I SA/Ol 388/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016r. sprawy ze skargi M. G., R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016r. oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2016r.. Z przedłożonych akt podatkowych wynika, że ww. decyzją z dnia "[...]" Prezydent "[...]" (dalej Prezydent, organ I instancji) ustalił R. G., K. I., A. L., J. Z., W. D., U. H., M. Z., K. I., M. M., M. G. i W. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016r. w kwocie 123 zł za grunty pozostałe o powierzchni 308 m2 położone w "[...]" przy ul. P.. Jako podstawę prawną podał art. 21 § 1 pkt 2, art. 47 § 1 – 2, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej O.p.), art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 849 ze zm. - dalej u.p.o.l.) oraz stosowną uchwałę Rady Miasta "[...]" w sprawie stawek podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu zacytowano przepisy mające w ocenie organu zastosowanie w sprawie. W odwołaniu od tej decyzji M. G. i R. G. (dalej podatnicy, strony, skarżący) wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Wskazali, że będąca przedmiotem opodatkowania działka jest drogą publiczną m.in. dla użytkowników działek ogrodowych. Ponadto bez zgody i wiedzy właścicieli została wydzielona z gruntu rolnego. Ponadto działka nr 53/3 powinna zostać wykupiona przez Miasto "[...]", o co zwrócono się już na piśmie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, SKO, organ II instancji) w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" podkreśliło, że spór dotyczy nieruchomości gruntowej nr 53/3 położonej w "[...]" przy ul. P. o powierzchni 0,0207 ha, sklasyfikowanej jako "dr" - drogi. Kolegium stwierdziło, że sporny grunt nie jest użytkiem rolnym, gdyż w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (j.t. Dz. U. z 2015r., poz. 542) w § 68 ust. 1 zostały enumeratywnie wyliczone grunty, które stanowią użytki rolne i do tej kategorii nie zaliczono gruntów oznaczonych jako "dr". W konsekwencji stanowi on przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a ponieważ nie jest drogą publiczną, tylko drogą wewnętrzną, więc nie korzysta z wyłączenia spod opodatkowania tym podatkiem. Stąd też organ podatkowy I instancji dokonał prawidłowego wymiaru zobowiązania podatkowego za ww. nieruchomość gruntową. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania SKO podało, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego o którym mowa w art. 194 O.p. i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organy podatkowe nie mają podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien zaś wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (starosta). Jednakże ewentualne zmiany w tej ewidencji będą miały znaczenie od momentu ich naniesienia. Dopiero bowiem z momentem naniesienia w ewidencji gruntów dokonanych zmian oznaczenia użytków gruntowych, można mówić o zmianie danych w tej ewidencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Kolegium M. i R. G. wnieśli o jej uchylenie. Wyjaśnili, że działki nr 53/2 i 53/3 stanowią całość. Klasyfikacja działki 53/3 została zmieniona bez uzgodnienia z właścicielami wbrew art. 61 kpa. Ponadto działka 53/3 nie jest drogą lecz podwórkiem służącym mieszkańcom tej nieruchomości. Wymienione w decyzji osoby w ogóle tam nie mieszkają. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Decyzją z dnia "[...]" Prezydent "[...]" (dalej Prezydent, organ I instancji) ustalił R. G., K. I., A. L., J. Z., W. D., U. H., M. Z., K. I., M. M., M. G. i W. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016r. w kwocie 123 zł za grunty pozostałe o powierzchni 308 m2 położone w "[...]" przy ul. P.. Spór dotyczy nieruchomości gruntowej nr 53/3 położonej w "[...]" przy ul. P. o powierzchni 0,0207 ha, sklasyfikowanej jako "dr" - drogi. Według skarżących będąca przedmiotem opodatkowania działka jest drogą publiczną m.in. dla użytkowników działek ogrodowych. Ponadto bez zgody i wiedzy właścicieli została wydzielona z gruntu rolnego. Ponadto działka nr 53/3 powinna zostać wykupiona przez Miasto "[...]", o co zwrócono się już na piśmie. Podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Mają one walor dokumentu urzędowego, o którym jest mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 j.t), czyli stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Zgodnie z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), są one podstawą wymiaru podatków. Podstawę prawną ustalenia podatku od nieruchomości stanowiły przepisy prawa materialnego art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz stosowna Uchwała Rady Gminy "[...]" w sprawie stawek podatku od nieruchomości, które określają zakres przedmiotowy (opodatkowaniu podlegają grunty), zakres podmiotowy (skarżący są współwłaścielami nieruchomości), podstawę opodatkowania (powierzchnia gruntów), stawki ustalone przez Radę Gminy ( 0,40 zł za m² gruntu) . Zgodnie z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Nie ma definicji drogi w ustawie o drogach publicznych (Dz.U.07.19.115 j.t.). Natomiast w tej ustawie drogi dzielą się na publiczne i wewnętrzne. Wyraźnie zatem ustawodawca przewidział, że podatkowi od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe dróg oraz budowle dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.). "Łączne wystąpienie przesłanki sklasyfikowania gruntu jako drogi (symbol "dr") oraz stwierdzenie, że grunt został zajęty pod pas drogowy drogi publicznej oznaczało, iż zastosowane miało wyłączenie tego gruntu z opodatkowania na zasadzie przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l." (wyrok NSA z dnia 2010-06-17, sygn. akt II FSK 248/09). Nie podlega wyłączeniu od opodatkowania droga , która nie ma charakteru drogi publicznej. Takiego charakteru nie ma droga będąca własnością osób fizycznych. Skarga okazała się bezzasadna i po myśli art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.