I SA/Ol 378/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.), Protokolant Referent stażysta Ryszarda Judziak - Brzozowa, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011 r., sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia okresów nie naliczania okresów odsetek od zaległości podatkowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", w przedmiocie określenia okresów nienaliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok. Z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że z żądaniem wszczęcia postępowania w tej sprawie, P.P. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego, pismem z dnia 1 stycznia 2008r.. W uzasadnieniu podał, iż postępowanie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok zostało wszczęte w dniu "[...]" i zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 23 kwietnia 2007r. (powinno być: "[...]"). W ocenie wnioskodawcy, postępowanie to toczyło się przez zbyt długi okres, czego przyczyną było opieszałe działanie organów podatkowych, a nie wina podatnika. W toku wszczętego w związku z wnioskiem strony z dnia 1 stycznia 2008 r. postępowania w sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał analizy przebiegu postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.. W jej wyniku, powołując w podstawie prawnej decyzji z dnia "[...]", art. 54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), uznał zaś, że z naliczania odsetek za zwłokę powinny być wyłączone następujące okresy: - od 8 listopada 2001 r. do 9 lutego 2006 r., tj. od wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]", - 10 marca 2006 r. z uwagi na wpływ odwołania do Izby Skarbowej jeden dzień po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1 Ordynacji podatkowej, - od dnia 11 maja 2006 r. do 25 kwietnia 2007 r., tj. od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej, do dnia doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". W odwołaniu od powyższej decyzji strona wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Jak podała, wydając decyzję organ określił co prawda okresy za jakie nie nalicza się odsetek za zwłokę, jednak pomimo przywołania podstawy prawnej i zastosowania przepisów prawa, decyzja ta pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym. Przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę określono bowiem bez podjęcia ustaleń w zakresie skuteczności wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wyjaśnił tej kwestii, a jej rozstrzygnięcie przyjął na podstawie orzeczenia sądu wydanego w toku innego postępowania. Utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że art. 54 § 1 – 3 Ordynacji podatkowej określa wyjątki od zasady naliczania odsetek za zwłokę za cały okres istnienia zaległości podatkowych i kwot traktowanych na równi z zaległościami. Mając na uwadze ten przepis, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do oceny, za jakie okresy nie powinny być naliczane odsetki za zwłokę od zaległości podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r.. Przedstawiając chronologicznie przebieg postępowania podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., wskazał, iż postępowanie kontrolne zostało wszczęte przez Inspektora Kontroli Skarbowej w dniu "[...]". Następnie postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął postępowanie podatkowe, które zostało zakończone wydaniem decyzji w dniu "[...]". Dyrektor Izby Skarbowej w dniu "[...]" uchylił w całości decyzję I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ kontroli skarbowej wydał decyzję z dnia "[...]", która została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy w dniu "[...]". Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt I SA/Ol 64/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił powyższą decyzję. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" uchylił decyzję organu I instancji z dnia "[...]" w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Następnie decyzją z dnia "[...]" organ I instancji określił ponownie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy w dniu "[...]", zaś wyrokiem z dnia 5 września 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 311/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na tę decyzję. