I SA/Ol 398/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędzia WSA Andrzej Błesiński, Protokolant Praktykant Marta Starszewska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011 r., sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę I SA/Ol 398/11 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", w przedmiocie uznania za niezasadny zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie i motywów uzasadnienia wynika, co następuje: Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając jako organ egzekucyjny, prowadził wobec majątku K. M. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego, wystawionego w dniu 01.06.2010 r. o nr "[...]" przez wierzyciela Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny., obejmującego należności pieniężne z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczeń obowiązkowych za okres 2008 r. w wysokości 1.440 zł. W treści ww. tytułu wykonawczego wierzyciel wskazał, iż objęty tym tytułem obowiązek powstał z mocy prawa na podstawie przepisu art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2003 r., Nr 124, poz. 1152 ze zm.), zwanej dalej ustawą o ubezpieczeniach. Wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułu wykonawczego nastąpiło w dniu 06.08.2010 r. w trybie przepisu art. 26 § 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej w skrócie: u.p.e.a.), w wyniku doręczenia zobowiązanemu w trybie art. 43 k.p.a. poprzez doręczenie pełnoletniemu domownikowi (żonie zobowiązanego), odpisu ww. tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia 05.08.2010 r., nr "[...]" o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. Organ egzekucyjny dokonał w dniu 05.08.2010 r. zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w Banku A. w B. Odpowiadając na powyższe zajęcie rachunku bankowego, Bank A. pismem z dnia 09.08.2010 r., poinformował organ egzekucyjny o przyjęciu zajęcia egzekucyjnego do realizacji oraz o przekazaniu całej zajętej kwoty. W związku z powyższym, wskutek wyegzekwowania całej należności w dniu 11.08.2010 r. egzekucja administracyjna prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]" została zakończona. Pismem z dnia 06.08.2010 r. zobowiązany wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W odpowiedzi na ww. pismo Zobowiązanego, organ egzekucyjny poinformował go o możliwości złożenia skargi na czynności egzekucyjne do Dyrektora Izby Skarbowej. Pismem z dnia 13.08.2010 r. Zobowiązany wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej skargę. W skardze tej dłużnik podniósł, iż nie został poinformowany o obowiązujących karach za niedopełnienie obowiązku ubezpieczenia OC pojazdów mechanicznych, w związku z czym wniósł o zwrot zajętej sumy pieniężnej. W odpowiedzi na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej do sprecyzowania treści pisma z dnia 13.08.2010 r., zobowiązany skierował dnia 30.08.2010 r. kolejne pismo, w którym także kwestionował zasadność nałożenia opłaty i żądał zwrotu niesłusznie wyegzekwowanych należności. Pismem z dnia 07.09.2010 r., Dyrektor Izby Skarbowej przesłał przedmiotową sprawę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w N. celem załatwienia zgodnie z właściwością, ponieważ Zobowiązany podniósł zarzut wymieniony w art. 33 pkt 1 u.p.e.a., tj. zarzut nieistnienia obowiązku. W następstwie powyższego organ egzekucyjny pismem z dnia 09.09.2010 r., działając w oparciu o przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. wystąpił do wierzyciela Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych przez dłużnika zarzutów. Pismem z dnia 23.11.2010 r. Zobowiązany skierował do Dyrektora Izby Skarbowej skargę na sposób prowadzenia czynności egzekucyjnych, w której zarzucił organowi egzekucyjnemu przewlekłość w załatwianiu jego sprawy i niesłuszne pobranie pieniędzy. Pismem z dnia 26.11.2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na przepis art. 236 w związku z art. 234 k.p.a. przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu, łącznie z zarzutami na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z dnia "[...]", Wierzyciel - Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, uznał za niezasadny zarzut Zobowiązanego z dnia 30.08.2010r., wskazując w uzasadnieniu na podstawy faktyczne i prawne przyjętego rozstrzygnięcia. W związku z wniesionym na ww. postanowienie zażaleniem Zobowiązanego z dnia 09.12.2010 r. organ odwoławczy wierzyciela, tj. Rada Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego postanowieniem z dnia "[...]" podtrzymała stanowisko wierzyciela w przedmiocie bezzasadności zarzutów Zobowiązanego. Postanowienie to było ostateczne. Następnie postanowieniem z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. uznał za