I SA/Ol 411/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązań w podatku akcyzowym za m-ce od stycznia do listopada 2006 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej opisaną w sentencji, pismem z dnia 10 lipca 2009 r., skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podała, że w stosunku do Spółki toczyło się już postępowanie egzekucyjne, dotyczące należności określonych w zaskarżonej decyzji. W związku z trwającym ponad dwa lata postępowaniem podatkowym a wraz z nim dokonywaniem zajęć wierzytelności Spółki oraz blokowaniem jej kont i środków trwałych organy celne spowodowały poważne straty w działalności podmiotu gospodarczego. Spółka została pozbawiona możliwości otwarcia Składu Podatkowego przez prawie dwa lata, tym samym nie była w stanie kupić po konkurencyjnych cenach surowców do produkcji środków smarujących w krajach UE i nie mogła produkować olejów silnikowych przez co przestała być konkurencyjna, utraciła mocną pozycję na rynku i zaufanie klientów. Wydana decyzja, a wraz z nią egzekucja doprowadzi do bankructwa dobrze uprzednio prosperujący podmiot. Spowoduje, że Spółka zaprzestanie działalności, która w dobie kryzysu gospodarczego i tak jest na skraju opłacalności, a tym samym pozbawi 10 osób zatrudnionych w Spółce, ich jedynego źródła dochodu. Kwoty zobowiązań są tak wysokie, że zaistnieje konieczność ogłoszenia upadłości, a zajęcie samochodu dostawczego oraz zablokowanie kont Spółki spowoduje niemożność prowadzenia działalności gospodarczej. Rozpoznając wniosek Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o której mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. – jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały więc w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w w/w przepisie. Konieczne jest więc wykazanie, że zaistniały przesłanki ustawowe uzasadniające uwzględnienie wniosku. Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi podstawa do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca skonkretyzował, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki – powstaje zatem możliwość oceny zasadności takiego wniosku. W szczególności okoliczność, że wyegzekwowanie spornej części zobowiązania, stanowiącej bardzo dużą kwotę (1.182.921 zł) może doprowadzić do bankructwa i konieczności zaprzestania działalności stanowi tego rodzaju argument, który spełnia przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym, mając na uwadze treść art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd uwzględnił wniosek i postanowił jak w sentencji.