I SA/Ol 433/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia "[...]", utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na ww. postanowienie został zawarty wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na skutek błędnego zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oraz błędnego zaliczenia wpłaty dokonanej na poczet zaległości w dniu 19 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295 – 296). Zdaniem sądu, sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego należy potraktować jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych. W odniesieniu do aktu będącego przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie (postanowienia w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych) nie toczy się postępowaniu egzekucyjne. Podkreślić w tym miejscu należy, iż postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nie przesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia wpłaty stosownie do unormowania art. 62 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.). Reguły dotyczące zaliczania wpłat, jako będące następstwem wymiaru, nie mają zatem znaczenia materialnego, a postanowienie w tym przedmiocie nie jest źródłem powstania obowiązku po stronie podatnika. Skoro zatem zaskarżonym postanowieniem nie nałożono na stronę skarżącą w sposób bezpośredni żadnego obowiązku, to postanowienie to jest rodzajem aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Na marginesie wskazać należy, iż sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie został w żaden sposób uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia – niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe rozważania na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej i wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.