I SA/Ol 454/08

Dnia 9 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2009 roku wniosku adw. J.S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: Oddalić wniosek . Postanowieniem dnia 3 grudnia 2008 roku referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie przyznał Z.K. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Dnia 12 grudnia 2008 roku Okręgowa Rada Adwokacka na podstawie w/w postanowienia wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu adwokata J.S. Dnia 19 grudnia 2008 roku Z.K. udzielił adwokatowi J.S. pełnomocnictwo do zastępstwa przed sądami powszechnymi i przed Sądem Najwyższym i Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w sprawie własnej. Pełnomocnik zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem wystąpił na rozprawie w dniu 7 stycznia 2009 roku i złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 07.01.2009 roku Sąd skargę oddalił i zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Zgodnie z wnioskiem z dnia 9.01.2009 roku adw. J.S. otrzymał 21 stycznia 2009 roku wyrok wraz z uzasadnieniem. Natomiast dnia 29.01.2009 roku pełnomocnik skarżącego adwokat J. S. złożył oświadczenie, iż nie znajduje on podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 07.01.2009 r. w sprawie I SA/Ol 454/08 i jednocześnie wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia za sporządzenie niniejszej opinii, które nie zostało zapłacone ani w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W przeciwieństwie do uregulowania zawartego w art. 118 kpc ustanowienie adwokata z urzędu nie jest równoznaczne z udzieleniem mu pełnomocnictwa przez stronę. Staje się on pełnomocnikiem strony dopiero chwilą udzielenia mu stosownego umocowania (art. 36 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a.). Dnia 19 grudnia 2008 roku Z.K. udzielił adwokatowi J.S. pełnomocnictwo do zastępstwa przed sądami powszechnymi i przed Sądem Najwyższym i Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym. Zakres pełnomocnictwa został ograniczony do niektórych tylko czynności w tym postępowaniu, do postępowania w pierwszej instancji. Udzielenie pełnomocnictwa adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu nie oznacza po ich stronie obowiązku dokonania czynności procesowej. Mogą oni odmówić jej dokonania ( np. sporządzenia skargi kasacyjnej), jeżeli jest ona niedopuszczalna lub oczywiście bezzasadna – por. uchwała SN z 21 września 200r., III CZP 14/00 ( OSNCP 2001, nr 2, poz. 21 ). Adwokat nie był upoważniony do złożenia opinii. Udzielone przez skarżącego pełnomocnictwo nie obejmowało umocowania do postępowania przed sądem w drugiej instancji. W związku z tym nie był on uprawniony do złożenia wniosku o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii, o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej, z powodu jej oczywistej bezzasadności. W związku z tym brak było podstaw prawnych do przyznania mu wynagrodzenia tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu od Skarbu Państwa (kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) na podstawie art. 250 p.p.s.a. i w oparciu o przepisy § 18 ust. 2 pkt b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.02.163.1348 ze zm.). Mając powyższe na względzie, na podstawie powołanych przepisów p.p.s.a i przepisów cytowanego rozporządzenia orzeczono jak w sentencji postanowienia.