I SA/Ol 41/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2004r. sprawy ze skargi "A" SA na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2003 rok oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) po rozpoznaniu odwołania "A" S.A. od decyzji Burmistrza Miasta znak: "[...]" z dnia 11 września 2003r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r w kwocie 31.214,40 zł utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. "A" S.A. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej – działka nr 439/53 niezabudowanej o powierzchni 5.3818 ha, obręb 11, K.. Z wypisu z rejestru gruntów z dnia 21 marca 2003 wynika, iż jest to grunt oznaczony symbolem Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane. W dniu 10 stycznia 2003r. "A" S.A. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2003r. Przedmiotem opodatkowania były grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, stawka podatku wynosiła 0,58 zł za m2, kwota podatku 31.220 zł. W dniu 11 marca 2003r. Spółka przedłożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2003r. w części dot. "powierzchnia gruntów do opodatkowania" – przyjęto stawkę jak za pozostałe grunty, przez co zobowiązanie zostało zmniejszone do kwoty 5.382,80 zł. Po przeprowadzonym postępowaniu podatkowym organ I instancji określił "A" S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2003r. w kwocie 31.214 zł, tj. według stawki 0,58 za m2. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9 poz. 31 ze zm.) za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych – przepis dodany przez ustawę z dnia 30 października 2002r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 200 poz. 1683). Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia – art. 4 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy. Rada Miejska na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) uchwałą Nr "[...]" z dnia 30 grudnia 2002r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. woj. "[...]") ustaliła stawki podatku od nieruchomości, od gruntów związanych z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna z wyjątkiem związanych z budynkami mieszkalnymi wynosi 0,58 zł za m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za bezzasadny zarzut podatnika, iż brak zaopatrzenia działki w sieć wodociągowo-kanalizacyjną jest okolicznością, która uniemożliwia wykorzystanie nieruchomości ze względów technicznych. Ocena ta oparta została na wyjaśnieniach Ministra Finansów (pismo MF z dnia 14.03.2003r. – opubl. W S. Podatk. 2003/8/5) w świetle których wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w przypadku gruntów nastąpi tylko w niektórych sytuacjach, np. chemicznego, radioaktywnego lub bakteriologicznego skażenia gruntu, które uniemożliwi jego użytkowanie. Brak możliwości wykorzystania ww. przedmiotów opodatkowania ze względów technicznych, powinien zostać potwierdzony przez właściwy organ administracji, np. powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze, "A" S.A. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, iż brak zaopatrzenia w sieć wodociągowo-kanalizacyjną jest względem technicznym uniemożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej na działce, w związku z tym działka ta winna być zakwalifikowana do "gruntów pozostałych" nie związanych z działalnością gospodarczą, a tym samym podlegać niższej stawce podatkowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z obowiązującymi przepisami, sąd administracyjny nie dopatrzył się aby została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy określa wysokość stawek rocznych podatku od nieruchomości, których maksymalna stawka została zróżnicowana w odniesieniu do budynków mieszkalnych lub ich części, budynków lub ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą inną niż produkcja rolnicza lub leśna, od pozostałych budynków lub ich części oraz od powierzchni gruntów związanych z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna i gruntów pozostałych. Wynikające z tych przepisów ograniczenia rady gminy w określaniu stawek podatku od nieruchomości dotyczą wielkości dopuszczalnej stawki i okresu rocznego wymiaru tej stawki do przedmiotu opodatkowania, który w odniesieniu do budynków podzielony został na trzy, a w odniesieniu do gruntów na dwie grupy. Zróżnicowanie przez ustawodawcę maksymalnej wysokości składek podatku dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (inna niż rolnicza lub leśna) i pozostałych, miało na celu zwiększenie obciążenia podatkowego nieruchomości służących prowadzeniu działalności gospodarczej. W art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zostało zdefiniowane pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle tego przepisu gruntem, budynkiem lub budowlą związaną z działalnością gospodarczą jest, co do zasady, każdy przedmiot podatku, o ile jest w posiadaniu podmiotów prowadzących taką działalność. Wspomniany krąg podmiotów prowadzących działalność zakreślono szeroko - obejmuje on nie tylko przedsiębiorców, ale wszystkie podmioty, które prowadzą działalność gospodarczą, choćby nie były przedsiębiorcami. Od określonej wyżej zasady ustawa ustanawia wyjątki. Jednym z nich jest wyłączenie poza zakres przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą gruntów, budynków i budowli, które - choć w posiadaniu przedsiębiorcy - nie są przez niego wykorzystywane do prowadzenia tej działalności, o ile niemożność takiego ich wykorzystania wynika z przyczyn technicznych. Zatem słusznie przyjęto, że chodzi tu nie o przyczyny techniczne leżące po stronie przedsiębiorcy, ale o te związane z danym przedmiotem opodatkowania, a zatem obiektywne okoliczności natury technicznej uniemożliwiające wykorzystanie go do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot. W związku z tym brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej winien mieć charakter trwały. Ponadto musi to być zdarzenie niezależne od podatnika i dotyczyć stanu technicznego nieruchomości. W świetle powołanych wyżej wyjaśnień MF pojęcie "względy techniczne" nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem w art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 podano definicje zarówno pojęcia budynku i budowli, odwołując się bezpośrednio do przepisów prawa budowlanego. Zatem względy techniczne, w odniesieniu do tych przedmiotów opodatkowania, należy również interpretować na podstawie przepisów prawa budowlanego. Nadto wyjaśniono, że do wykonywania określonych zadań z zakresu prawa budowlanego zostały powołane organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, a zatem wykluczona została możliwość dokonania oceny stanu technicznego budynku przez inny organ administracji publicznej (np. przez organ podatkowy). Stosownie do stanowiska MF należy wyraźnie odróżnić stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji, urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, które nie podlegają opodatkowaniu i nie mają wpływu na zakwalifikowanie obiektu do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyłączenie, ze względów technicznych, przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie nastąpi, gdy prowadzenie działalności nie jest możliwe z przyczyn technologicznych, np.: demontażu instalacji wodno-kanalizacyjnej, zakręcenia zaworów, wyłączenia gniazd i punktów poboru prądu, odcięcia dopływu gazu albo w przypadku awarii urządzeń (pismo MF znak: LK 1601/LP/03/PP Biul.Skarb. 2003/6/19 ). W ocenie składu orzekającego tut. Sądu stanowisko zawarte w pismach urzędowych Ministra Finansów w pełni realizuje wykładnię przepisu art.1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stwierdzenie przez właściwy organ braku możliwości użytkowania ze względów technicznych, a w konsekwencji niewykorzystywanie przedmiotów opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, nie powoduje zwolnienia z podatku od nieruchomości, a stanowi jedynie wyłączenie ich z kategorii gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, opodatkowanych według najwyższych stawek. Omawiane przedmioty będą podlegać opodatkowaniu według stawek jak dla gruntów i budynków pozostałych, z wyjątkiem budowli, które, jako niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie będą opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Mając na uwadze powyższe ustalenia poczynione w sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja są logiczne, spójne i dostatecznie udokumentowane. Wyprowadzono z nich prawidłowe wnioski prawne, co oznacza że nie naruszono obowiązującego prawa. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało skargę oddalić z powodu jej bezzasadności.