I SA/Ol 372/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca oraz od października do grudnia 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA/post.1 - sentencja postanowienia E. O. (zwana dalej "skarżącą") reprezentowana przez radcę prawnego, w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą, zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że egzekwowana kwota naliczonego podatku VAT może spowodować wobec skarżącej nieodwracalne skutki. Pełnomocnik wskazał, że skarżąca nie dysponuje środkami pieniężnymi, które pozwoliłyby na jednorazową wpłatę podatku. Pełnomocnik podniósł również, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wymierzył skarżącej podatek także za rok 2011, a nadto określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lata 2011, 2012, 2013. Łącznie zobowiązanie ze wskazanego tytułu wyniosło ponad 280.000 zł. Ponadto radca prawny zauważył, że prowadzenie przez organ egzekucji znacząco odbije się na funkcjonowaniu firmy prowadzonej przez skarżącą. Spowoduje bowiem problemy z płynnością finansową, a w konsekwencji prowadzić będzie do upadku firmy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zaznaczył, że z informacji przekazanych przez Urząd Skarbowy w I. wynika, że na zobowiązanie podatkowe skarżącej wynikające z zaskarżonej decyzji nie zostały wystawione tytuły wykonawcze. Ponadto w dniu 18 maja 2015 r. wpłynęło pismo o rozłożenie na raty zobowiązań podatkowych wynikających z ww. decyzji. Postępowanie podatkowe w tym zakresie nie zostało jeszcze zakończone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie (p. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, s. 190, W-wa 2006) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie merytoryczna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd jest niemożliwa z uwagi na brak jego właściwego uzasadnienia. Na podstawie przedstawionych danych nie można bowiem ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego nie wskazała na informacje istotne z punktu widzenia przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie podała informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów, czy stanu rachunków bankowych. Do wniosku nie zostały przy tym dołączone żadne dokumenty, które umożliwiłyby Sądowi ocenę, czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na sytuację finansową skarżącej, spowoduje zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Podkreślić należy, że sam fakt określenia skarżącej łącznego zobowiązania w wysokości ponad 280.000 zł nie pozwala na wyprowadzenie wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi funkcjonowaniu prowadzonej przez skarżącej działalności gospodarczej, prowadząc nawet do jej likwidacji. Z przedstawionych w skardze argumentów nie można wywieść, jaka jest kondycja finansowa skarżącej. Nie wynikają z nich dane, obrazujące choćby poziom przychodów, a co za tym idzie, także kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pozbawiony jest danych dotyczących stanu majątkowego, stąd niemożliwe jest w istocie przeprowadzenie analizy wpływu, jaki na ten majątek wywarłoby wykonanie decyzji (a zwłaszcza ocena tego, czy istotnie byłaby konieczna likwidacja działalności gospodarczej). Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę przedmiotowego wniosku. Z akt sprawy wynika bowiem, że zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" organ ustalił, że skarżąca prowadząc działalność gospodarczą pod firmą A. w zakresie usług transportowych oraz usług świadczonych sprzętem budowlanym w styczniu, od kwietnia do lipca oraz od października do grudnia 2013 r. zawyżyła podatek naliczony o łączną kwotę 73.604,46 zł. Powyższą kwotę skarżąca podała jako wartość przedmiotu zaskarżenia. Warto podkreślić, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez Sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (i poparcia ich - przez stronę - dowodami w postaci dokumentów źródłowych), dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto zapłatę podatku, nawet w trybie egzekucji administracyjnej, nie można utożsamiać ze szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż skutki zapłaty tego zobowiązania są "odwracalne" poprzez zwrot ewentualnej nadpłaty podatku wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z dnia 24 września 2004 r., FZ 324/04, niepubl; postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II FZ 530/08, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei, z odpowiedzi na skargę wynika, że dotychczas na podstawie zaskarżonej decyzji nie wystawiono tytułów wykonawczych, zostało zaś wszczęte postępowanie w sprawie rozłożenia na raty ww. zobowiązań podatkowych. Podsumowując, wskazać należy, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winna przekonać Sąd o tym, że jej wykonanie, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła jednak takiej argumentacji. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.