiem w niniejszej sprawie skardze nadany został bieg w ten sposób, że odpis skargi doręczony został Dyrektorowi Izby Skarbowej, który stosując przepis art. 54 par.3 P.p.s.a. uwzględnił skargę, to nie wchodzi w grę odrzucenie skargi na skutek nieuiszczenia wpisu. Wydaje się, że w takiej sytuacji w ogóle niecelowe jest wzywanie o wpis, skoro wezwania takiego nie można opatrzyć żadnym rygorem. W takim przypadku nieuiszczenie wpisu rodzi ten skutek, że sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie zobowiązany jest orzec o ściągnięciu tej opłaty od strony, która zobowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę (art.223 par.2 P.p.s.a.). Zauważyć należy, że ustawodawca nie uznał za stosowne zamieścić w przepisach art.54 P.p.s.a. postanowień, co do tego jak powinien postąpić sąd wobec uwzględnienia skargi przez organ administracji, dlatego postępowanie w takiej sytuacji powinno ulegać umorzeniu na podstawie ogólnego przepisu art.16l par.1 pkt 3 P.p.s.a. W związku z tym postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć na podstawie art.16l par. 1 pkt 3 P.p.s.a., gdyż postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na uwzględnienie skargi przez organ podatkowy. Wobec konkurencji dwóch podstaw do umorzenia postępowania, jakimi są w niniejszej sprawie cofnięcie skargi i bezprzedmiotowość wobec jej uwzględnienia, istotniejsze jest, zdaniem sądu, stwierdzenie bezprzedmiotowości jako zdarzenie pierwotnego, którego skutkiem było cofnięcie skargi. Umorzenie wobec bezprzedmiotowości nastąpiłoby także gdyby strona, mimo uwzględnienia skargi przez organ, nie cofnęła jej. Przyjęcie, że podstawą faktyczną umorzenia postępowania jest cofnięcie skargi, a w konsekwencji umorzenie postępowania miałoby za podstawę prawną art.16l par. 1 pkt 1 P.p.s.a., mogłoby bowiem budzić wątpliwości co do tego czy w takiej sytuacji stronie należy się zwrot kosztów na podstawie art.201 par.1 P.p.s.a. Przepis ten bowiem przewiduje możliwość zwrotu kosztów postępowania w przypadku umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art.54 par.3 P.p.s.a. tj. na podstawie art.161 par.1 pkt 3 P.p.s.a. Rozważać by można również wskazywanie jednocześnie dwóch podstaw umorzenia postępowania t.j. art.16l par.1 pkt 1 i art.161 par.1 pkt 3 P.p.s.a. skoro występują jednocześnie: stan bezprzedmiotowości postępowania i cofnięcie skargi rodzące ten sam skutek w postaci wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania. Jednak wskazywanie dwóch podstaw, gdy wystarcza do umorzenia postępowania wystąpienie jednej z nich, nie wydaje się poprawne. Zgodnie z art.201 par.1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 par.3 P.p.s.a. Wniosek strony o zwrot kosztów, stosownie do unormowania zawartego w art. 209 par. 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art.20l, 203 i 204 P.p.s.a. Stosownie do art.210 par.2 P.p.s.a. o kosztach należnych stronie, która nie jest reprezentowana przez radcę prawnego lub adwokata sąd orzeka z urzędu w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym. W skardze J. C. domagała się zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Fakt cofnięcia skargi, w której zawarty był wniosek o zasądzenie kosztów nie może być potraktowany jako rezygnacja nie tylko z kontynuowania postępowania sądowego ale i z zasądzenia kosztów. Żądanie zwrotu kosztów postępowania sądowego nie jest bowiem elementem koniecznym skargi, stanowi dodatkowe żądanie wynikające z faktu wniesienia skargi i poniesienia związanych z tym kosztów. Zgodnie z par.2 ust. 1 pkt 1 lit. e Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2.12.2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 212, poz.2075 ) w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł wynagrodzenie doradcy podatkowego wynosi przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji 2400 zł. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu sprawy stanowi kwota 11.802 zł. Należało więc na podstawie art.209 par. 1 w zw. z art.201 par. 1 P.p.s.a. zasądzić od organu na rzecz skarżącej kwotę 2415 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, którymi to kosztami jest w tym przypadku tylko wynagrodzenie pełnomocnika - doradcy podatkowego (art.205 par.2 w zw. z art.205 par. 4 P.p.s.a.) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa wynoszącą 15 zł. Na podstawie art.223 par.2 P.p.s.a. w zw. z art.232 par.1 pkt 2 P.p.s.a. połowę nieuiszczonej opłaty sądowej należy ściągnąć od organu podatkowego. Gdyby skarżąca uiściła wpis, to stosownie do przepisu art.232 par. 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd z urzędu zwróciłby jej połowę wpisu, jako że cofnięcie skargi nastąpiło już po wysłaniu jej odpisu organowi, ale przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa jeszcze nie została skierowana (art.232 par. 1 pkt 2 P.p.s.a. mówi o cofnięcie pisma przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, a więc należy się stronie zwrot połowy wpisu również jeśli sprawa jeszcze nie została skierowana na posiedzenie). Zatem w związku z wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie na rachunku sądu powinna pozostać połowa wymaganego w sprawie wpisu, a wobec nieuiszczenia go przez skarżącą poniesienie opłaty sądowej w tej części musi obciążać organ podatkowy przy zastosowaniu wyżej zacytowanych przepisów .