I SA/Ol 436/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kantecka, Sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Protokolant Referent stażysta Ryszarda Judziak - Brzozowa, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 r., sprawy ze skargi J. K. na informację Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia "[...]". Nr "[...]" w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej I Stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. II. Zasądza od Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. na rzecz skarżącej kwotę 200 zł. ( dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 29 kwietnia 2010r J.K. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu "Wzrost konkurencyjności firmy... poprzez budowę, wyposażenie bosmanatu wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz zakup sprzętu" do konkursu 01/10/ 1.1.9. ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego "[...]" 2007-2013 w ramach Osi Priorytetowej 1: Przedsiębiorczość; Działanie 1.1. "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw" ; Poddziałanie 1.1.9. "Inne inwestycje w przedsiębiorstwa" Pismem z dnia 15 grudnia 2010r. l.dz. "[...]" Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. (zwana dalej w skrócie ARR) poinformowała wnioskodawczynię, że projekt był przedmiotem pierwszego etapu oceny dokonywanej przez Komisję Oceny Projektów ( zwanej dalej w skrócie KOP). W pierwszym etapie badana jest zgodność projektu z kryteriami merytorycznymi zerojedynkowymi. Dokonano negatywnej oceny merytorycznej zerojedynkowej z uwagi na to, że przedstawiony projekt nie spełnił kryterium właściwie przygotowanej analizy finansowej .oraz kryterium wykonalności technicznej i zasadności zaproponowanych rozwiązań technologicznych w projekcie. Jako uzasadnienie takiej oceny wskazano, że: 1. Nie zostały prawidłowo określone źródła finansowania, gdyż wnioskodawca informując o otrzymaniu kredytu w wys. 650 tyś. zł. nie odnosi tego kredytu do projektu. Skierowanie kredytu na dowolny cel nie daje gwarancji, że celem będzie przedmiotowy projekt; 2. Wnioskodawca błędnie przygotował podział kosztów kwalifikowanych i niekwalifikowanych. Wbrew jego argumentacji, gdy projektem objęta jest część budynku, jedynym wyznacznikiem podziału wydatków jest powierzchnia użytkowa tego budynku . Niedopuszczalne jest ujęcie, jako koszty kwalifikowane 100% wydatków na roboty ziemne i fundamenty, gdy wydatki na wybudowanie piętra nie są kwalifikowane. Niezrozumiałe jest ujęcie dachów (2 szt.) przy budowaniu podziemia i parteru. Błędnie określono, że elewacje są pracami wewnętrznymi. Niezasadnie ujęto, jako wydatki kwalifikowane całość kosztów zagospodarowania terenu. W tym zakresie również ma zastosowanie proporcja właściwa dla budynku. Z placów, dróg, zieleni itp. korzystać będą nie tylko klienci bosmanatu ale także osoby użytkujące pomieszczenia na piętrze. Zdaniem KOP nieprawdziwa jest informacja, że piętro będzie miało oddzielnie doprowadzone wszelkie instalacje: wodociągową, elektryczną, ciepłowniczą, gdyż byłoby to nieuzasadnione ekonomicznie. Wydatki na te instalacje także powinny być podzielone w proporcji odnoszącej się do powierzchni użytkowej. Rozwiązania technologiczne nie są zatem adekwatne do zamierzeń projektu. Pismem z dnia 17 stycznia 2011r.J. K. złożyła protest od negatywnej oceny dokonanej przez KOP Instytucji Pośredniczącej. Podniosła, że kwestia źródła finansowania projektu – kredytem bankowym była wyjaśniana w toku postępowania. Uzgodniono z pracownikiem Agencji, że według dokumentacji konkursowej konieczność określenia celu kredytu dotyczy promesy kredytowej a nie decyzji kredytowych. Wskazała na informację przedstawioną w piśmie przewodnim z dnia 29.11.2010r. i wyraziła zdziwienie wysunięciem tego zarzutu. Odnośnie niewłaściwego podziału kosztów projektu na kwalifikowane i niekwalifikowane wnioskodawczyni wskazała, że w piśmie z dnia 8.11.2010r. wezwano ją do podziału kosztów budowy budynku A w relacji do powierzchni użytkowej. Nie kwestionuje konieczności obliczania kosztów części wspólnych proporcją. Nie zgadza się ze stanowiskiem narzucenia podziału kosztów na część kwalifikowaną i niekwalifikowaną w oparciu o proporcję powierzchni z uwagi na fakt, że nie zamierza wykańczać piętra. Niemożliwe było rozbicie kosztów kwalifikowanych i niekwalifikowanych według proporcji powierzchni. Nie rozdzielono też kosztów wspólnych, gdyż nie zostało to wskazane przez Ekspertów, którzy mieli do dyspozycji kosztorys inwestycji w formacie Excell obrazujący rzeczywiste koszty budowy i podział na część kwalifikowaną i niekwalifikowaną – co stanowi podstawę weryfikacji kosztów. W efekcie wnioskodawczyni została pozbawiona prawa do skorygowania wniosku według rzeczywistych intencji Komisji Oceny Projektów. Wskazując na zapisy załącznika do regulaminu naboru wniosków podniosła że z definicji kryterium właściwie przygotowanej analizy finansowej wynika, iż KOP powinna wyraźnie zidentyfikować wydatki, które uważa za niezasadne i złożyć propozycję obniżenia kwoty dofinansowania. Brak takiego działania jest niezgodny z wytycznymi i regulaminem. Dalej wnioskodawczyni powołała się na § 8 ust. 1 pkt 9 Regulaminu, wedle którego wykluczenie wniosku z dalszej oceny może nastąpić, gdy nieprawidłowe ujęcie kosztów, jako kwalifikowanych, przekroczy 15% całkowitej wartości projektu. Wymienione przez KOP koszty nieprawidłowo ujęte jako kwalifikowane nie stanowią więcej niż 15% całkowitej wartości projektu. Wywiodła następnie, przedstawiając stosowne wyliczenia, że zgodnie z regułami oceny wniosków powinna otrzymać propozycję przeniesienia wydatków w kwocie 121 646,43 zł. do kosztów niekwalifikowanych. Wskazała na inne podejście do kwestii podziału kosztów w piśmie z dnia 8.11.2010r. i inne w piśmie o odrzuceniu wniosku. Nie zgodziła się z oceną dotyczącą kosztorysów na wykonanie instalacji podkreślając, że nie uwzględniono w nich rozprowadzenia instalacji na piętrze. Argumentowała o słuszności wprowadzenia odrębnych obiegów wodno-sanitarnych i ogrzewania dla sanitariatów, zamykanych w okresie zimowym. Wskazała na niezgodność uzasadnienia oceny z kartą definicji kryterium wykonalności technicznej i zasadności zaproponowanych rozwiązań technologicznych. Pismem z dnia 18 lutego 2011r. L.dz. "[...]" ARR. S.A. poinformowała o pozytywnym rozpatrzeniu protestu. W piśmie podano, iż uwzględniono przekazaną przez wnioskodawczynię informację i że wniosek "[...]" został przywrócony do dalszej oceny merytorycznej. Następnie, pismem z dnia 5.04.2011r. Instytucja Pośrednicząca wezwała wnioskodawczynię do podziału wydatków według wskazań oraz do wypełnienia załącznika nr 2a w pełnym zakresie i przedstawienia stosownej dokumentacji "środowiskowej" w związku z II etapem inwestycji – rozbudową pomostów. Zasadność tego ostatniego żądania wnioskodawczyni zakwestionowała w piśmie z dnia 14.04.2011r. Jej zdaniem błędnie przyjęto, że zamierzona inwestycja będzie prowadzona w porcie. Planowana rozbudowa pomostów będzie podejmowana w obrębie przystani jachtowej tj. przedsięwzięcia wymienionego w § 3 pkt 58 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U nr 257 poz.2573 ze zm.). Przystań zarządzana przez wnioskodawcę jest przystosowana do cumowania mniejszej ilości statków niż 50. Ponadto linia nadbrzeża nie przekracza 80m długości. Stąd nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej. Kwestia ta była oceniana przez Urząd Miasta i Gminy Mikołajki przy okazji ustalania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie pomostów (w sierpniu 2008r.) Pismem z dnia "[...]" L.dz. "[...]" ARR S.A. poinformowała J. K., że wniosek o dofinansowanie, rozpoznawany ponownie w wyniku uwzględnienia protestu, nie przeszedł oceny merytorycznej zerojedynkowej. W uzasadnieniu podała, że projekt jest niezgodny z horyzontalnymi politykami Wspólnoty, w tym polityki w zakresie zrównoważonego rozwoju. Wskazała, że Ekspert ds. środowiska naturalnego, po przeanalizowaniu całego materiału załączonego do wniosku stwierdził, że prace do wykonania w II etapie tj. rozbudowa pomostów pływających i wyposażenie w nowoczesne elementy infrastruktury wchodzą w skład całego