I SA/Ol 42/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.B.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące: styczeń 2007 r. oraz od lipca do grudnia 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J.B.K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A. w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą z dnia 23 grudnia 2011 r., zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". W uzasadnieniu wniosku podkreśliła, że wykonanie zaskarżonej decyzji i egzekwowanie kwoty 73.300 zł przed zbadaniem zgodności z prawem przez WSA przedmiotowej decyzji wyrządzi stronie niepowetowaną szkodę, zachwieje płynność finansową, grożąc ogłoszeniem upadłości i likwidacją działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem wymienionych wyżej skutków, ponieważ w razie uchylenia decyzji, skarżący może uzyskać zwrot wyegzekwowanej kwoty. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wykazanie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Zestawienie argumentów zaprezentowanych we wniosku oraz ocena sytuacji finansowej i majątkowej, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wnioskodawcy, występują przesłanki o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie uzasadniony. Skarżąca co prawda powołała okoliczność, iż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja określająca kwotę 73.300 zł i jej egzekucja zachwieje płynność finansową firmy, niemniej jednak skarżąca nie uszczegółowiła swojej sytuacji finansowej. Tymczasem, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia zatem Sądowi dokonanie bezsprzecznej oceny, czy ewentualne wszczęcie egzekucji administracyjnej spowoduje, jak twierdzi strona w uzasadnieniu wniosku, trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić należy, że również z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by w sprawie zaistniała przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu zauważyć należy, iż konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego, i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, jest zwykłym następstwem wydania decyzji podatkowej. Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednakże, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia