I SA/Ol 395/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości w sprawie ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka A. (dalej skarżąca, Spółka, wnioskodawca, strona) we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS, organ) wymienionej w sentencji niniejszego postanowienia, zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji przez Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Podała, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania decyzji. W treści skargi podano, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało uregulowane w całości (karta nr 3 akt sądowych). Organ wraz z odpowiedzią na skargę nadesłał pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w "[...]" z 26 czerwca 2018r., w którym poinformowano o ostatecznej spłacie zaległości z dniem 3 listopada 2017r. (k. 30 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ww. ustawy p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania przez sąd administracyjny dotyczy aktów, które nie zostały wykonane. Sąd stwierdza jako bezsporne, że zobowiązanie podatkowe strona opłaciła w całości. W tej sytuacji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowy. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.