przedsięwzięcia, które zalicza się do portów śródlądowych. Porty śródlądowe, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 59 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257 poz. 2573 ze zm.) kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U nr 199 poz.1227 ze zm.). W ramach inwestycji zostanie wykonany pomost, który powoduje zaliczenie planowanego zamierzenia do portów śródlądowych. Pomost, zgodnie z definicją zawartą w ustawie z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne kwalifikuje się, m.in. obok nabrzeży, przystani czy kąpielisk do urządzeń wodnych, zatem przed uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Z uwagi na fakt , że wnioskodawczyni nie przedłożyła wraz z dokumentacją decyzji środowiskowej, która poprzedzałaby uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, wniosek o dofinansowanie w zakresie OOŚ jest niekompletny , co uniemożliwia jego pełną ocenę. Dlatego podlega odrzuceniu z przyczyn merytorycznych. W dniu 17 czerwca 1011r. J.K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na informację ARR S.A. z dnia "[...]" o odrzuceniu wniosku nr "[...]". Wniosła o stwierdzenie, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję pośredniczącą oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie : - art. 30b oraz art. 35 ust. 3 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U z 2009r. nr 84, poz. 712 ze zm.) oraz § 11 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków RPO W i M na lata 2007-2013, przez wskazanie, że od informacji z dnia "[...]" przysługuje skarga do WSA, podczas gdy zgodnie z powołanymi przepisami, przed złożeniem skargi stronie przysługiwało prawo złożenia protestu, o czy nie została pouczona. - art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U nr 199 poz.1227 ze zm. nazywanej dalej ustawa Ooś) przez przyjęcie, że projektowane przedsięwzięcie polegające na rozbudowie pomostów pływających na jeziorze Tałty w ramach istniejącej przystani żeglarskiej wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdy to przedsięwzięcie nie spełnia żadnych kryteriów wymienionych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ...... i jako takie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. - § 8 ust.1 pkt 9 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów... przez odrzucenie wniosku z dalszej oceny , podczas gdy wniosek mógł być odrzucony wyłącznie w przypadku błędnego zakwalifikowania do wydatków kwalifikowanych wydatków niekwalifikowanych jeżeli ich wartość przekracza 15% całej wartości projektu. Na wstępie uzasadniania powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła przebieg postępowania w odniesieniu do wniosku złożonego na konkurs. Wskazała, że wniosek był poprawiany zarówno na etapie oceny formalnej jak i merytorycznej. Złożyła poprawiony wniosek w dniu 29 listopada 2010r., a już 30 listopada na stronie internetowej pojawiła się lista projektów, które przeszły pozytywnie ocenę merytoryczną, nie zawierająca jej wniosku. W dniu 4 stycznia 2011r. skarżąca otrzymała informację, że wniosek nie przeszedł pozytywnie oceny merytorycznej zerojedynkowej z przyczyn określonych w piśmie z dnia 28 grudnia 2010r. Były to: (1) nieprawidłowe ujęcie w kosztach kwalifikowanych wydatków na budowę części wspólnych budynku bosmanatu; (2) wadliwy dokument potwierdzający finansowanie kredytem bankowym kosztów przedsięwzięcia. Podniosła, iż po uwzględnieniu jej protestu była ponownie wzywana do odpowiedniego przeniesienia i zmniejszenia wydatków kwalifikowanych. Po raz pierwszy na tym etapie postępowania została też wezwana do pełnego wypełnienia załącznika 2a oraz przedstawienia decyzji środowiskowej w związku z zamierzoną realizacją rozbudowy i przebudowy pomostów pływających, która zdaniem eksperta powinna być zakwalifikowana jako port śródlądowy. W piśmie z dnia "[...]" o odrzuceniu wniosku z powodu negatywnej oceny merytorycznej zerojedynkowej, tym razem z powodu nieprzedstawienia decyzji środowiskowej Instytucja Pośrednicząca nie wyjaśniła, dlaczego nie podziela argumentów wnioskodawczyni przedstawionych