I SA/Ol 382/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 23 października 2006 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2004r. sygn. akt "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. p o s t a n a w i a : Odrzucić skargę o wznowienie postępowania I SA/Ol 382/06 Uzasadnienie W. P. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2004 r. wydanym w sprawie sygn. akt "[...]", a dotyczącym skargi na decyzję Izby Skarbowej z dnia 17 czerwca 2002 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. W skardze o wznowienie postępowania wskazywał, że przy wyborze formy opodatkowania zapytał urzędnika w Urzędzie Skarbowym czy jego wybór formy opodatkowania jest właściwy i uzyskał odpowiedź, że może rozliczać się według zryczałtowanej formy opodatkowania. Podkreślił, że dokonując wyboru formy opodatkowania oparł się na przepisach ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym i potwierdzeniu słuszności swego wyboru przez urzędnika Urzędu Skarbowego. Według podatnika, nie może on ponosić konsekwencji nieznajomości prawa po stronie urzędników, którzy przyjęli jego oświadczenie o wyborze formy opodatkowania i nie kwestionowali tego wyboru do czasu ukazania się interpretacji Urzędu Statystycznego. Podkreślał, że organy podatkowe nie wiedziały jak opodatkowywać usługi weterynaryjne i musiały zwracać się z zapytaniem do Ministerstwa Finansów o wyjaśnienie tej kwestii. Domagał się w rezultacie uznania organów podatkowych za winne zaistniałej sytuacji i żądał zwrotu "niesłusznie zabranych" mu pieniędzy. Analizując skargę o wznowienie postępowania, którą zresztą strona połączyła ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję tego samego organu odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 17 czerwca 2002 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wywody skargi o wznowienie postępowania połączone zostały, jak wyżej wskazano, ze środkiem odwoławczym w postaci skargi na decyzję. Czyni to mało czytelnymi zarówno wywody skargi jak i skargi o wznowienie postępowania. Wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem można żądać w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), cytowanej dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z art.280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na marginesie należy zauważyć, że użycie w ustawie w art.281 i 280 p.p.s.a. określenia "wniosek" wydaje się stanowić oczywisty lapsus ustawodawcy, gdyż powinno być konsekwentnie użyte określenie "skarga o wznowienie postępowania" tak jak w całym rozdziale VII p.p.s.a. dotyczącym wznowienia postępowania. Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 lutego 2004 r., którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania, jest prawomocny z dniem 30 kwietnia 2004 r. (stwierdzenie prawomocności "[...]") Zaznaczyć należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza jeszcze, że skarga o wznowienie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi( por. post. NSA z 25.09.2001 r. II SA/Gd 970/01 niepubl.) W rozpatrywanej sprawie podatnik jako podstawę wznowienia przywołał przepis art.273 § 2 p.p.s.a. Stanowi on, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przepis ten ma identyczne brzmienie jak art. 403 §2 kpc, zatem przy jego interpretacji nie można wyłączyć dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego, jakie powstało na tle stosowania art.403 §2 kpc. Określenie "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które istniały w czasie poprzedniego postępowania, lecz z których strona nie mogła skorzystać, gdyż na przykład o nich nie wiedziała (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 12 marca 1999 r. I PKN 66/99 OSNP 2000/10/392). Przyjąć więc należy, że środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania (por. uchwałę 7 sędziów SN z dnia 21 lutego 1969 r. III PZP 63/68 OSNC 1969/12/208). W rozpatrywanej sprawie strona w zasadzie, oprócz przytoczenia przepisu, nie wyeksponowała czy powołuje się na nowe okoliczności faktyczne czy środki dowodowe. Dokonując szczegółowej analizy skargi wywieść można, że wadliwości w działaniu urzędnika, a także brak dostatecznej wiedzy i kompetencji po stronie organu strona wskazuje jako podstawę wznowienia postępowania. Zważywszy, że jako wadliwość działania urzędnika podatnik wskazuje potwierdzenie przez niego, że oświadczenie co do wyboru formy opodatkowania było prawidłowe, nie sposób nie dostrzec, że na ten fakt mógł się podatnik powoływać już w toku postępowania przed organami podatkowymi prowadzącymi sprawę podatku dochodowego za 2000 r. a także przed sądem rozpoznającym w dniu 19 lutego 2004 r. jego skargę na decyzję organu II instancji. Ta bowiem okoliczność, iż szukał potwierdzenia u urzędnika co do prawidłowości swego działania była mu przecież znana od czasu składania oświadczenia co do wyboru formy opodatkowania. Nie można zatem mówić, że nastąpiło późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać W poprzednim postępowaniu, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Powoływanie się z kolei ogólnie na brak wiedzy i kompetencji pracowników organów podatkowych trudno uznać za wskazanie nowych okoliczności faktycznych czy środków dowodowych w rozumieniu art. 273 §2 p.p.s.a, jest to bowiem subiektywna ocena strony nawiązująca do niewłaściwej, zdaniem strony, interpretacji istotnych dla niej przepisów dokonanej przez organy podatkowe a zaakceptowanej przez sąd. Tryb wznowienia postępowania nie nadaje się do ewentualnego usunięcia wady polegającej na wadliwym zastosowaniu prawa materialnego. Badanie dopuszczalności skargi o wznowienie nie jest badaniem zasadności tej skargi. Przedmiotem badania jest wyłącznie to, czy zostały zachowane warunki, które umożliwiają rozpatrywanie skargi o wznowienie postępowania. Sąd dokonuje powyższej oceny w oparciu o twierdzenia przytoczone w skardze o wznowienie. Efektem tego badania w niniejszej sprawie jest stwierdzenie, że skarga o wznowienie nie jest oparta na ustawowej podstawie, w związku z czym należało ją odrzucić na podstawie art. 280§1 p.p.s.a.