I SA/Ol 377/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020r. oddala skargę. H.B. (dalej skarżąca, strona, podatnik) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO, Kolegium) z "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. Z przedstawionych wraz ze skargą do kontroli Sądu akt podatkowych sprawy wynika, że skarżąca w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2011 r. wykazała do opodatkowania grunty pozostałe: 3,1282 ha i budynek mieszkalny o powierzchni 280 m2, zaś w informacji w sprawie podatku rolnego na 2011 r. - obszar stanowiący grunty rolne, rowy i nieużytki o ogólnej powierzchni 0,0289 ha, a zwolnione: 1,5167 ha (karty nr 21-23 akt podatkowych). Ponadto strona jest właścicielem 1,2750 ha lasów (k. 20, 27-28). Natomiast z wypisów z ewidencji gruntów i budynków, jak i ze złożonych informacji w sprawie podatku od nieruchomości wynika, że podatnik jest właścicielem szeregu nieruchomości gruntowych, położonych w obrębie A., w powiecie "[...]", m.in. działki nr 3/9 o łącznej powierzchni 4,0222 ha, w tym sklasyfikowanej jako Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane o powierzchni 3,1282 ha, R - grunty orne: 0,3286 ha, N - nieużytki: 0,5142 ha, W - rowy: 0,0056 ha i Ps - pastwiska trwałe: 0,0456 ha. Ma też inne działki nr "[...]". Kierując się powyższym Burmistrz "[...]" (dalej Burmistrz) wydał "[...]" r. decyzję nr "[...]" w sprawie wymiaru podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości na 2020 r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 5.580 zł, płatnej w czterech ratach. Burmistrz wyliczył podatek: - od nieruchomości w ogólnej kwocie 5.522 zł: od budynku mieszkalnego 280 m2 x 0,73 zł = 204,40 zł i od gruntów pozostałych od powierzchni 31.282 m2 x 0,17 zł = 5.317,94 zł, - rolny: 4 zł od użytków o powierzchni 0,0289 ha, - leśny: 54 zł od 1,2750 ha lasów. Jako podstawę prawną organ powołał w sentencji m.in. art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej O.p.), art. 1 - art. 6a i 6c ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 1256 ze zm.) oraz Komunikat Prezesa GUS z 18 października 2019 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2020 (M.P. z 2019 r., poz.1017), art. 2 - art. 7 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej u.p.o.l.), a także stosowną uchwałę Rady Miejskiej "[...]" w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej zmianę, zwłaszcza w zakresie podatku od nieruchomości od gruntów. Jednocześnie wniosła o dokonanie oględzin nieruchomości na okoliczność braku prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, uzasadniającej zastosowanie w stosunku do działki nr 3/9 podatku od nieruchomości. Podniosła, że nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, w tym również w budynku mieszkalnym. Powołała się na pismo Starosty w "[...]" z 8 lipca 2019 r., zgodnie z którym brak jest w operacie ewidencji gruntów i budynków powiatu budynków położonych na ww. działce (k. 12 akt sądowych). Decyzją z "[...]" r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ powołał art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 888 ze zm., dalej u.p.l.) i art. 1, art. 6c ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 333, dalej u.p.r.). SKO wskazało, że podstawę ustaleń faktycznych w postępowaniu mającym na celu wymiar zobowiązania podatkowego w stosunku do osób fizycznych jest deklarowana przez podatników informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych, i powołało art. 6 ust. 6 u.p.o.l., art. 6a ust. 5 u.p.r. i art. 6 ust. 2 u.p.l.. Ponadto podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 276 ze zm.). Przy czym wypis z rejestru gruntów jest dokumentem urzędowym zgodnie z art. 194 § 1 O.p.. Organ uznał, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji Burmistrza. Opisując nieruchomości skarżącej SKO wyszczególniło dane z wypisów z ewidencji gruntów i budynków, jak też ze złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Strona zadeklarowała w 2011 r. do opodatkowania grunty pozostałe: 3,1282 ha i budynek mieszkalny o powierzchni 280 m2, zaś w informacji w sprawie podatku rolnego na 2011 r. wykazała wszystkie grunty stanowiące grunty rolne, rowy i nieużytki. W oparciu o powyższe dane organ podatkowy ustalił wysokość zobowiązania podatkowego, i są one prawidłowe. W zakresie zarzutów odwołania SKO podało, że grunty oznaczone jako "Bp" o powierzchni 3,1282 ha zostały opodatkowane prawidłowo. Jak wynika z przedstawionych uregulowań dane zawarte w ewidencji gruntów przesądzają o tym, jakie grunty winny być opodatkowane podatkiem rolnym, leśnym, a jakie podatkiem od nieruchomości. Żaden akt prawny rangi ustawowej nie zawiera legalnej definicji "użytku rolnego". Pojęcie to bliżej