niezasadne wniesione zarzuty Zobowiązanego z dnia 30.08.2011 r. na prowadzone postępowanie egzekucyjne oraz za niezasadną argumentację podniesioną w skardze z dnia 23.11.2010 r. W zażaleniu na ww. postanowienie, Zobowiązany wskazał na niesłusznie pobrane należności, w jego ocenie wynikające z zaniechania poinformowania go o grożącej mu karze, wynikającej z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Wniósł także o zwrot wyegzekwowanej przez organ egzekucyjny kwoty pieniężnej. Rozpatrując wniesione przez Zobowiązanego zażalenie, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Organ wskazał, iż Zobowiązany w pismach z dnia 13.08.2010 r. i 30.08.2010 r. podniósł zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., tj. zarzut nieistnienia dochodzonego obowiązku, objętego tytułem wykonawczym nr "[...]". Zgodnie z treścią ww. przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 - 5 u.p.e.a, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela - Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, pismem z dnia 09.09.2010 r. o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego przez Zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku, zgodnie z trybem określonym w ww. art. 34 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się do tego zarzutu wierzyciel, postanowieniem z dnia "[...]", uznał ten zarzut za niezasadny. Wierzyciel wyjaśnił, iż obowiązek ubezpieczenia w zakresie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych wynika z art. 23 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach, który stanowi, iż posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany zawrzeć umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem posiadanego przez niego pojazdu oraz z art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, na podstawie którego ubezpieczenie OC jest ubezpieczeniem obowiązkowym, a obowiązek ubezpieczenia ciąży na każdym posiadaczu zarejestrowanego pojazdu. Wierzyciel zaznaczył, iż podczas kontroli dokonanej w dniu 08.01.2008 r. przez Starostwo Powiatowe w N., Zobowiązany nie okazał dokumentu potwierdzającego spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC, zawartej w związku z posiadaniem pojazdu marki "[...]" o nr rejestracyjnym "[...]". W dalszej kolejności wierzyciel wyjaśnił, iż pismem z dnia 13.02.2008 r. wezwał zobowiązanego na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych stanowiącym, iż Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny wzywa osobę wskazaną w zawiadomieniu do uiszczenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania, opłaty wynikającej z niedopełnienia obowiązku ubezpieczenia, albo do przedstawienia dokumentów potwierdzających w roku kontroli zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego. Na podstawie dowodów przedstawionych wierzycielowi przez zobowiązanego stwierdzono, iż posiadał on zawartą umowę ubezpieczenia OC z B. z okresem odpowiedzialności od dnia 01.01.2007 r. do dnia 31.12.2007. Następnie ustalono, iż w dniu 24.12.2007 Zobowiązany złożył wypowiedzenie ww. umowy ubezpieczenia, co spowodowało jej wygaśnięcie z dniem 31.12.2007 r. Zatem, aby dopełnić obowiązku ubezpieczenia OC Zobowiązany winien zawrzeć nową umowę ubezpieczenia OC na rok 2008, najpóźniej w dniu 31.12.2007 r. Z dokumentów ubezpieczenia wynikało, iż Zobowiązany zawarł umowę ubezpieczenia z C.. dopiero w dniu 08.01.2008 r. W związku powyższym należy stwierdzić, iż od dnia 01.01.2008 r. do dnia 07.01.2008 r. Zobowiązany pozostawał bez ochrony ubezpieczeniowej OC, tym samym nie dopełnił obowiązku z art. 23 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach, przez co z mocy przepisu art. 88 ust. 1 tej ustawy, powstał obowiązek wniesienia odpowiedniej opłaty przez Zobowiązanego. Organ zauważył, iż w przedmiotowej sprawie Zobowiązany skorzystał z prawa do zaskarżenia stanowiska wierzyciela (art. 34 § 2 u.p.e.a.). Postanowieniem z dnia "[...]", organ odwoławczy wierzyciela podtrzymał stanowisko Zarządu Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie uznania za niezasadny wniesionego przez Zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku. Po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia "[...]", Naczelnik Urzędu Skarbowego, będąc związanym stanowiskiem wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., uznał zarzuty zobowiązanego za niezasadne. Organ zauważył, iż wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Organ stwierdził, iż ze względu na przewidzianą w ww. przepisie art. 34 § 1 u.p.e.a. zasadę związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., Naczelnik Urzędu Skarbowego nie miał prawnej możliwości wyjścia poza to stanowisko. Dlatego też, wobec przedstawionych przez wierzyciela w postanowieniu z dnia "[...]", a następnie w ostatecznym postanowieniu z dnia "[...]", faktów i dowodów uzasadniających przyjęte przez te organy stanowisko o braku zasadności wniesionego zarzutu nieistnienia dochodzonego obowiązku, organ egzekucyjny prawidłowo oraz zgodnie z prawem wydał postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów za niezasadne. Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na przepis art. 236 w związku z art. 234 k.p.a. przekazał skargę zobowiązanego z dnia 23.11.2010 r., w której to zobowiązany podnosił przewlekły sposób prowadzenia czynności egzekucyjnych i niesłuszne pobranie pieniędzy, do rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu, łącznie z zarzutami na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Art. 234 k.p.a. stanowi, iż w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zaś art. 236 k.p.a. określa organ właściwy do rozpatrzenia skargi, którym jest organ, przed którym toczy się postępowanie. Odnosząc się do zarzutu przewlekłego sposobu prowadzenia czynności egzekucyjnych zawartego w skardze Zobowiązanego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż nie jest on uzasadniony. Odnosząc się do kwestii prowadzenia czynności egzekucyjnych wskazał, iż w wyniku skutecznie zastosowanego w dniu 06.08.2010 r. środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego w dniu 09.08.2010 r. uzyskano kwotę 1.546,20 zł, którą rozliczono w całości na tytuł wykonawczy o nr "[...]", w wyniku czego w dniu 11.08.2010 r. egzekucja administracyjna została zakończona. Natomiast w odniesieniu do podejmowanych czynności zmierzających do załatwienia sprawy wniesionych w dniu 13.08.2010 r. i 30.08.2010 r. zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia 24.03.2011 r. zaznaczył, iż w dniu 09.09.2010 r. skierował do wierzyciela wniosek o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów, zaś ostateczne postanowienie w tej sprawie wierzyciel wydał dopiero dnia 25.02.2011 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego w dniu 04.03.2011 r.). Przez ten czas organ egzekucyjny wielokrotnie wzywał wierzyciela do zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie, w związku z czym, zarzut przewlekłości prowadzonego w tym zakresie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego był niezasadny. Odnosząc się do żądania zwrotu niesłusznie pobranych pieniędzy, w świetle ostatecznego stanowiska wierzyciela organ uznał, iż egzekucja administracyjna w oparciu o tytuł wykonawczy o nr "[...]" była prowadzona w sposób prawidłowy i zgodny z prawem. Pismem z dnia 30.04.2011 r. Zobowiązany wniósł na powyższe postanowienie organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W skardze wskazał na niesłusznie pobrane należności, w jego ocenie wynikające z zaniechania poinformowania go o grożącej mu karze, wynikającej z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Ponownie wniósł także o zwrot wyegzekwowanej przez organ egzekucyjny kwoty pieniężnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zasady i tryb kontroli sądowej działalności administracji publicznej reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Zgodnie z jej postanowieniami, wyeliminowanie przez sąd administracyjny aktu prawnego wydanego przez organ administracji może nastąpić po stwierdzeniu, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) bądź w wyniku istnienia wady skutkującej stwierdzeniem nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Istotne jest przy tym, iż rozpoznawanie skarg na akty organów nie ma charakteru merytorycznego orzekania o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, orzekając w danej sprawie, pełni funkcje kasacyjne, badając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) oraz na podstawie akt (art. 133 § 1 p.p.s.a.) zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, co stanowi wskazane wyżej kryterium sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej. W związku zatem z zawartym w skardze wnioskiem o zwrot niesłusznie pobranych pieniędzy należało podkreślić, iż nie było kompetencją Sądu orzekanie w ww. zakresie, lecz ocena, czy zaskarżone postanowienie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym odpowiadało prawu. Trzeba również wskazać na zakres kognicji sądu administracyjnego, który polega na badaniu legalności zaskarżonego aktu lub czynności wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie ich podjęcia. Sąd jest zawsze związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Sąd administracyjny nie może ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanych w nim decyzji administracyjnych. Na wstępie należy podkreślić, iż egzekucja administracyjna jest wszczynana przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), zwaną dalej u.p.e.a.). W tytule tym wierzyciel wskazuje m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek, o czym stanowi art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.. Przedmiotem sądowej kontroli jest w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie zapadłe w toku incydentalnego postępowania wywołanego wniesieniem przez zobowiązanego zarzutów opartych na art. 33 u.p.e.a. Zgodnie natomiast z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 - 5 u.p.e.a, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Jak wynika z akt sprawy, skarżący podniósł zarzut na podstawie art.33 pkt 1 u.p.e.a. tj. zarzut nieistnienia dochodzonego obowiązku, objętego tytułem wykonawczym nr "[...]". Organ egzekucyjny wystąpił zatem do wierzyciela Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego przez skarżącego zarzutu nieistnienia obowiązku, zgodnie z trybem określonym w art. 34 § 1 u.p.e.a. W wydanym postanowieniu z dnia "[...]", wierzyciel jednoznacznie stwierdził, iż obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego istnieje i jest wymagalny. Wskazał, iż obowiązek ubezpieczenia w zakresie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych wynikał z mocy prawa tj. z art. 23 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach, który stanowi, iż posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany zawrzeć umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem posiadanego przez niego pojazdu oraz z art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, na podstawie którego ubezpieczenie OC jest ubezpieczeniem obowiązkowym, a obowiązek ubezpieczenia ciąży na każdym posiadaczu zarejestrowanego pojazdu. Zgodnie zaś z art. 90 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny wzywa osobę wskazaną w zawiadomieniu do uiszczenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania, opłaty wynikającej z niedopełnienia obowiązku ubezpieczenia, albo do przedstawienia dokumentów potwierdzających w roku kontroli zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego. Z dowodów przedstawionych wierzycielowi wynikało, iż Skarżący posiadał zawartą umowę ubezpieczenia OC z B. z okresem odpowiedzialności od dnia 01.01.2007 r. do dnia 31.12.2007. W dniu 24.12.2007 r. skarżący złożył wypowiedzenie ww. umowy ubezpieczenia, co spowodowało jej wygaśnięcie z dniem 31.12.2007 r. Zatem, aby dopełnić obowiązku ubezpieczenia OC strona powinna zawrzeć nową umowę ubezpieczenia OC na rok 200B, najpóźniej w dniu 31.12.2007 r. Z dokumentów ubezpieczenia wynikało, iż Skarżący zawarł umowę ubezpieczenia w dniu 08.01.2008 r. W związku powyższym, od dnia 01.01.2008 r. do dnia 07.01.2008 r. skarżący pozostawał bez ochrony ubezpieczeniowej OC. Tym samym, strona nie dopełniła ustawowego obowiązku wynikającego z art. 23 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach, przez co z mocy przepisu art. 88 ust. 1 tej ustawy, była zobowiązana do uiszczenia odpowiedniej opłaty. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego, uiszczenie opłaty nie było uzależnione od uprzedniego poinformowania Skarżącego o grożącej mu karze. Jak wynika z akt sprawy, po skorzystaniu przez skarżącego z prawa do zaskarżenia, postanowieniem z dnia "[...]’ organ odwoławczy wierzyciela - Rada Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego - podtrzymał stanowisko Zarządu Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie uznania za niezasadny wniesionego przez Skarżącego zarzutu nieistnienia obowiązku. Po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia "[...]", organ egzekucyjny Naczelnik Urzędu Skarbowego, będąc- jak już wcześniej wskazano- związanym stanowiskiem wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., uznał zarzuty zobowiązanego za niezasadne. Należy przy tym podkreślić, iż wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 03.12.2008 r., sygn. I SA/Po 806108). Oznacza to, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego nie miał prawnej możliwości wyjścia poza to stanowisko. Dlatego też, wobec przedstawionych przez wierzyciela w postanowieniu z dnia "[...]’, a następnie w ostatecznym postanowieniu z dnia "[...]", faktów i dowodów uzasadniających przyjęte przez te organy stanowisko o braku zasadności wniesionego zarzutu nieistnienia dochodzonego obowiązku, organ egzekucyjny w ocenie Sądu prawidłowo oraz zgodnie z prawem wydał postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów za niezasadne. Należało również przy tym zauważyć, iż kwestie dotyczące art. 33 pkt 1 u.p.e.a. zostały szczegółowo wyjaśnione w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej. Sąd mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji, oddalając skargę.