I SA/Ol 428/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.), Protokolant Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 15 września 2010 r., sprawy ze skargi I.B.-W. na decyzję Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2009 Oddala skargę. I SA/Ol 428/10 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor "[...]" Oddziału Regionalnego ARiMR po rozpatrzeniu odwołania I. B. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]" w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009r. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 14.05.2009r. strona złożyła do Biura Powiatowego ARiMR wniosek o przyznanie płatności na rok 2009. We wniosku zadeklarowała jedną działkę ewidencyjną o nr 594 ( powierzchnia całkowita 20,2898 ha). Zadeklarowana powierzchnia gruntów rolnych na działce rolnej wyniosła ogółem 5,05 ha. Na działce ewidencyjnej strona zadeklarowała dwie działki rolne A i B jako grupa upraw JPO TUZ gdzie A:- JPO TUZ o powierzchni 4,22 ha, natomiast B- JPO TUZ o powierzchni 0,83 ha. Wraz z wnioskiem, strona złożyła załącznik graficzny, na którym oznaczyła położenie zadeklarowanych powierzchni na działce o nr 594 oraz mapę z pomiarów użytków na tej działce wykonana przez uprawnionego geodetę J.G. W dniu 08.09.2009r. pełnomocnik strony W. W. złożył oświadczenie do sprawy, w którym poinformował Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, iż na działce rolnej B o pow. 0,83 ha z uwagi na intensywne opady deszczu nie było możliwe ponowne wykoszenie jej powierzchni. Z przeprowadzonej w dniu 14 sierpnia 2009r. kontroli na miejscu gospodarstwa rolnego przez Sp. z o.o. A. ustalono, iż strona nie zadeklarowała określonych grup upraw zgodnie ze stanem faktycznym odnośnie powierzchni faktycznie użytkowanej. Przeprowadzona kontrola wykazała, iż w stosunku do działki rolnej A zastosowano kod pokontrolny DR 13 +, gdyż zadeklarowana powierzchnia była większa do powierzchni stwierdzonej ( kontrola wykazała 3,23 ha). W stosunku natomiast do działki rolnej B zastosowano kod pokontrolny DR 25, gdyż stwierdzono brak możliwości identyfikacji granic działki rolnej. Działka była położona na znacznie większym obszarze od zadeklarowanej powierzchni. Następnie pełnomocnik zwrócił się w dniu 10.09.2010r. do A. z wnioskiem o powtórne dokonanie pomiarów, podważając jednocześnie wyniki z przeprowadzonej kontroli na miejscu. Natomiast w dniu 14 .10.2009r. pełnomocnik wniósł prośbę do organu I instancji o wyznaczenie terminu powtórnego pomiaru powierzchni działek rolnych objętych raportem z czynności kontrolnych. Odnosząc się do powyższego wniosku, organ I instancji wskazał, iż kontrole na miejscu nie są realizowane przez ARiMR na wniosek producenta rolnego, oraz że szczegółowy zakres i kierunki działań oraz sposób realizacji zadań Agencji określa ustawa z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 1994r Nr 1, poz 2 z późn. zm.). Za bezpodstawne uznał również zarzuty w zakresie poprawności wyników kontroli. Wyjaśnił, iż płatności bezpośrednie przysługują do powierzchni działki wykorzystywanej do celów rolniczych (pod uprawy rolne). Deklarując powierzchnię do płatności należy odliczyć od niej powierzchnie zadrzewione, zakrzaczone, drogi z wyjątkiem dróg technologicznych dojazdowych do pól o nawierzchni gruntowej, powierzchnie zabudowane, wody, odłogi i inne powierzchnie przeznaczone na użytkowanie pozarolnicze. W oparciu natomiast o konflikt kontroli krzyżowej dla działki nr 594 organ I instancji stwierdził, iż działkę rolną B zadeklarował do płatności również M. S. W wyniku przesłuchania w dniu 12 listopada 2009r. pełnomocnika strony oraz drugiego użytkownika ustalono, iż M. S. jest dzierżawcą części działki ewidencyjnej nr 594, będącej własnością strony. Użytkownik zeznał, iż według pisemnej umowy dzierżawy użytkuje 12,15 ha i taką powierzchnię zgłasza do płatności bezpośrednich na rok 2009. Podczas przesłuchania stwierdził, że