precyzuje jedynie rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r. poz. 393 ze zm.). Organ przedstawił treść § 68 ust. 1 tego rozporządzenia i wskazał, że do kategorii gruntów rolnych nie zaliczono gruntów oznaczonych jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - Bp, a zatem grunty te podlegają podatkowi od nieruchomości. Kolegium wyjaśniło, że ustalając wymiar podatku organ jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dane te mogą zostać zmienione w odpowiednim trybie. Jednak przyjęcie przez organ podatkowy innych danych niż te, które wynikają z ewidencji gruntów i budynków, naruszałoby art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a więc byłoby działaniem sprzecznym z prawem. W powiązaniu z powyższym SKO uznało za bezzasadny wniosek strony z odwołania, o dokonanie oględzin na okoliczność ustalenia faktycznego sposobu wykorzystywania spornych nieruchomości. Na tle powyższych rozważań okoliczność ta nie miałaby bowiem żadnego znaczenia dla sprawy. Strona zaskarżyła powyższą decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 1 i art. 4 ust. 1 i 2 u.p.r. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wymiaru podatku rolnego nie dokonuje się na podstawie sklasyfikowania gruntów w ewidencji gruntów, lecz na podstawie informacji podatnika w sprawie podatku od nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji bez podstawy prawnej, 2. art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wymiaru podatku od nieruchomości nie dokonuje się na podstawie sklasyfikowania gruntów w ewidencji gruntów, lecz na podstawie informacji podatnika w sprawie podatku od nieruchomości, z tym, że oświadczenie podatnika również nie dawało żadnych podstaw do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji bez podstawy prawnej, oraz z pominięciem właściwych podstaw opodatkowania, która to okoliczność stanowi podstawę uchylenia decyzji wymiarowej. Strona powołała akty prawne oraz orzecznictwo sądowe i podkreśliła wiążący charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dla opodatkowania w omawianych podatkach. Zdaniem skarżącej prowadzenie działalności rolniczej na gruntach oznaczonych Bp powoduje naliczenie podatku rolnego, a nie podatku od nieruchomości. Skarżąca natomiast nie prowadzi działalności gospodarczej na spornych gruntach. Strona podniosła, że SKO w uzasadnieniu decyzji nie odniosło się w żaden sposób do kwestii prowadzenia rzekomej działalności gospodarczej na nieruchomościach opodatkowanych podatkiem od nieruchomości. Powołała orzecznictwo Sądu Najwyższego w zakresie definicji działalności gospodarczej (postanowienie SN z 2 lutego 2009r. sygn. akt V KK 330/08), jak też orzeczenia sądów co do oczywistego charakteru naruszenia prawa polegającego na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną (wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt III ARN 13/94; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94). Skarżąca podała, że nie wie jak informacja w sprawie podatku od nieruchomości na 2011 r. znalazła się w posiadaniu Burmistrza, niemniej dokument zawiera poważne braki, które powodują, że w ogóle nie powinien się znaleźć w obrocie prawnym. We wskazanej informacji brak numeru NIP, Pesel i daty urodzenia podatnika, księgi wieczystej lub zbioru dokumentów, wskazania okoliczności powodujących konieczność złożenia informacji, kraju zamieszkania, województwa, powiatu, wskazania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, opisu powierzchni użytkowej budynku; nie zawiera żadnych informacji, nazwiska i imienia osoby składającej, daty wypełnienia informacji, identyfikacji przyjmującego formularz w adnotacjach organu podatkowego, podpisu przyjmującego i daty przyjęcia. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem procesowym z 29 czerwca 2020 r. Kolegium wniosło o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Sąd pismem z 14 lipca 2020 r. zawiadomił o powyższym skarżącą, która nie zażądała przeprowadzenia rozprawy (k. 44 i 46 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., na wniosek stron, skarga wniesiona w niniejszej sprawie została rozpoznana w trybie uproszczonym. Skarżąca w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2011 r. wykazała do opodatkowania grunty pozostałe: 3,1282 ha i budynek mieszkalny o powierzchni 280 m2, zaś w informacji w sprawie podatku rolnego na 2011 r. - obszar stanowiący grunty rolne, rowy i nieużytki o ogólnej powierzchni 0,0289 ha, a zwolnione: 1,5167 ha (karty nr 21-23 akt podatkowych). Ponadto strona jest właścicielem 1,2750 ha lasów (k. 20, 27-28). Natomiast z wypisów z ewidencji gruntów i budynków, jak i ze złożonych informacji w sprawie podatku od nieruchomości wynika, że skarżąca jest właścicielem szeregu