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 19/08. Mając na uwadze przebieg postępowania w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1999, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że nie można uznać, iż do opóźnienia przyczyniła się którakolwiek ze stron postępowania. W ocenie organu, zarówno organ kontroli skarbowej, jak i podatnik w toku trwających postępowań dokonywały niezbędnych czynności, które miały istotny wpływ dla ustalenia stanu faktycznego. Istotne było, że postępowanie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. prowadził organ kontroli skarbowej, a stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, w brzmieniu obowiązującym przed 1 września 2003 r., w postępowaniu kontrolnym stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, w tym jej art. 54. Jako prawidłowe organ odwoławczy ocenił ustalenia organu I instancji co do wyszczególnionych w tej decyzji okresów nienaliczania odsetek za zwłokę na podstawie art. 54 § 1 pkt 2, 3 i 6 oraz § 3 Ordynacji podatkowej. Podniósł, że podstawę nienaliczania odsetek za zwłokę za okres od "[...]" do "[...]" stanowił art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008 r., zgodnie z którym odsetek nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia kontroli podatkowej do dnia doręczenia decyzji w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, jeżeli postępowanie podatkowe nie zostało wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli. Zaistnienie tej przesłanki w stanie faktycznym sprawy wiązało się dodatkowo z wystąpieniem przesłanki z art. 54 § 3 Ordynacji podatkowej, która przewiduje, iż przepisy o wyłączeniu naliczania odsetek stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W niniejszej sprawie decyzje wymiarowe organu I instancji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. były bowiem dwukrotnie uchylane decyzjami organu odwoławczego z dnia "[...]" i "[...]". Z kolei przyczyną nienaliczania odsetek za dzień 10 marca 2006 r. była przesłanka z art. 54 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następującego po upływie 14 – dniowego terminu na przekazanie odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu, do dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Organ ustalił bowiem, że w przedmiotowej sprawie taka sytuacja miała miejsce przy wnoszeniu odwołania od decyzji organu I instancji z dnia "[...]". Odwołanie od tej decyzji wpłynęło do organu II instancji w dniu 10 marca 2006 r. z jednodniowym opóźnieniem. W kwestii nienaliczenia odsetek za zwłokę za okres od dnia 11 maja 2006 r. do "[...]" organ II instancji podkreślił, że podstawę prawną rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowił art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3 (2 – miesięczny termin do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym). Analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazywała bowiem, iż postępowania prowadzone przez organ odwoławczy nie były załatwiane w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania odwołania, tj. zgodnie z art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej. Dotyczyło to m.in. postępowania organu odwoławczego zakończonego wydaniem decyzji z dnia "[...]", która została doręczona stronie w dniu 25 kwietnia 2007 r.. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny skutków czynności podejmowanych przez organy w postępowaniu w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.. W konsekwencji, ocena organu I instancji co do zaistnienia przesłanek z art. 54 § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 6, pkt 7, w związku z art. 54 § 3 Ordynacji podatkowej, była prawidłowa. Działając zaś na podstawie art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczenia odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 165, poz. 1373 ze zm.) organ I instancji dokonał również prawidłowego wyliczenia odsetek za zwłokę do uiszczenia przez stronę w łącznej wysokości 9.618,87 zł, z uwzględnieniem dokonanych przez nią wpłat. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej. Za niezasadny uznał również zarzut nieustalenia, kiedy zostało wszczęte postępowanie podatkowe. Z akt sprawy wynikało bowiem, iż postępowanie kontrolne wszczęto w dniu "[...]", natomiast postanowieniem z dnia "[...]" wszczęto postępowanie podatkowe. Nie uwzględnił ponadto zarzutu błędnego podania wysokości wpłat własnych podatnika na poczet decyzji wymiarowej i odsetek za zwłokę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła jej naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu przedstawiła przebieg postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. oraz wskazała na obowiązujące w tym zakresie uregulowania ustawy o kontroli skarbowej i ich zmiany. Podniosła zarzut naruszenia art. 54 § 3 w zw. z § 1 