I SA/Ol 374/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (sprawozdawca), Protokolant Praktykant Marta Starszewska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r., sprawy ze skargi F. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie przekazania zażalenia zgodnie z właściwością 1. oddala skargę, 2.zasądza od Skarbu Państwa- Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokata G. H. kwotę 240 zł ( dwieście czterdzieści zł) oraz należny od tej kwoty podatek od towarów i usług według stawki 23%, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. I SA/Ol 374/11 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia " [...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w sprawie przekazania zażalenia właściwemu organowi. Z akt sprawy i motywów zaskarżonego aktu wynika, co następuje: Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku F. W. i T. U.-W., zamieszkałych w miejscowości Ś., na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: PINB) w dniu 19.10.2010 r., o nr: "[.....]"" obejmującego należność pieniężną z tytułu grzywny w celu przymuszenia w kwocie należności głównej 79.447 zł. Podstawą prawną egzekwowanych należności w ww. tytule wykonawczym jest postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27.08.2009 r., nr "[.....]" w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułu wykonawczego nastąpiło w trybie przepisu art. 26 § 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej w skrócie: u.p.e.a.), w dniu 19.11.2010 r. w wyniku doręczenia Zobowiązanym w trybie przepisu art. 43 Kpa odpisu powyższego tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O., zawiadomienie o zajęciu z dnia 15.11.2010 r. Zobowiązany pismem z dnia 22.11.2010 r. adresowanym do Dyrektora Izby Skarbowej, wniósł skargę na czynność organu egzekucyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. podnosząc, iż "tytuł wykonawczy nr "[...]" został wystawiony w oparciu o sfałszowany i podrobiony materiał dowodowy". Zobowiązany wskazał tym samym okoliczności, które mogą świadczyć nieistnieniu obowiązku lub o niedopuszczalności egzekucji ze względu na wadliwy tytuł wykonawczy, a więc podstawy wynikające z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.). W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej, pismem z dnia 15.12.2010 r., wezwał zobowiązanego do sprecyzowani w/w wniosku. Pismem z dnia 20.12.2010r. F. W. odpowiedział na to wezwanie, nie wskazując jednoznacznie trybu rozpatrzenia podania z dni 22.11.2010r. Mając na uwadze fakt, iż przedmiotowe zastrzeżenia zostały wniesione w terminie 7 dni od daty doręczenia Zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 30.12.2010r. przekazał pismo Strony, celem jego rozpatrzenia w trybie art. 33 u.p.e.a. (zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne) organowi egzekucyjnemu - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w S.. Realizując procedurę rozpatrzenia zarzutów zobowiązanego wniesionych na prowadzone postępowanie egzekucyjne, zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. skierował powyższe pismo Zobowiązanego do będącego Wierzycielem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów, załączając jednocześnie przedłożone przez Zobowiązanego dokumenty, mające być dowodami potwierdzającymi zasadność zarzutu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., jako wierzyciel - postanowieniem z dnia "[........]" zajął stanowisko w przedmiocie zarzutów, nie uwzględniając w nim zarzutów wniesionych przez F. W. W treści postanowienia wierzyciela zostało zawarte pouczenie, iż Zobowiązanemu przysługuje zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., w terminie 7 dni od daty doręczenia. Zobowiązany złożył w dniu 11.02.2011 r. zażalenie na ww. postanowienie w sprawie nieuwzględnienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 19.10.2010r., jednakże za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia "[...]" znak: "[...]" przekazał w/w zażalenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S. w celu załatwienia sprawy zgodnie właściwością. Naczelnik Urzędu Skarbowego zaznaczył także, w pouczeniu zawartym w treści postanowienia z dnia "[...]" , wierzyciel - PINB w S. zawarł informację o trybie wniesienia środka zaskarżenia, które przysługuje za jego pośrednictwem do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone Zobowiązanemu w dniu 21.02.2011 r. Pismem z dnia 23.02.2011r. F.W. złożył zażalenie na ww. postanowienie o przekazaniu wg właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia "[...] ". Postanowieniem z dnia "[....]" nr "[....]" "[....]" Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego na postanowienie wierzyciela z "[....]" utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w O., po rozpoznaniu zażalenia F. W., postanowieniem z dnia "[....]", utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia "[...]" Zobowiązany wniósł na powyższe postanowienie organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W treści wniesionej skargi wniósł o uchylenie zajęcia świadczeń emerytalno-rentowych swoich i żony podnosząc, iż tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzone postępowanie egzekucyjne, został wydany przez wierzyciela na podstawie sfałszowanego materiału dowodowego, czego organ egzekucyjny jest świadomy. Podniósł także, iż toczą się postępowania sądowoadministracyjne i inne dotyczące ww. decyzji i postanowień wydanych w toku postępowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto Skarżący zarzucił Dyrektorowi Izby Skarbowej brak właściwego rozpoznania sprawy dotyczącej zajęcia świadczeń emerytalno-rentowych zobowiązanego i jego żony, odmowę przyjęcia materiału dowodowego dostarczonego Dyrektorowi Izby Skarbowej w dniu 01.12.2010 r, dotyczącego podrobienia dokumentacji PINB w S. oraz arogancję i naganne traktowanie Zobowiązanego w dniu 09.12.2010 r. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł również, że padł ofiarą zemsty, w oparciu o fałszywy i podrobiony materiał dowodowy. W dopowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zasady i tryb kontroli sądowej działalności administracji publicznej reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Zgodnie z jej postanowieniami, wyeliminowanie przez sąd administracyjny aktu prawnego wydanego przez organ administracji może nastąpić po stwierdzeniu, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) bądź w wyniku istnienia wady skutkującej stwierdzeniem nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznawanie skarg na akty organów nie ma charakteru merytorycznego orzekania o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, orzekając w danej sprawie, pełni funkcje kasacyjne, badając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) oraz na podstawie akt (art. 133 § 1 p.p.s.a.) zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, co stanowi wskazane wyżej kryterium sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej. Należy wskazać na zakres kognicji sądu administracyjnego polegającej na badaniu legalności zaskarżonego aktu lub czynności wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie ich podjęcia. Sąd jest zawsze związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Sąd administracyjny nie może ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanych w nim decyzji administracyjnych. W ocenie Sądu, złożona skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą kwestią było dokonanie wykładni art.65 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej Kpa, w korespondencji z art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, (zwana dalej upea.) w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 11.04.2011 r., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie spraw do organu właściwego następuje w drodze postanowienia organu, na które służy zażalenie. W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy, wierzyciel Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w wydanym postanowieniu z dnia "[...]."" zawarł informację o trybie i sposobie zaskarżenia postanowienia. Organ ten wskazał bowiem, iż zażalenie na postanowienie wierzyciela z dnia 03.02.2011 r., przysługuje za jego pośrednictwem do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane ( T.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., prawidłowo na mocy przepisu ar 65 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., przekazał zażalenie Skarżącego z dnia 11.02.2011 r. wraz z załącznikami, zgodnie z właściwością organowi właściwemu do załatwienia tego zażalenia. Organ egzekucyjny bowiem nie był właściwy do rozstrzygania o zasadności i prawidłowości stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Przekazując zażalenie do organu właściwego Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prawidłowo uwzględnił brzmienie przepisu art. 129 § 1 Kpa w związku z art. 144 Kpa, bowiem zażalenie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Oznacza to, że środek zaskarżenia (zażalenie) powinno wpłynąć do organu pierwszej instancji, który jest władny ocenić go pod kątem przesłanek przewidzianych w art. 132 Kpa, bowiem organ ten może wydać nowe rozstrzygnięcie w tym zakresie, w którym uchyli lub zmieni zaskarżone postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej w O. po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z "[...]", w sprawie przekazania zażalenia według właściwości. Uzasadnienie organu II zawiera szczegółowe okoliczności faktyczne i prawne sprawy, poddając problem dogłębnej analizie. Następnie pismem z dnia 12 kwietnia.2011 r., Skarżący na ww. postanowienie organu odwoławczego złożył skargę do WSA w Olsztynie. Sąd zauważa, że przedmiotowa skarga w swej treści nie zawiera żadnych, konkretnych zarzutów merytorycznych, tj. nie dotyczy de facto samego przekazania sprawy w trybie art. 65 § 1 K.p.a., lecz zawiera szereg innych wniosków, nie wchodzących w zakres tego postępowania, dlatego nie mogły być one rozpatrywane przez Sąd. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewódzki sąd administracyjny w Olsztynie stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego i procesowego, zatem Sąd działając na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako nieuzasadnioną.