w piśmie z dnia 17 kwietnia 2011r. w zakresie zakwalifikowania przedsięwzięcia do przystani śródlądowych a nie portów śródlądowych. Ponadto, w ocenie skarżącej w powyższym piśmie nieprawidłowo pouczono ją o prawie wniesienia skargi do WSA, powinna bowiem mieć możliwość wniesienia protestu. Skarżąca złożyła w dniu 6 czerwca 2011r. protest, a niedoczekawszy się odpowiedzi do dnia 16.06.2011r., skargę do sądu. Zdaniem skarżącej ARR naruszyła, obok przepisów procedury odwoławczej także przepisy prawa materialnego. Nie wyjaśniła na jakiej podstawie prawnej zakwalifikowała planowaną inwestycję przebudowy i rozbudowy pomostów pływających (do cumowania małych jednostek turystycznych) do portów śródlądowych, wbrew decyzjom ostatecznym trzech organów: Burmistrza Gminy Mikołajki (decyzja o warunkach zabudowy), Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (postanowienie o uzgodnieniu warunków zabudowy na rozbudowę pomostów) oraz Starostwa Powiatowego (pozwolenie wodno prawne). W ocenie skarżącej polskie przepisy wyraźnie rozróżniają dwie kategorie: porty i przystanie. Takie rozróżnienie zawarte jest nie tylko w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy Ooś., ale także w ustawie o żegludze śródlądowej (art. 5 ust. 3) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, gdzie porty to klasa budowli obejmująca: budowle portowe – morskie, rzeczne i na jeziorach (nadbrzeża, doki, baseny portowe, falochrony, mola, tamy, pomosty itp.). Rozporządzenie stanowi, że klasa ta nie obejmuje m. in. przystani jachtowych. Przystanie jachtowe są natomiast wyszczególnione w ramach klasy 2412 (budowle sportowe i rekreacyjne pozostałe). Rozporządzenie Rady Ministrów z 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko....również rozróżnia dwie kategorie obiektów: porty śródlądowe- pkt 59 i przystanie śródlądowe – pkt 58 § 3 ust 1 . W przekonaniu skarżącej organy wydające warunki zabudowy, uzgodnienia środowiskowe i pozwolenie wodno prawne dokonały prawidłowej oceny, że przedsięwzięcie będzie realizowane w obrębie przystani, i wobec nie spełniania warunków określonych w § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia, nie wymaga wydania decyzji środowiskowej. W ocenie skarżącej naruszenie § 8 ust.1 pkt 9 Regulaminu naboru i oceny wniosków... nastąpiło na skutek potraktowania braku decyzji środowiskowej ( gdyby przyjąć, że rzeczywiście była wymagana) jako mającego wpływ na ocenę merytoryczną. Tego rodzaju brak powinien być rozważany na etapie oceny formalnej. Po przytoczeniu treści załącznika 7.2 –Karta z definicją kryterium skarżąca wywiodła, że według kryterium zrównoważonego rozwoju za odrzuceniem wniosku mogą przemawiać tylko takie założenia przestawione we wniosku, które pozwolą na stwierdzenie, że projekt w pewnym zakresie będzie miał zły wpływ, a nie uwzględniono zasady "zanieczyszczający płaci"; będzie miał niekorzystny wpływ, a nie zaproponowano kompensaty i nie będzie mógł podlegać pod wyjątki określone w ustawie. W odpowiedzi na skargę ARR S.A wniosła o jej oddalenie. Podtrzymała stanowisko zajęte w informacji o negatywnym wyniku ponownej oceny merytorycznej zerojedynkowej. Wskazała, że w powoływanym przez skarżącą rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych tylko przy portach wymienia się pomosty. Mimo więc, że przystań jachtowa została odrębnie sklasyfikowana, to budowa i rozbudowa pomostów klasyfikuje inwestycję do portów. Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o żegludze śródlądowej port lub przystań to akwen i grunt oraz związana z nim infrastruktura znajdująca się w granicach portu lub przystani. Dalej Instytucja Pośrednicząca podała, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, wydawanego na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne. Zgodnie z definicją zawartą w Prawie wodnym pomost, obok nabrzeży, przystani czy kąpielisk kwalifikuje się do urządzeń wodnych i wymaga pozwolenia wodnoprawnego. W związku z tym wymaga również uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo poinformowała, że każdy wniosek podlega ocenie eksperta od