pkt 6 i 7 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie okresu nienaliczania odsetek za zwłokę w związku z uchyleniem przez organ II instancji decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" i z dnia "[...]". Ponowiła argumentację zaprezentowaną w odwołaniu, dotyczącą braku skutecznego wszczęcia postępowania w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. poprzez doręczenie postanowienia o wszczęciu nieumocowanemu pełnomocnikowi. Zarzuciła, że organy bezpodstawnie uchyliły się w niniejszej sprawie od wyjaśnienia tych kwestii i oparły swe ustalenia na podstawie rozstrzygnięcia podjętego w innym postępowaniu. Tymczasem, w ocenie strony, postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia przerw w naliczaniu odsetek jest odrębnym postępowaniem, co oznacza, że rozstrzygnięcie w nim podjęte powinno opierać się na podstawie dowodów zebranych w tym postępowaniu. Z punktu widzenia tego rozstrzygnięcia istotne zaś było ustalenie daty wszczęcia postępowania podatkowego. Skoro bowiem postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. nie zostało prawidłowo wszczęte, gdyż postanowienie o jego wszczęciu zostało doręczone pełnomocnikowi, który nie mógł być ustanowiony przed datą wszczęcia, to postępowanie to nie mogło być zakończone decyzją, a zatem nie było również podstaw do określenia przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę. Ponadto strona podniosła, ze organy ustaliły w nieprawidłowy sposób wysokość dokonanych przez nią wpłat na poczet zaległości podatkowej, co miało potwierdzać dołączone do skargi zestawienie z dnia 15 kwietnia 2010 r. dotyczące dokonanych przez nią wpłat w 2008 r. oraz historia rachunku bankowego. Wobec powyższego uznała, że zaprezentowane stanowisko organów w tej kwestii nie zostało poprzedzone dostatecznymi ustaleniami. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres kognicji Sądu administracyjnego pierwszej instancji nie ogranicza się zatem jedynie do zarzutów skargi. Kontrola legalności zaskarżonego aktu polega również na ocenie, czy organ podatkowy nie naruszył innych przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania. Dokonując kontroli wymienionej wyżej decyzji organu odwoławczego w tym aspekcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że rozstrzygnięcie to obarczone jest kwalifikowaną wadą prawną, o której stanowi art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. We wskazanym zakresie wydano je bowiem bez podstawy prawnej. Zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wydał w związku z żądaniem P. P. odnośnie "wszczęcia postępowania celem określenia okresów za które strona nie ma obowiązku zapłaty odsetek od zaległości wynikających z postępowania podatkowego" . Zauważyć na wstępie należy, iż w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia, Ordynacja podatkowa nie przewidywała wydawania tego rodzaju decyzji. Kompetencji do wydawania decyzji w przedmiocie określenia okresów, za które strona nie ma obowiązku zapłaty odsetek od zaległości, nie przyznaje organom w szczególności powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 54 ustawy. Kompetencji do wydania decyzji w sprawie nie można zaś domniemywać. Musi ona wynikać z wyraźnie brzmiącego przepisu ustawy. Skutkiem takiego domniemania może być przypisanie ustawodawcy zamiaru, którego nie wyraził. W art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdza się, że organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Zgodnie z § 2 tego artykułu decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. W Ordynacji podatkowej brak jest definicji pojęcia sprawy podatkowej. W świetle prezentowanych w literaturze prawa administracyjnego poglądów, sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym stanowią wynikające z materialnego prawa administracyjnego prawa lub obowiązki podlegające konkretyzacji wobec określonego podmiotu w toku postępowania jurysdykcyjnego przed kompetentnym organem (T.Kiełkowski "Sprawa administracyjna", Zakamycze 2004, str. 33). Na tle tak zarysowanego pojęcia sprawy administracyjnej zauważyć należy, iż stosownie do treści art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej, skonkretyzowany w tym artykule obowiązek naliczenia i wpłacenia odsetek wraz z zaległością ciąży na podatniku, płatniku, inkasencie, następcy prawnym lub osobie trzeciej odpowiadającej za zaległości podatkowe. Organ podatkowy jest zaś zobowiązany do naliczenia odsetek jedynie w przypadkach ściśle wskazanych w analizowanym przepisie, a więc tylko na podstawie