powierzchnia działki rolnej B (12,15 ha), pomierzona podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie strony jest użytkowana przez niego. Zeznał również, iż w północnej części działki jest łąka, którą użytkuje strona, a której nie pomierzyła kontrola na miejscu. Pismem z dnia 12 listopada 2009r. pełnomocnik strony zwrócił się do Dyrektora "[...]" Oddziału Regionalnego o przeprowadzenie ponownej kontroli na miejscu. Wskazał, iż skoro zgłoszono uwagi do wykonanej kontroli na miejscu pod względem rozbieżności wyników kontroli a stanem faktycznym, to powinien nastąpić ponowny pomiar użytków rolnych w obecności stron. Podniósł przy tym, iż podczas wizyty w Biurze Powiatowym ARiMR dnia 09 października 2009 r. nie okazano mu zdjęć ani wizualizacji danych działki ewidencyjnej. Natomiast z analizy tych dwóch dokumentów wynikało, że powierzchnia wykazana podczas kontrolnego pomiaru jest niezgodna ze stanem faktycznym, ponieważ nie ujęto całej powierzchni do pomiaru. Zdaniem pełnomocnika, pomiar został wykonany tendencyjne bez zachowania szczególnej dokładności, gdyż pomyłka nawet 1 - 2 m na nieregularnym obwodzie działki ma decydujący wpływ na jej powierzchnię. Pełnomocnik zarzucił, iż wyniki kontroli sprawdzane są tylko w oparciu o szczegółową weryfikację raportu z kontroli zza biurka bez sprawdzenia stanu faktycznego. Zarzucił również, że udział strony w postępowaniu był ignorowany. W wyniku przeprowadzonej w dniu 25 listopada 2009r. w obecności pełnomocnika ponownej kontroli na miejscu stwierdzono, iż strona nie zadeklarowała określonych grup upraw zgodnie ze stanem faktycznym odnośnie powierzchni faktycznie użytkowanej. W stosunku do działki rolnej A stwierdzono powierzchnię 3,63 ha, natomiast powierzchnia działki rolnej B, po zastosowaniu tolerancji pomiaru (0,07 ha) wyniosła 0,83 ha. Uwzględniając powyższe organ uznał, iż powierzchnia stwierdzona w kontroli na miejscu do przyznania płatności JPO wyniosła 4,46 ha. W porównaniu z powierzchnią wnioskowaną, różnica stanowiła 13,23 %. Organ nie uwzględnił przy tym wniosku pełnomocnika strony, który w dniu 14 stycznia 2010r. złożył zmianę do wniosku, dokonując zmniejszenia powierzchni działki rolnej A do powierzchni 3,98 ha. Wskazał, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. str. 18 ze zm.), rolnik ma prawo złożyć formularz zmiany wniosku z własnej inicjatywy do dnia 31 maja. Jeśli rolnik został poinformowany o nieprawidłowościach w złożonym wniosku lub został powiadomiony o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu i jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, zgłoszone zmiany nie będą uwzględnione w odniesieniu do działek rolnych, w przypadku, których wykryto nieprawidłowości. W piśmie z dnia 12 grudnia 2009r. pełnomocnik zwracając się do Dyrektora "[...]" Oddziału Regionalnego ARiMR zakwestionował drugą kontrolę na miejscu. Podniósł, iż podczas przeprowadzania kontroli była gęsta pokrywa chmur i mgła, dlatego być może przyrząd pomiarowy często tracił zdolność pomiarową, a drugi przyrząd w ogóle odmówił posłuszeństwa. Zaznaczył, iż pracownik dokonujący pomiaru musiał często zmieniać pozycję wychodząc w głąb działki, tracąc punkt pomiaru, co na pewno wpłynęło na dokładność pomiaru. Poinformował także, iż na własny koszt strona ponownie zleciła wykonanie pomiaru powierzchni działki rolnej oraz iż powierzchnia pomierzona wyniosła 3,98 ha. Jednocześnie pełnomocnik poinformował, iż wystąpił do Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z prośbą o ustalenie granicy pomiędzy działką 594 z rzeką W, gdyż wody tej rzeki systematycznie zabierają grunt i w sposób istotny zmniejszają powierzchnię działki nr 594. Biuro Kontroli na Miejscu "[...]" Oddziału Regionalnego ARiMR pismem nr "[...]" wyjaśniło pełnomocnikowi, iż pomiar powierzchni działki wykonany był przez geodetę przy pomocy sprzętu, który przeszedł testy walidacji. Odnosząc się do zarzutu w sprawie samej