ochrony środowiska, który dokonuje jego szczegółowej weryfikacji pod względem "zrównoważonego rozwoju" jak również pod względem ewentualnych braków w złożonej dokumentacji dotyczącej środowiska. Odniosła się też do zarzutu w kwestii pouczenia o prawie złożenia skargi, wskazując że wcześniej została już wykorzystana możliwość wniesienia protestu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (j.t. Dz. U z 2009r. nr 84 poz. 712), która m.innymi przewiduje możliwość realizowania przez osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej projektów w ramach "polityki rozwoju" przy udziale środków finansowych z budżetu państwa lub źródeł zagranicznych ustanawia szczególny tryb postępowania w tych sprawach, odbiegający od reguł postępowania administracyjnego. W art. 37 stanowi, iż do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na konieczność ustanowienia w poszczególnych systemach realizacji programów operacyjnych procedur odwoławczych – w art. 30b określa ogólne zasady takiej procedury, natomiast w art. 30g wyraźnie zastrzega, że informacje otrzymane przez wnioskodawcę, dotyczące oceny jego wniosku, jak również w trakcie procedury odwoławczej nie stanowią decyzji administracyjnej. Według art. 25 pkt 1 ustawy za prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada instytucja zarządzająca. Stosownie zaś do art. 26 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy mi. innymi przygotowanie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz wybór, w oparciu o przyjęte kryteria, projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego. Ustawa w art. 26 ust. 2 zobowiązuje instytucję zarządzającą do przestrzegania zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. W ocenie Sądu powyższe realizowane jest poprzez brak ograniczeń podmiotowych w możliwości uczestnictwa w konkursie danej kategorii potencjalnych beneficjentów, określenia kryteriów wyboru projektów jak też ustalenie stosownych regulaminów . W rozpoznawanej sprawie postępowanie w ramach konkursu 01./10/1.1.9. toczyło się w oparciu o postanowienia Regulaminu naboru i oceny wniosków ze środków RPO W i M na lata 2007-2013 Instytucji Pośredniczącej II stopnia (ARR S.A.) z dnia 8 marca 2010r. Zgodnie z § 8 II pkt 6 Regulaminu ocena merytoryczna wniosku jest oceną dwustopniową. Ocena merytoryczna zerojedynkowa dokonywana jest w oparciu o kryteria zawarte w Karcie oceny zerojedynkowej, stanowiącej załącznik do Regulaminu. Niespełnienie jednego z kryteriów merytorycznych zerojedynkowych powoduje odrzucenie wniosku i wykluczenie go z dalszej oceny (jeżeli poprawa bądź uzupełnienie wniosku nie jest możliwe). Wskazać należy, że w § 11 Regulaminu ustanowione zostały zasady i tryb procedury odwoławczej. Wprawdzie z ust. 9 i 11 wynika, że na etapie rozpatrywania protestu może pojawić się potrzeba pełnej oceny wniosku, a wówczas wnioskodawca jest wzywany do uzupełnienia lub poprawienia wniosku to jednocześnie w ust. 28 § 11 wskazano, że Instytucja Pośrednicząca "jest związana zakresem protestu.- sprawdza zgodność złożonego wniosku o dofinansowanie tylko z zarzutami, które zostały wskazane w proteście". Z powyższego zapisu można wnioskować, że przy ponownej ocenie, po uwzględnieniu protestu, KOP nie może formułować negatywnych ocen odnośnie kryteriów, które nie zostały zweryfikowane negatywnie podczas pierwszej oceny merytorycznej zerojedynkowej. W wyroku z dnia 20.01. 2011r. sygn. akt II GSK 1493/10 (CBOiS) Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 9.11.2010r. na tle innego wprawdzie stanu faktycznego ale podobnie ustalonej procedurze odwoławczej, że związanie zakresem protestu oznacza brak możliwości wysuwania nowych zastrzeżeń do wniosku. Tych nowych zastrzeżeń wnioskodawca nie może bowiem zwalczać w drodze przesądowego zaskarżenia, gdyż ocena po proteście jest ostateczna. W rozpatrywanej sprawie skarżąca znalazła się w takiej właśnie sytuacji. Nie ma racji, że powinna być pouczona o prawie złożenia protestu, bo ponowna ocena została dokonana w ramach procedury odwoławczej. Natomiast naruszenie powołanych w skardze przepisów