nieruchomości gruntowych, położonych w obrębie A., w powiecie "[...]", m.in. działki nr 3/9 o łącznej powierzchni 4,0222 ha, w tym sklasyfikowanej jako Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane o powierzchni 3,1282 ha, R - grunty orne: 0,3286 ha, N - nieużytki: 0,5142 ha, W - rowy: 0,0056 ha i Ps - pastwiska trwałe: 0,0456 ha. Ma też inne działki nr 3/22, 3/23, 3/24, 16, 19, 21, 47, 50 i 63. Mając na względzie taki stan faktyczny organ I instancji decyzją z "[...]" r. wyliczył podatek: od nieruchomości w ogólnej kwocie 5.522 zł: od budynku mieszkalnego 280 m2 x 0,73 zł = 204,40 zł i od gruntów pozostałych od powierzchni 31.282 m2 x 0,17 zł = 5.317,94 zł, rolny: 4 zł od użytków o powierzchni 0,0289 ha, leśny: 54 zł od 1,2750 ha lasów. W podstawie prawnej powołał mi.in. art. 1 - art. 6a i 6c ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, art. 2 - art. 7 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych a także stosowną uchwałę Rady Miejskiej "[...]" w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. SKO wskazało, że podstawą ustaleń faktycznych w postępowaniu mającym na celu wymiar zobowiązania podatkowego w stosunku do osób fizycznych jest informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych i powołało art. 6 ust. 6 u.p.o.l., art. 6a ust. 5 u.p.r. i art. 6 ust. 2 u.p.l.. Ponadto podstawę wymiaru podatków stanowiły dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 276 ze zm.). Przy czym wypis z rejestru gruntów jest dokumentem urzędowym zgodnie z art. 194 § 1 O.p.. Grunty oznaczone jako "Bp" o powierzchni 3,1282 ha zostały opodatkowane prawidłowo. Jak wynika z przedstawionych uregulowań dane zawarte w ewidencji gruntów przesądzają o tym, jakie grunty winny być opodatkowane podatkiem rolnym, leśnym, a jakie podatkiem od nieruchomości. Żaden akt prawny rangi ustawowej nie zawiera legalnej definicji "użytku rolnego". Pojęcie to bliżej precyzuje jedynie rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r. poz. 393 ze zm.). Organ przedstawił treść § 68 ust. 1 tego rozporządzenia i wskazał, że do kategorii gruntów rolnych nie zaliczono gruntów oznaczonych jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - Bp, a zatem grunty te podlegają podatkowi od nieruchomości. SKO podzieliło ocenę Organu I Instancji. Należy zgodzić się ze stanowiskiem SKO, że ustalając wymiar podatku organ jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Przyjęcie przez organ podatkowy innych danych niż te, które wynikają z ewidencji gruntów i budynków, naruszałoby art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a więc byłoby działaniem sprzecznym z prawem. W związku z tym za bezzasadne należy uznać stanowisko strony skarżącej, że o kwalifikacji prawnej gruntu decydują okoliczności faktyczne. Według niej decydujące znaczenie ma sposób wykorzystywania spornych nieruchomości. O kwalifikacji prawnopodatkowej części działki nr 3/9, decyduje to, że została ona sklasyfikowana jako Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane. To przesądza, że nie jest ona działką rolną. Nie ma zatem znaczenia sposób jej wykorzystania. W konsekwencji trafnie organy podatkowe uznały, że podlega ona podatkowi od nieruchomości. Podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu gruntu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym jest jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Stanowi o tym art. 21 ust. 1 ustawy z 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z tym przepisem "podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany ( por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2020 r. , sygn. akt II FSK 1816/19). W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia przepisów prawa materialnego: art. 1 i art. 4 ust. 1 i 2 u.p.r.,. art. 2 ust. 2 u.p.o.l . W ramach zarzutów dotyczących prawa materialnego strona skarżąca kwestionuje dokonane przez Organ ustalenia faktyczne, który zostały ustalone na podstawie wypisów z ewidencji gruntów i budynków, jak i na podstawie złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Grunty sklasyfikowane w ewidencji jako Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie mogą one być zatem opodatkowane podatkiem rolnym. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie mogły one zostać opodatkowane podatkiem rolnym, gdyż zostały sklasyfikowane w ewidencji jako Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane, a nie jako grunty rolne Nie zostały one opodatkowane stawką najwyższą, przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ je opodatkował stawkami od gruntów pozostałych (od powierzchni 31.282 m2 x 0,17 zł = 5.317,94). Skarga okazała się bezzasadna i po myśli art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.