I SA/Ol 371/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie - Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych lub częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. C. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie: opłaty za przechowanie towaru postanawia : przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2010r. złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), skarżąca D. C. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia wnioskodawczyni wynika, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem T. C. oraz dwójką uczących się dzieci. Rodzina wnioskodawczyni utrzymuje się z dochodu z pracy dorywczej męża w wysokości 500 zł miesięcznie oraz z zasiłku rodzinnego na dzieci w kwocie 188 zł. Dodatkowo dzieci otrzymują stypendium szkolne ( na okres od I-VI. 2010r.) w wysokości 1.672 zł każde. Strona oświadczyła, że nie posiada majątku, zamieszkuje z całą rodziną u rodziców. Dodatkowo wyjaśniła, że jest bezrobotna bez prawa do zasiłku. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zasadą jest, że każdy podmiot wszczynający postępowanie przed sądami administracyjnymi musi liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów postępowania sądowego. Zgodnie jednak z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. osobie fizycznej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym bądź częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania czy też nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia zaistnienia okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy w określonym zakresie. Celem zaś instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (postanowienie NSA z 6 października 2004r., sygn. akt GZ 71/04, ONSA 2005, Nr 1, poz. 8). Z tego też względu do obowiązków Sądu należy ocena złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia w celu jego weryfikacji oraz wyważenia interesu ogółu (Skarbu Państwa) oraz słusznego interesu strony. Zasadność wniosku rozpatruje się w dwóch aspektach - z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, a z drugiej zaś z uwzględnieniem jej możliwości finansowych (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05 orzeczenie dostępne w Internecie pod adresem: http:// orzeczenia.nsa. gov.pl). Oceniając sytuację finansową na podstawie złożonych przez wnioskodawczynię oświadczeń, należy stwierdzić, iż skarżąca wykazała, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Złożone oświadczenie wskazuje, że skarżąca nie posiada dochodów, z których mogłaby opłacić należne koszty sądowe. Dochód z pracy dorywczej w wysokości 500 zł miesięcznie czy też otrzymywany zasiłek jak i stypendium szkole nie pozwalają na opłacenie kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącej czy jej rodziny. Nadto strona nie posiada majątku, który mógłby stanowić ewentualne źródło sfinansowania kosztów sądowych np. w postaci zabezpieczenia pożyczki czy też dochodu ze sprzedaży. Rozpoznając niniejszy wniosek wzięto również pod uwagę, iż strona zobowiązana jest do opłacenia kosztów sądowych w dwóch sprawach zawisłych przed tut. Sądem (sygn. akt I SA/Ol 371/10, I SA/Ol 372/10). W związku z tym na zasadzie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 258§2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.