art. 30b i 35 ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z §11 Regulaminu nastąpiło na skutek sformułowania nowych kryteriów oceny merytorycznej, niepodnoszonych, jako niespełnione w informacji o negatywnej ocenie merytorycznej zerojedynkowej z dnia 15 grudnia 2010r. Podanie przez Instytucję Pośredniczącą, w odpowiedzi na skargę, że w każdej ocenie obowiązkowo udział bierze ekspert od spraw ochrony środowiska nie uzasadnia dokonywania oceny merytorycznej "na raty". Z uwagi na to, że w toku postępowania strona może złożyć tylko jeden protest, na etapie oceny merytorycznej zerojedynkowej wniosek powinien być badany według wszystkich kryteriów zawartych w załączniku nr 7.2 Regulaminu naboru i oceny projektów.... Jednym z kryteriów zawartych w Karcie definicji kryterium jest zgodność projektu z horyzontalnymi politykami Wspólnoty, w tym w zakresie zrównoważonego rozwoju. W ramach tego kryterium należy m.in. dokonać oceny, "Czy projekt nie spowoduje nienaprawialnych szkód lub też nie będzie miał negatywnego wpływu na środowisko regionu?" "Czy projekt nie będzie miał niekorzystnego wpływu na siedliska i gatunki zamieszkujące tereny Natura 2000 i inne o znaczeniu krajowym?". Oznacza to, że co do zasady, dla oceny projektu z punktu widzenia wpływu na środowisko, wnioskodawca powinien przedstawić stosowne dokumenty, wydane przez właściwe organy, stwierdzające obowiązek oceny wpływu inwestycji na środowisko, w tym do sporządzania odpowiednich raportów , lub też brak takiego obowiązku. Z dokumentacji przedłożonej Sądowi wynika, że znajduje się w niej ocena co do wpływu inwestycji na obszar Natura 2000. Natomiast wnioskodawca wszedł w spór merytoryczny z Instytucją Pośredniczącą, co do istnienia obowiązku uzyskania dokumentu potwierdzającego dokonanie oceny przez organ właściwy odnośnie p-ktu 1 wymienionego kryterium. Z zastrzeżeniem wyżej omówionej już kwestii proceduralnej, należy zauważyć, że z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U nr 199 poz.1227) wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 70 ust. 2 powołanej ustawy). Szczegółowe określenie takich przedsięwzięć, w stanie prawnym obowiązującym w 2010r. zawierało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. (Dz.U nr 257, poz.2573 ze zm.). W § 3 ust. 1 pkt 58 i pkt 59 rozporządzenia jako rodzaje przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko i które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wymienione są odpowiednio: -przystanie śródlądowe ( i morskie) zapewniające miejsca do cumowania nie mniej niż 50 statków, ...z wyjątkiem przystani o długości nabrzeża nieprzekraczającej 80 m, -porty śródlądowe ( i morskie), niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32. Z powyższego oczywiście należy wnioskować, że decydujące znaczenie ma tu rodzaj przedsięwzięcia - przystań lub port – oraz jego rozmiary, gdy zostanie zakwalifikowane jako przystań. Dla rozróżnienia tych rodzajów przedsięwzięć nieprzydatne jest powoływanie się na definicję z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o żegludze śródlądowej (Dz.U nr 5 z 2001r. poz. 43) gdyż określa ona ogólnie, że "port lub przystań to akwen i grunt oraz związana z nim infrastruktura znajdująca się w granicach portu lub przystani." Nietrafne jest stanowisko Instytucji Pośredniczącej, że budowa czy rozbudowa pomostu przesądza o tym, że chodzi o inwestycję w porcie, gdy w stanie dotychczasowym akwen i grunt oraz infrastruktura, znajdująca się w posiadaniu wnioskodawcy była kwalifikowana jako przystań. Zatem skoro rozmiar przedsięwzięcia nie przekracza rozmiarów wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia to należy przyznać rację skarżącej, iż w takim wypadku "decyzja środowiskowa" nie jest wymagana; tym bardziej, że organ, który wydawał pozwolenie wodnoprawne powinien jej wymagać przed wydaniem pozwolenia (a skarżąca informowała, że kwestia ta była przedmiotem badania). Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 30e tej ustawy w związku z art. 200 i 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153 poz.1270 ze zm.)