I SA/Ol 386/08

Dnia 24 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2008 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku L.K., A.K., M.K., Ł.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi L.K., A.K., M.K., Ł.K., następców prawnych J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie: odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od marca do czerwca i od sierpnia do listopada 2004 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" określającą J.Z.K. odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwocie 3.807,00 zł, w tym za miesiące od marca do listopada 2004 roku: marzec 2004r. w kwocie 578,00 zł, kwiecień 2004r. w kwocie 479,00 zł, maj 2004r. w kwocie 761,00 zł, czerwiec 2004r. w kwocie 35,00 zł, sierpień 2004r. w kwocie 166,00 zł, wrzesień 2004r. w kwocie 540,00 zł, październik 2004r. w kwocie 549,00 zł, listopad 2004r. w kwocie 699,00 zł, złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek strona skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które to uchybienia winny stać się podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zatem narażenie skarżących na ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie powinno mieć miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 18.06.2004r., FZ 138/04, niepubl.). Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20.12.2004r., GZ 138/2004, LEX nr 281811). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała jedynie, że decyzja ta jest merytorycznie niesłuszna. Natomiast nie zostały przedstawione żadne okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest postępowaniem wpadkowym, w którym sąd nie rozstrzyga o istocie sprawy. Dlatego też w tym postępowaniu Sąd nie bada prawidłowości zastosowania przez organy przepisów ustawy z dnia 23.01.2004r. o podatku akcyzowym. Te okoliczności będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, czego wyrazem będzie orzeczenie kończące postępowanie. Dlatego też powoływanie się na nie na etapie postępowania wpadkowego, jakim jest rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania, nie może być brane pod uwagę. Zatem stanowisko skarżącego, że zaskarżona decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 9.09.2004r., FZ 358/04, niepubl.). Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.