I SA/Ol 438/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego "(...)" z dnia "(...)", Nr Rep. "(...)" w przedmiocie oddalenia zarzutu braku wymagalności dochodzonego roszczenia w sprawie egzekucji administracyjnej postanawia : odmówić wstrzymania zaskarżonego postanowienia WSA/post.1 – sentencja postanowienia P. C. (dalej jako "skarżąca", "strona") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na wyżej opisane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]". W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej "decyzji" w całości (k. 5). Przedmiotowy wniosek nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie tej ochrony należy do strony, na której ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, że jej wniosek zasługuje na uwzględnienie. Pozytywne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest uzależnione od poparcia wniosku stosownymi twierdzeniami i dokumentami. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) potwierdzających, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne (B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz 2006, s. 162). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zawierał uzasadnienia, a skarżąca nie wskazała jakichkolwiek dowodów potwierdzających zaistnienie przesłanek wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Rolą Sądu nie było przy tym domniemywanie, w czym konkretnie skarżąca upatruje istnienia tych przesłanek w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia i jakie dane jej dotyczące miałyby o tym świadczyć. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, które określone zostało błędnie przez skarżącą jako "zaskarżona decyzja", nie mógłby zostać uwzględniony z tego względu, że objęty jego zakresem akt nie nadaje się do wykonania. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Podkreśla się przy tym, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, jak również aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, publ. CBOSA). Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Z zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, nie wynika wprost obowiązek nadający się do wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności. Jest tak, niezależnie od tego, że jego wydanie otwiera możliwość wyegzekwowania od skarżącej zaległości ustalonej inną decyzją administracyjną. Poprzez zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skarżąca stwierdza określone okoliczności, które stoją na przeszkodzie w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Rolą organów jest zweryfikować te twierdzenia. Odmowa uznania tych twierdzeń przez organ nie może podlegać wstrzymaniu wykonania, bowiem bezpośrednio nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2021 r., sygn. akt I GZ 8/21, publ. CBOSA). Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.