I SA/Ol 454/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.) Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant: Anna Fic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2005r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Skarżącej kwotę 719 zł (siedemset dziewiętnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 5 listopada 2004 roku Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 3 września 2004 roku w sprawie uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego SAD "[...]" z dnia 20 października 2003 roku w poz. 1, dotyczącej koparki kołowej używanej marki J., dokonanej przez agencję celną w imieniu A Sp. z o.o.. Z uzasadnienie zaskarżonej decyzji wynika, że zgodnie z art.13§4 Kodeksu celnego (Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz.802 z późn. zm.) stawki celne obniżone są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile importowane towary spełniają określone warunki do ich zastosowania. Zgłaszający w dniu 20 października 2003 roku zawnioskował o zastosowanie stawki celnej obniżonej dla towaru wymienionego pozycji 1 zgłoszenia celnego SAD, to jest koparki kołowej używanej J, o numerze nadwozia "[...]" i numerze silnika "[...]", dokumentując preferencyjne pochodzenie towaru z obszaru Unii Europejskiej świadectwem przewozowym EUR 1 VE nr "[...]", wystawionego przez włoskiego eksportera i potwierdzonego przez Urząd Celny. Urząd Celny powziął wątpliwości co do preferencyjnego pochodzenia towaru zgłoszonego w poz. 1 dokumentu SAD, na podstawie art.32 Protokołu 4 Układu Europejskiego zmienionego Porozumieniem między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi, podpisanym w Brukseli dnia 24 czerwca 1997 roku (Dz.U. z 1997 roku Nr 104, poz. 662 z późn. zm.), stąd polskie władze celne, pismem z dnia 15 listopada 2003 roku, wystąpiły do włoskich władz celnych o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa przewozowego EUR 1 VE nr "[...]", w celu sprawdzenia statusu pochodzenia sprowadzonej do Polski opisanej koparki. Pismem z dnia 10 maja 2004 roku włoskie władze celne stwierdziły, że eksporter nie przedłożył wystarczających informacji w celu udowodnienia eksportowanej koparki kołowej, wymienionej w świadectwie przewozowym EUR 1 VE nr "[...]", w związku z czym nie potwierdzić pochodzenia towaru. Organ II instancji podniósł, że na podstawie art. 83 Kodeksu celnego zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie oceny prawidłowości zgłoszenia celnego SAD z dnia 20 października 2003 roku, postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 18 czerwca 2004 roku. W związku z negatywnym pismem włoskich władz celnych, Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie kraju i roku produkcji przedmiotowej koparki, importowanej z Włoch do Polski na podstawie zgłoszenia celnego SAD z dnia 20 października 2003 roku. Funkcjonariusz celny dokonał oględzin importowanej koparki, stwierdzając tabliczkę znamionową, z zamieszczonym napisem "MADE IN FRANCE", co wskazuje na kraj produkcji. Ponadto organ celny I instancji zwrócił się o opinię do firmy J- firmy J Sp. z o.o. Firma ta odpowiedziała Urzędowi Celnemu, że nie posiada informacji o tej koparce, lecz może potwierdzić o możliwości wyprodukowania jej w 1981 roku, w firmie J. Organ celny podniósł, że uprawnienia do kontroli zgłoszeń celnych po zwolnieniu wynikają z art.83 Kodeksu celnego, jak i z wiążących Polskę umów międzynarodowych, to jest art. 32 Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, ze zgromadzonych akt w przedmiotowej sprawie wynika, że została przeprowadzona weryfikacja przedłożonego do zgłoszenia celnego świadectwa przewozowego EUR 1 VE Nr "[...]". Weryfikacja została przeprowadzona w trybie urzędowej współpracy administracyjnej Polski i Włoch, przewidzianej postanowieniami Protokołu Nr 4 i Protokołu Nr 6 do Układu Europejskiego. Negatywny wynik weryfikacji wskazuje na brak preferencyjnego pochodzenia towaru, w rozumieniu postanowień Układu Europejskiego i ma wiążący charakter dla władz celnych. Organ podniósł, że zgodnie z art.13§4 Kodeksu celnego, stawki celne obniżone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polska z niektórymi krajami lub grupami krajów, stosowane są na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się odnoszą spełniają warunki do ich zastosowania. Dokumentami niezbędnymi do objęcia przedmiotowych towarów procedurą dopuszczenia do obrotu zastosowaniem wnioskowanej stawki celnej są dowody preferencyjnego pochodzenia wskazane w art.16 pkt 1 Protokołu 4 Układu Europejskiego. Z postanowień tego przepisu wynika, iż produkty