realizacji pomiaru wyjaśniono, iż gwarancją precyzji w pomiarze pola powierzchni z wykorzystaniem technik GPS, jest przeprowadzenie pomiaru w momencie, gdy geometria układu satelitów (PDOP) jest mniejsza lub równa liczbie 6 (optymalnie 1-4) oraz iż pomiar dokonany był metodą "trybu punktowego", czyli kontroler przechodząc z miejsca na miejsce dokonuje rejestracji współrzędnych geograficznych, po czym po określeniu tych współrzędnych obliczona jest powierzchnia z wykonanego pomiaru. Podczas stosowania tej metody pomiaru zachodzi jednak konieczność wydłużenia czasu obserwacji mierzonych punktów w zależności od warunków pomiarowych a przede wszystkim ilości dostępnych satelitów. Raport z przeprowadzonej kontroli został zatwierdzony przez uprawnionego geodetę B. K, a kontrola powierzchni z dnia 25 listopada 2009 r. została przeprowadzona prawidłowo. W związku zatem ze stwierdzeniem różnicy pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku ( 5,05 ha), a powierzchnią stwierdzoną w kontroli na miejscu ( 4,46 ha), Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia "[...]" przyznał stronie płatności na rok 2009 z tytułu jednolitej płatności obszarowej (JPO) w wysokości 1 662,89 zł. Wskazał przy tym, iż ze względu na stwierdzone nieprawidłowości płatność została pomniejszona o kwotę 598,24 zł. Natomiast po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor "[...]" Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, iż zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051z późno zm.): wysokość płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, zwanych dalej "płatnościami obszarowymi", w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na l ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodność. Zgodnie natomiast z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. str. 18 ze zm.) w przypadku, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3 % lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20 % powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Odnosząc się do raportu z kontroli na miejscu ( nr "[...]") organ odwoławczy uznał, iż został on sporządzony zgodnie z obowiązującą instrukcją realizacji kontroli powierzchniowych i przedstawia stan faktyczny działek zastany w trakcie kontroli. Natomiast kontrolę gospodarstwa przeprowadzono prawidłowo. Ustosunkowując się z kolei do mapy z pomiaru użytków, wykonanych na zlecenie strony przez firmę C. z L. organ wskazał, iż powyższe dokumenty nie potwierdzają powierzchni działki rolnej A, gdyż nie są dokumentami tożsamym z dokumentacją sporządzoną po przeprowadzeniu pomiarów geodezyjnych, jakim jest m. in. szkic z pomiaru granic działki rolnej, wraz z wykazem współrzędnych punktów pomiaru w układzie współrzędnych państwowych (1965). Przedstawione przez stronę dokumenty nie potwierdzają faktu przeprowadzenia pomiaru przez uprawnionego geodetę na podkładzie mapowym. Strona powinna złożyć szkic z pomiaru polowego, wykonany na podkładzie mapowym. Podniósł, iż dokumentacja powykonawcza z naniesionymi zmianami sporządzona przez uprawnionego geodetę w toku wykonywania geodezyjnych pomiarów, powinna zawierać szczegółowe wyniki badań powierzchni działki rolnej, które powinny być sporządzone na poszczególnych etapach pomiarów. Kwalifikująca się dokumentacja powinna zawierać m. in. oznaczenie granic dziełek ewidencyjnych, jak również punkty wykonania pomiaru z zaznaczeniem ich współrzędnych, na podstawie których możliwe jest odwzorowanie wykonanego pomiaru na poziomie kontroli administracyjnej w ARiMR. Zdaniem organu II instancji, strona nie wykazała skutecznie, że powierzchnia działki rolnej A, położonej na działce ewidencyjnej nr 594 była zgodna z jej deklaracją przedstawioną we wniosku. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 z późno zm.) to na stronie spoczywał ciężar udowodnienia swoich twierdzeń przedstawionych w złożonych oświadczeniach. Za bezpodstawny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący nie uwzględnienia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wniosków strony na etapie przygotowywania decyzji. Wskazał, iż organ wydaje decyzję w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego, nie tylko w oparciu o wnioski strony, które na gruncie rozpatrywanej sprawy muszą być zweryfikowane z pozostałą dokumentacją zebraną w sprawie. W ocenie organu, nie wystąpiły również okoliczności do odstąpienia od zastosowania obniżek, określone w art. 68 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.). Strona nie wykazała bowiem, że nie jest winna stwierdzonych nieprawidłowości. Ponadto nie powinna składać wniosku o płatność bez uprzedniego zweryfikowania pod kątem zgodności ze stanem faktycznym działek, które uprawiała w roku gospodarczym 2009. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi, skarżąca podtrzymała wszystkie argumenty dotyczące błędnego wyliczenia przez ARiMR wysokości należnych dopłat. Za błędne uznała stanowisko organu II instancji, iż dostarczone do Agencji dokumenty nie potwierdzają powierzchni działki rolnej A. Wskazała, iż dokonany w dniu 05.12.2009r. pomiar kontrolny przez uprawnionego geodetę G. K. wykonany został przez GPS SOKKIA, zapewniającym dokładność określenia współrzędnych punktów +/_ 10 mm. Natomiast pomiar wykonany przez uprawnionego geodetę B. K. był wykonany przy pomocy sprzętu nie zapewniającego odpowiedniej dokładności określenia punktu, co przy takim kształcie działki ma istotne znaczenie. Ponadto, w trakcie pomiaru kontrolnego, strona nie otrzymała żadnej mapki ani szkicu ze współrzędnymi punktów, które były przyjęte w trakcie pomiarów. Geodeta nie zaznaczył również w terenie punktów przyjętych do pomiaru. Strona podniosła również, iż nie otrzymała bezpośrednio po wykonaniu tych pomiarów protokołu z pomiarów kontrolnych Strona wskazała, iż pomiar wykonany w dniu 05.12.2009r. przez geodetę G. K. był wykonany na podstawie punktów zaznaczonych w terenie palami drewnianymi i w każdej chwili można dokonać sprawdzenia poprawności tych pomiarów. Do skargi strona załączyła szkic pomiaru użytków rolnych działki nr 594 wraz z wykazem współrzędnych. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor "[...]" Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Na rozprawie w dniu 15 września 2010r. Sąd na podstawie art.111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarządził połączyć do wspólnego rozpoznania, odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. I SA/Ol 428/10 i I SA/Ol 429/10. Pełnomocnik strony skarżącej podtrzymując zarzuty zawarte w skardze opisał położenie działki A. Wskazał, iż położona jest ona w dolinie; z jednej strony okala ją skarpa o wys. ok.10 m, a z drugiej strony działka przylega do rzeki, której brzeg porośnięty jest drzewami. Natomiast cień rzucany przez jedno drzewo zakrywa przestrzeń nawet do 20 m2. Pełnomocnik za właściwy uznał pomiar dokonany przez firmę C., gdyż firma ta, posłużyła się najnowocześniejszym sprzętem ze statywem. Natomiast różnice pomiędzy dokonanymi przez firmę C. pomiarami, wynikają z faktu wymycia gruntu przez rzekę, przez co grunt stał się podmokły i nie można go było zagospodarować. Z kolei, odnosząc się do dołączonego do skargi szkicu pomiaru użytków rolnych działki nr 594 wraz z wykazem współrzędnych, w piśmie procesowym złożonym na rozprawie pełnomocnik nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż dokumentacja ta nie jest tożsama z dokumentacją sporządzoną po przeprowadzeniu pomiarów geodezyjnych. Wskazał, iż współrzędne punktów załamań kontroli pomierzonego terenu podane są w układzie odniesienia 1965, co umożliwia w każdej chwili ich odtworzenie w terenie. Zarzuca przedstawicielom ARiMR dokonującym pomiarów kontrolnych, iż nie dysponowali oni danymi przedstawionymi przez pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność jej uchylenia. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje badanie, czy zaskarżony akt nie narusza prawa materialnego oraz czy w fazie poprzedzającej jego wydanie nie zostały naruszone normy prawa procesowego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej: (p.p.s.a.) stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, rodzi konieczność uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego aktu. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji przez pryzmat wskazanych przesłanek Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Na wstępie trzeba wskazać, iż skarżąca w sposób opisowy ujmuje zarzuty nie sprowadzając ich do konkretnej postaci naruszenia prawa. Nie powołuje się także na naruszenie przez organy administracji konkretnych przepisów prawa procesowego czy też materialnego. Konieczne jest zatem poddanie sformułowanych zarzutów kwalifikacji z punktu widzenia sposobu kontroli jaka przeprowadzana jest przez sąd administracyjny. W pierwszej zatem kolejności należy stwierdzić, że w postępowaniu, które zakończyło się zaskarżoną decyzją, nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organy nie naruszyły wynikającej z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm, zwany dalej k.p.a.) zasady prawdy obiektywnej i służącej jej realizacji przepisów postępowania dowodowego tj. art. 77§1 i art.80 k.p.a. Z art. 7 k.p.a. wynika, że obowiązkiem organów administracji publicznej prowadzących postępowanie jest stanie na straży praworządności i podejmowanie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy zaś art. 80 k.p.a. obliguje organ do dokonywania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zacytowane przepisy nakładają zatem na organ prowadzący postępowanie zebranie z urzędu wszelkich koniecznych dla rozstrzygnięcia dowodów i wszechstronne ich rozważenie, tak aby doszło do prawidłowego zastosowania prawa materialnego regulującego uprawnienia i obowiązki strony postępowania, do której kierowane są rozstrzygnięcia organu. Podkreślić bowiem należy, że podstawowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy. Natomiast niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, stanowi wadę postępowania, która wpływa w sposób istotny na wynik sprawy i jest podstawą uchylenia decyzji przez Sąd. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia zasadniczej okoliczności jaką jest rzeczywista powierzchnia gruntów, z którymi związane jest prawo skarżącej do otrzymania wnioskowanych przez nią płatności ze środków Unii Europejskiej. Organy obu instancji zakwestionowały deklarowane przez skarżącą powierzchnię gruntów w zakresie dotyczącym jednolitej płatności obszarowej (JPO). Na podstawie wyników kontroli z dnia 25 listopada 2009r. ustalono, iż strona nie zadeklarowała określonych grup upraw zgodnie ze stanem faktycznym odnośnie powierzchni faktycznie użytkowanej. W stosunku do działki rolnej A stwierdzono powierzchnię 3,63 ha, natomiast powierzchnia działki rolnej B, po zastosowaniu tolerancji pomiaru (0,07 ha) wyniosła 0,83 ha. Powierzchnia stwierdzona w kontroli na miejscu do przyznania płatności JPO wyniosła 4,46 ha. W porównaniu zaś z powierzchnią wnioskowaną, różnica stanowiła 13,23 %. Warto podkreślić, że leżąca u podstaw dokonanych ustaleń kontrola na miejscu przeprowadzona została z udziałem pełnomocnika strony, który wskazywał granice działek, w zadrzewionym terenie, położonym w dolinie rzeki W. W ocenie Sądu, zastrzeżenia skarżącej zawarte w uzasadnieniu skargi w zakresie przyczyn, które spowodowały rozbieżności pomiędzy wnioskiem o przyznanie płatności a ustaleniami wynikającymi z kontroli administracyjnej, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Należy przede wszystkim podkreślić, iż organ odwoławczy, odniósł się do zastrzeżeń pełnomocnika, w zgodzie z zacytowanymi wyżej przepisami postępowania. Nie ograniczył się tylko do stanowiska jednostki kontrolnej i danych protokołu kontrolnego. Organ dokonał weryfikacji prawdziwości twierdzeń strony, wykonując na deklarowanych działkach ponowną kontrolę na miejscu w dniu 25 listopada 2009r. Ponadto w celu zweryfikowania prawidłowości kontroli w dniu 18 stycznia 2010 r. dokonał analizy dokumentacji pokontrolnej i udzielił pełnomocnikowi skarżącej szczegółowych wyjaśnień dotyczących jego zastrzeżeń. