I SA/Ol 457/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Asesor WSA Renata Kantecka (spr.) Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi E. M. na decyzję Burmistrza z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie odmowy zastosowania zwolnienia w podatku od nieruchomości postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 grudnia 2003r. E. M. wniosła do Burmistrza o umorzenie lub zmniejszenie podatku od nieruchomości za budynki nieużytkowane położone na działce przy ul. R., ujęte w decyzji z dnia 30 października 2003r. nr "[...]" w pozycji budynki pozostałe o powierzchni 3108,82 m2 . Uzasadniając wniosek E. M. podniosła, iż część budynków wydzierżawiła firmie prowadzącej działalność gospodarczą, część wykorzystuje w związku z prowadzonym gospodarstwem rolnym jako magazyny do przechowywania siana, słomy, pasz, zboża i sprzętu rolniczego, a część nie jest w ogóle wykorzystywana. Zaznaczyła również, iż obciążenie podatkiem od nieruchomości jest zbyt duże, przynajmniej w okresie adaptacji budynków. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2004r. Burmistrz odmówił E.M. zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości budynków gospodarczych lub ich części położonych na działce nr 180 w Z. przy ul. R. W motywach decyzji wskazał, iż argumenty wymienione we wniosku podatniczki nie stanowią przesłanki do zastosowania preferencji w zwolnieniu z podatku od nieruchomości w trybie art.7 ust.1 pkt 4b ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2002r. nr 9, poz.84 ze zm.), czyli zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości budynków gospodarczych lub części położonych na gruntach gospodarstw rolnych, służących wyłącznie działalności rolniczej. Zaznaczył, że obiekty korzystające z opisanego zwolnienia powinny spełniać dwa warunku – winny funkcjonować wyłącznie na potrzeby działalności rolniczej oraz być położone na gruntach gospodarstwa rolnego. Grunty położone w Z. przy ul. R. nie stanowią zaś gospodarstwa rolnego. Podkreślił, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a zatem opodatkowaniu podlega posiadanie nieruchomości bez względu na to czy nieruchomość przynosi dochody, czy też należy na nią ponieść nakłady. Opisaną decyzję Burmistrza E. M. zaskarżyła podnosząc, iż stała się ona ostateczna w wyniku postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 października 2004r. Rep. "[...]", a zatem – w ocenie skarżącej - wyczerpano środki zaskarżenia w rozumieniu art.52§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Zaskarżonej decyzji zarzuciła sprzeczność ustaleń, dokonanych przez organ, będących podstawą do wydania decyzji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz naruszenie prawa materialnego, w szczególności art.7 ust.1 pkt 4b ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwolnienie z podatku od nieruchomości w zakresie objętym wnioskiem lub skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona przez skarżącą skarga na decyzję Burmistrza jest niedopuszczalna. Zakres przedmiotowy sądowej kontroli działalności administracji publicznej określa art.3 p.p.s.a.. Z §2 pkt 1 tego artykułu wynika, że na decyzje administracyjne skargi do sądu administracyjnego są dopuszczalne. Art.52§1 p.p.s.a. stanowi jednakże, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przepis ten wyraża więc zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane w postępowaniu administracyjnym środki weryfikacji kwestionowanej decyzji, dostępne skarżącemu, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne. Artykuł 52§2 p.p.s.a. zawiera definicję legalną środków zaskarżenia, których wyczerpanie stanowi niezbędną przesłankę skutecznego wniesienia skargi do sądu. Są to: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Obowiązek wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia przysługujących w toku postępowania przed organami administracyjnymi wynika z założenia, że sądy administracyjne nie zastępują organów odwoławczych, a ich działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego . W rozpoznanej sprawie skarżąca otrzymała zaskarżoną decyzję Burmistrza, zawierającą prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia, w dniu 31 sierpnia 2004r. Od decyzji tej, wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które zostało nadane w dniu 15 września 2004r. (data stempla pocztowego), a zatem dzień po terminie. W konsekwencji powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 25 października 2004r., działając na podstawie art.228§1 pkt 2 i §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od opisanej decyzji. Wynikająca z powyższego niedopuszczalność wniesienia skargi skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art.58 §1 pkt 6 p.p.s.a.