pochodzące ze Wspólnoty korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia: a) świadectwa przewozowego EUR.1, b) w przypadkach określonych w art.21, deklaracji, której tekst jest zamieszczony w załączniku IV, złożonej przez eksportera na fakturze lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty, o których mowa, w sposób wystarczający do ich identyfikacji, zwanej dalej deklaracją na fakturze. Dodatkowo art.17 pkt 1 i 3 Protokołu 4 Układu Europejskiego stanowi, że świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane przez władze celne kraju eksportera na pisemny wniosek eksportera lub upoważnionego przez niego przedstawiciela. Eksporter występujący z wnioskiem o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 zobowiązany jest do przedłożenia, na każde żądanie władz celnych kraju eksportu, w którym zostało wystawione świadectwo przewozowe EUR.1, odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów, jak również wypełnienia innych wymogów tego Protokołu. Urząd Celny otrzymał negatywny wynik weryfikacji włoskich władz celnych, które poinformowały, że eksporter nie przedłożył wystarczających dokumentów, które to potwierdziłyby preferencyjne pochodzenie ładowarki, zgłoszonej w poz.1 wymienionego zgłoszenia celnego. Organ celny nie zgodził się ze stanowiskiem Strony podnoszącej w odwołaniu, że brak jest oryginalnej dokumentacji urządzenia, ze względu na odległy okres produkcji ładowarki, jednakże Strona wskazuje na treść tabliczki znamionowej na towarze, z której można odczytać rok i kraj produkcji Francja. W ocenie organów celnych oznaczenie dowodu pochodzenia w postaci oznaczenia na towarze jest niezgodne z wymogami Protokołu 4, wymienionymi art.16 pkt 1, a dodatkowo negatywna weryfikacja władz włoskich, powodują że przedmiotowa koparka wymieniona w pkt 1 dowodu SAD, jak też przedłożone świadectwo przewozowe EUR.1 VE Nr "[...]" nie stanowi prawidłowego dowodu preferencyjnego pochodzenia, a tym samym nie uprawniało do zastosowania obniżonej stawki celnej. W złożonej skardze pełnomocnik Stron wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzuca: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art.32 Protokołu 4 do Układu Europejskiego oraz pkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2001 roku w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów, poprzez błędne przyjęcie, że zgłoszenie celne ładowarki marki J., dokonane przez spółkę w dniu 20 października 2003 roku, nie uprawniało do zastosowania obniżonej stawki celnej, 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art.7 kpa, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, pomimo nie wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, w szczególności dotyczących oznaczeń ładowarki J., które umożliwiały ustalenie kraju pochodzenia. W uzasadnieniu skargi Strona zarzuca organom celnym zbyt rygorystyczne stanowisko, w interpretacji art.32 Protokołu 4 do Układu Europejskiego, co przejawia się w przyznaniu decydującego znaczenia dla wyników przeprowadzonego postępowania weryfikacyjnego przez władze celne kraju importera. Zarzuca błędne stanowisko Dyrektora Izby Celnej, w przedmiocie braku uprawnień polskich władz celnych do przeprowadzenia postępowania weryfikacyjnego, a przyjęcie, że jedyną podstawą weryfikacji jest stanowisko władz włoskich. Skarżący podniósł, że w toku postępowania, spółka A Sp. z o.o. wskazała, że zgodnie z oznaczeniem tabliczki znamionowej z numerem silnika ładowarki widnieje napis "Made in France" potwierdza, że ładowarka została wyprodukowana na obszarze europejskim. Tablice znamionowe pokrywy silnika ładowarki zawierają numer seryjny oraz kraj produkcji maszyny. W trakcie oględzin ustalono, że maszyna ma wyraźne ślady użytkowania. Strona stwierdza, że w toku oględzin organ celny nie zakwestionował autentyczności tablicy znamionowej i zawartych na niej danych. Spółka A Sp. z o.o. poinformowała, że ładowarka wyprodukowana w 1981r. została zakupiona we Włoszech za kwotę 4.000 Euro, a sprzedający oświadczył, że ładowarka jest preferencyjnym towarem pochodzącym z rynku włoskiego. Ponadto skarżąca spółka podała. że z uwagi na odległy okresu produkcji ładowarki marki J nie ma możliwości uzyskania oryginalnej dokumentacji urządzenia. W ocenie skarżącej Spółki Dyrektor Izby Celnej wydając zaskarżoną decyzję, nie ustosunkował się w żadnej mierze do podawanych przez skarżącego okoliczności dotyczących oznaczeń ładowarki J. i możliwości jednoznacznego określenia kraju pochodzenia. Skarżący podał, że w rozpatrywanej sprawie włoskie organy celnie nie potwierdziły pochodzenia ładowarki, z powodu