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił również, dlaczego przyjęta metoda pomiaru wyklucza przedstawione przez pełnomocnika skarżącej wyniki dokonane przez firmę C. i jest jedyną możliwą podstawą ustaleń. Jak wynika z akt sprawy, pomiar powierzchni działki wykonany był przez geodetę W. B. przy pomocy sprzętu, który przeszedł testy walidacji zgodnie z dokumentem JRC: IPSC/G03/P/SKA/asi D ( 2007) (8307). Ponadto, dla dodatkowej weryfikacji prawidłowości kontroli, raport z przeprowadzonej kontroli został zatwierdzony przez geodetę B. K., posiadającą uprawnienia w zakresie geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych, realizacyjnych i inwentaryzacyjnych. Odnosząc się z kolei do przedstawionej przez stronę mapy z pomiarów użytków wykonanej przez firmę C. z L, organ szczegółowo wyjaśnił, dlaczego pomiary nie potwierdziły powierzchni działki rolnej A. Między innymi wskazał, że nie są one dokumentami tożsamymi z dokumentacją sporządzoną po przeprowadzeniu pomiarów geodezyjnych, jakim jest m.in. szkic z pomiaru granic działki rolnej, wraz z wykazem współrzędnych punktów pomiaru w układzie współrzędnych państwowych (1965). Podniósł również, że przedstawione przez stronę dokumenty nie potwierdzają pomiaru przez uprawnionego geodetę na podkładzie mapowym. Dokumentacja powykonawcza z naniesionymi zmianami sporządzona przez uprawnionego geodetę w toku wykonywania geodezyjnych pomiarów, powinna zawierać szczegółowe wyniki badań powierzchni działki rolnej, które powinny być sporządzone na poszczególnych etapach pomiarów. Natomiast kwalifikująca się dokumentacja powinna zawierać m.in. oznaczenie granic współrzędnych, czego w niniejszym przypadku zabrakło. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wyjaśnił zatem wszystkie wątpliwości związane z przyjętą metodą pomiaru, uznając że jest ona na tyle dokładna że uwzględnia m.in. wszystkie ewentualne niedokładności wynikające np. z nierówności terenu, krzywizn granic, naświetlenia itp. W ocenie Sądu, rozwiązanie tych wątpliwości nastąpiło zgodnie z zasadami logiki, doświadczenia życiowego, wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inną. Tak zebrane dowody zostały następnie prawidłowo ocenione z punktu widzenia trafnie zastosowanych i poprawnie zinterpretowanych przepisów prawa materialnego regulujących prawo do przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego. Należy wskazać, że zasady jej otrzymania reguluje ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 z późn. zm.). Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli: wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 4 ustawy, wysokość płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, zwanych dalej "płatnościami obszarowymi", w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na l ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności. Stosownie zaś do art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. str. 18 ze zm.), w przypadku, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3 %lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20 % powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Uwzględniając zatem warunki przyznania płatności JPO wynikające z ww. rozporządzenia Komisji(WE) Nr 796/2004 oraz przyjętą do wyliczenia (stwierdzoną w wyniku kontroli) powierzchnię działek rolnych, organ odwoławczy zasadnie pomniejszył kwotę płatności o 598,24 zł. Nie znajdując zatem w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa krajowego lub wspólnotowego i to w stopniu mogącym mieć co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.