I SA/Ol 454/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. J.- Spółka komandytowa w likwidacji z siedzibą w E. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. J.- Spółka komandytowa w likwidacji z siedzibą w E. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia "[...]", znak: "[...]" w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA/post.1 - sentencja postanowienia P. J.- Spółka komandytowa w likwidacji (zwana dalej: skarżącą) z siedzibą w E., reprezentowana przez radcę prawnego w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej przez organ, ewentualnie w przypadku odmowy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarżąca zwróciła uwagę na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpoznawanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w wyrokach z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 747/16 oraz z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 991/16 uwzględnił skargi i uchylił decyzje organów. Zdaniem skarżącej, wystąpiły przewidziane w art. 61§ 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej "p.p.s.a.") przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji przez Sąd. Powołując się na postanowienia innych wojewódzkich sądów administracyjnych wskazała, że w tożsamych przedmiotowo sprawach wstrzymywano wykonanie zaskarżonych decyzji z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wskazał, że postanowieniem z dnia "[...]", na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, s. 190, W-wa 2006) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie merytoryczna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd jest niemożliwa z uwagi na brak jego właściwego uzasadnienia. Na podstawie zawartego w skardze wniosku nie można bowiem ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego nie wskazała na informacje istotne z punktu widzenia przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie podała informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów, czy stanu rachunków bankowych. Do wniosku nie zostały przy tym dołączone żadne dokumenty, które umożliwiłyby Sądowi ocenę, czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na sytuację finansową strony skarżącej, spowoduje zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Podkreślić należy, że sam fakt wymierzenia w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł nie pozwala na wyprowadzenie wniosku, że wykonanie zaskarżonej spowoduje dla strony skarżącej trudne do odwrócenia skutki. Należy podkreślić, że z przedstawionych w skardze argumentów nie można wywieść, jaka jest kondycja finansowa skarżącej. Strona ogólnie powołuje się na przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a lecz nie przedstawia żadnych dokumentów na poparcie tego wniosku. Z samego wniosku skarżącej nie wynikają bowiem dane obrazujące choćby poziom dochodów jakie uzyskuje oraz rodzaj i wysokość wydatków przez nią ponoszonych. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pozbawiony jest także danych dotyczących stanu majątkowego, stąd niemożliwe jest w istocie przeprowadzenie analizy wpływu, jaki na ten majątek wywarłoby wykonanie decyzji. Wniosek strony skarżącej, nie pozwala zatem ustalić, jak w rzeczywistości kształtuje się jej sytuacja majątkowa oraz, czy skarżąca rzeczywiście nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę przedmiotowego wniosku. Warto podkreślić, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez Sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (i poparcia ich - przez stronę - dowodami w postaci dokumentów źródłowych), dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podsumowując, wskazać należy, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winna przekonać Sąd o tym, że jej wykonanie, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła jednak takiej argumentacji. Powołanie się przez radcę prawnego na postanowienia innych sądów administracyjnych w sprawie wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej nie stanowi natomiast przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że Sąd nie jest związany orzeczeniami wydanymi w innych sprawach i samodzielnie ocenia, czy w konkretnej sprawie strona skarżąca wystarczająco przedstawiła dane pozwalające ustalić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można również utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (por. np. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014r., sygn. akt II OZ 250/14, LEX nr 1447295). Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.