braku wystarczającej dokumentacji. Takie stanowisko nie może jednakże oznaczać, że późniejsze przedstawienie okoliczności potwierdzających wyprodukowanie urządzenia na terenie Wspólnoty Europejskiej, wyłącza możliwość zakwestionowania ustaleń organu celnego kraju eksportera. Strona skarżąca w toku postępowania wyjaśniającego wykazała, że tablice znamionowe pokrywy silnika ładowarki zawierają numer seryjny oraz kraj produkcji maszyny, wykazujący, że ładowarka została wyprodukowana we Francji. Organy celne w żadnej mierze nie kwestionowały autentyczności oznaczeń. Stąd, zdaniem Spółki przyjąć należy, że zaistniały wyraźne przesłanki dla uznania, że ładowarka pochodzi z obszaru Unii Europejskiej, a tym samym skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej jest konieczna. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, w zakresie jakim Strona zarzuca niewłaściwą i błędną analizę zgromadzonego materiału dowodowego oraz naruszenie prawa materialnego, pomimo błędnego powołania w skardze art.7 kpa albowiem w postępowaniu podatkowym stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu negatywna weryfikacja włoskich władz celnych świadectwa przewozowego EUR.1 Nr "[...]", wydana w oparciu o przepis art.32 Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego (Dz.U. 1997r. Nr 104, poz.362) dotycząca koparki kołowej J., poprzez lakoniczne stwierdzenie cyt. "Eksporter nie dostarczył wystarczających informacji, by udowodnić pochodzenie eksportowanych towarów. Dlatego nie możemy potwierdzić (faktu), że towary te są zgodne z przepisami dotyczącymi pochodzenia, określonymi w Umowie między Polską i Wspólnotą Europejską" rodzi spór określony w art.33 cyt. Protokołu Nr 4 UE, a więc między Importerem – Skarżącą Spółką, a polskimi władzami celnymi, wnioskującymi o przedmiotową weryfikację. Spór ten powinien być rozstrzygnięty w oparciu o ustawodawstwo kraju importu, a zatem przepisów Kodeksu celnego i art.121, 122, 180, 187, 191 Ordynacji podatkowej. Zatem negatywna weryfikacja świadectwa EUR.1 Nr "[...]" włoskich władz celnych jako nie udokumentowana i nie poparta żadnym dowodem jest sprzeczna z art.13, 65 i art.83 Kodeksu celnego oraz z wymienionymi przepisami ordynacji podatkowej oraz wobec braku ustaleń faktycznych. Przeprowadzone postępowanie dowodowe jest niekwestionowane, lecz Dyrektor Izby Celnej nie przeprowadził pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a mianowicie: – oględzin koparki J., z oryginalną tabliczką znamionową o stosownej treści "Made in France" i z numerami fabrycznymi silnika oraz podwozia, – pisma J.Sp. z o.o., z którego wynika, że koparkę wyprodukowano w 1981 w firmie J., – faktury włoskiego eksportera i świadectwa przewozowego EUR.1 Nr "[...]", wskazujące na kraj eksportu Republikę Włoską, – stwierdzenia Strony Skarżącej, że z uwagi na upływ czasu, tj. 22 lat od daty produkcji brak jest oryginalnych dokumentów. Zebrane dowody zdaniem Skarżącej bezspornie świadczą o możliwości preferencyjnego traktowania koparki J. na podstawie świadectwa przewozowego EUR.1 Nr "[...]". W ocenie Sądu, polskie władze celne powinny oceniać negatywne stanowisko władz eksportera na podstawie przepisów Kodeksu celnego i Ordynacji podatkowej, a zgodnie z art.180 Op jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast na podstawie art.191 Op organ celny ocenia czy dana okoliczność została udowodniona w świetle zebranego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie importer zabiegał o zastosowanie obniżonej stawki celnej sprowadzonego z zagranicy towaru na podstawie art.13 Kodeksu celnego i zgodnie z art.16 Protokołu Nr 4 UE, przy pomocy powołanego świadectwa EUR.1, w okolicznościach faktycznych i na podstawie dowodów zebranych w sprawie. Zdaniem Sądu, Skarżący uzyskał preferencyjne warunki celne dla koparki J., importowanej z terenu Republiki Włoskiej, a wyprodukowanej we Francji. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując skargę Strony, stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art.32 i art.33 Protokołu Nr 4 UE i przepisów postępowania określonych w art.83 Kodeksu celnego, art.121, 122, 180, 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że importowana koparka J. nie spełnia warunków do korzystania z preferencji celnej na podstawie świadectwa przewozowego EUR.1 Nr "[...]". Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) obowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję, z powodu naruszenia przepisów prawa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 ppsa, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art.152 ppsa.