I SA/Ol 444/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 30 sierpnia 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2019r. postanawia odrzucić skargę. M. G. i R. G. (dalej jako skarżący) wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2019r. Strona skarżąca wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi w postaci nadesłania 11 odpisów skargi oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Odpisy skargi były niezbędne, celem doręczenia występującym w sprawie uczestnikom postępowania. Wezwanie doręczone zostało skarżącym w dniu 3 lipca 2019r. (vide: zwrotne potwierdzenia odbioru k. 12 i 13). Pomimo upływu, w dniu 10 lipca 2019r., 7 dniowego terminu braki formalne skargi nie zostały usunięte. Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (j.t. Dz. U z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W myśl natomiast art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W niniejszej sprawie zachodzi właśnie tak sytuacja, gdyż przedmiotem sporu jest kwestia wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a. ). W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 grudnia 2013r., sygn. akt I OPS 13/13 (opubl. internetowa baza orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W uzasadnieniu NSA wskazał, że niedołączenie przez skarżącego odpisu skargi w sposób oczywisty wywiera wpływ na sytuację procesową pozostałych stron postępowania, jest brakiem, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Przyjęcie odmiennego poglądu nie daje się pogodzić z brzmieniem wskazanego przepisu oraz zasadą równości stron postępowania i zasadą kontradyktoryjności, a w konsekwencji niekiedy może prowadzić do stwierdzenia, że strona postępowania została pozbawiona możliwości udziału w tym postępowaniu. Sporządzanie odpisów pisma przez sąd w celu usunięcia braków za jedną ze stron postępowania nie tylko nie mieści się w zakresie dopuszczalnych czynności procesowych sądu, ale ponadto mogłoby wskazywać na działanie sądu w interesie jednej ze stron, a to z kolei podważałoby zasadę bezstronności sądu. Brak jest uzasadnienia prawnego dla stanowiska nakazującego sądowi uzupełnianie braków formalnych pisma procesowego za stronę w celu umożliwienia nadania mu dalszego biegu lub zapobieżenia sankcji prawnej w postaci odrzucenia pisma. W realiach niniejszej sprawy skarżący, pomimo że zostali prawidłowo wezwani i pouczeni o skutkach nienadesłania odpisu skargi oraz niepodania wartości przedmiotu zaskarżenia, nie dopełnili w wyznaczonym terminie obowiązku, do którego zostali wezwani. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało skargę odrzucić.