art. 53a, art. 62 § 4, art. 66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1. W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, związanej ze skierowanym do organu podatkowego żądaniem odnośnie sposobu naliczenia odsetek od zaległości podatkowych, (nie zaś wymienionych w przepisie art. 53a Ordynacji, odsetek za zwłokę od nieuiszczonych zaliczek), nie budzi wątpliwości, że nie wystąpiły określone w art. 53 § 3 Ordynacji, warunki umożliwiające prowadzenie przez organ postępowania, a następnie wydania rozstrzygnięcia na podstawie tego przepisu. Naliczenie odsetek przez organ podatkowy w decyzji możliwe jest jedynie w przypadku przewidzianym w art. 53a. Wyszczególnienie w powołanym jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji art. 54 Ordynacji, okresów nie naliczania odsetek, odnosi się przede wszystkim do podmiotów na których ciąży obowiązek przewidziany w art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej. Wbrew stanowisku organu, uregulowanie art. 54 nie stanowi zaś podstawy do merytorycznego rozpatrzenia żądania podatnika w przedmiocie określenia okresów, za które odsetek nie należało naliczać. Aby postępowanie w sprawie administracyjnej mogło się toczyć, przepis prawa musi normować możliwość żądania strony określonego zachowania organu (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki Ordynacja podatkowa. Komentarz 2006 Unimex, s. 655, wyrok NSA z 1 grudnia 2004 r. FPS 583/2004.). Żaden z przepisów Ordynacji podatkowej możliwości żądania określenia przez organ okresów za które nie należy naliczać odsetek od zaległości podatkowych, nie przewiduje. Nie istnieje więc sprawa podatkowa, której przedmiotem może być wnioskowane przez podatnika "określenie okresów za które strona nie ma obowiązku zapłaty odsetek od zaległości wynikających z postępowania podatkowego". Rację miał tym samym organ I instancji odmawiając postanowieniem z dnia "[...]" wszczęcia postępowania w związku z wymienionym wyżej żądaniem podatnika, z uzasadnieniem, że kwestionowanie prawidłowości określenia wysokości należnych odsetek możliwe jest na etapie postępowania egzekucyjnego. Po prawomocnym zakończeniu postępowania podatkowego, podważanie określonej w tytule wykonawczym kwoty powstałych z mocy prawa odsetek może bowiem nastąpić jedynie poprzez stosowne zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym (art. 33 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.). Ponadto, określenie w tytule wykonawczym egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa, może stanowić podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 2 tej ustawy). Reasumując należy stwierdzić, iż postępowanie we wnioskowanym przez podatnika zakresie było bezprzedmiotowe, gdyż jak to wyżej wskazano organy podatkowe nie miały podstawy prawnej do merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii określenia okresów za które strona nie ma obowiązku zapłaty odsetek od zaległości. Wydanie decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej jest jedną z przesłanek stwierdzenia jej nieważności, na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rdzeń znaczenia pojęcia "decyzja wydana bez podstawy prawnej" jest jednoznaczny, bo albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne" (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 9, Warszawa 2008, str. s. 757 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 25 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1327/94, LEX nr 26828). Wobec braku przepisu prawa pozwalającego na merytoryczne rozstrzygnięcie podniesionej w żądaniu strony z dnia 1 stycznia 2008r., kwestii określenia okresów za które strona nie ma obowiązku zapłaty odsetek od zaległości, organy powinny były odmówić wszczęcia postępowania w sprawie. Nie istnienie podstawy prawnej do wydania decyzji w wymienionej kwestii, czyni zbędnym odnoszenie się przez Sąd do zarzutów skargi dotyczących tego rozstrzygnięcia. Zauważyć jednakże należy, w związku z zarzutem nieskutecznego wszczęcia przez organy postępowania w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., iż kwestia zgodności z prawem decyzji określającej wymieniony podatek została rozstrzygnięta wyrokiem tut. Sądu z dnia 5 września 2007r. o sygn. akt:: I SA/Ol 311/07, oddalającym skargę P. P. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 2009r. oddalił natomiast skargę kasacyjną podatnika od tego wyroku. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), Sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie o art. 200 tej ustawy.