I SA/Ol 451/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 stycznia 2014 roku wniosku M.G. o prawo pomocy- ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. M.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. Z akt sprawy wynika, iż strona skarżąca zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 lipca 2013r. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 1.500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia ww. zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone stronie w dniu 16 sierpnia 2013 r. (k. 20 akt sąd.), a zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 23 sierpnia 2013 r. Wpis od skargi nie został uiszczony. Postanowieniem z dnia 25 września 2013r. Sąd odrzucił skargę. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2013r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną. W rozpoznawanej sprawie, pomimo prawidłowego pouczenia o trybie i sposobie zaskarżenia orzeczenia sądu, wniesiona skarga kasacyjna została podpisana przez samego skarżącego. Wnioskiem z dnia 24 grudnia 2013r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy- ustanowienie adwokata. We wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca podał, że jego zarobki netto w ostatnich trzech miesiącach wyniosły po 3961,50 zł miesięcznie. W treści wniosku wskazał, że 1400 zł wydaje na eksploatacje samochodu, 1400 zł na potrzeby mieszankowe i 1200 zł na jedzenie i higienę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 dalej cyt. jako p.p.s.a.). Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie częściowym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Wskazać należy, iż prawo pomocy w zakresie w zakresie częściowym obejmuje tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 §2 i 3 p.p.s.a.). Przede wszystkim należy podnieść, iż przyznanie prawa pomocy stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów sądowych przez strony postępowania, a w związku z tym nie może być stosowane powszechnie. Z ustalonego stanu faktycznego nie wynika, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem adwokata. Zawarte w art. 246 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał spełnienia ustawowych przesłanek do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wskazać bowiem należy, że koszty postępowania należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Celem instytucji prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zagwarantowanie stronie konstytucyjnego prawa do sądu ustanowionego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób, które wykażą, że znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Skarżący do takich osób nie należy. Na zasadzie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 244 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.