I SA/Ol 459/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2019 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A (obecnie Spółki B – Syndyk masy upadłości Spółki A) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz Spółki B - Syndyka masy upadłości Spółki A kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A Spółka z o.o. (dalej również jako Spółka, strona, kontrolowana, podatnik, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (dalej Dyrektor Izby Skarbowej, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego. Z akt sprawy wynika, że w dniu "[...]" pełnomocnik strony zapoznał się z aktami postępowania kontrolnego. Do notatki z zapoznania się z aktami postępowania kontrolnego pełnomocnik wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, do czasu rozstrzygnięcia zarzutów strony wobec protokołów kontroli Urzędu Marszałkowskiego dotyczących kwestionowanych, także w tym postępowaniu, zakupów i wydatków w zakresie e-platform. Zdaniem strony skoro ustaleń Urzędu Marszałkowskiego Województwa nie można przyjąć za miarodajne, ponieważ toczy się spór z Urzędem co do prawidłowości rozliczania projektów, to jest to w niniejszej sprawie tzw. zagadnienie wstępne, stanowiące podstawę do zawieszenia postępowania przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia "[...]" odmówił zawieszenia postępowania kontrolnego. Jako podstawę prawną podał art. 201 § 1 pkt 2 i § 3, art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej O.p.) w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2015r., poz. 553 ze zm., dalej u.k.s.). W uzasadnieniu podał, że prawidłowość rozliczenia projektów związanych z utworzeniem i funkcjonowaniem e-platform zakupowych nie dotyczy rozstrzygnięcia prawnego, które można by było uznać za zagadnienie wstępne. Ponadto organ kontroli skarbowej zwrócił uwagę, że prowadzi własne, niezależne postępowanie kontrolne, a ustalenia dokonane w ramach postępowania dokonane zostały w oparciu m.in. o przedłożone w toku postępowania przez kontrolowaną dokumenty oraz zgromadzony materiał dowodowy załączony do składanych wyjaśnień przez stronę i jej kontrahentów. Dokonane zostały również czynności oględzin, przesłuchań świadków i strony, które następnie udokumentowane zostały stosownymi protokołami. W zażaleniu na to postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 O.p., gdyż bezzasadnie odmówiono zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy wystąpiło zagadnienie wstępne, jakim jest rozpatrywanie przez Urząd Marszałkowski zarzutów do protokołu kontroli. Zdaniem strony kwestia ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy z uwagi na fakt, że zarzuty zgłaszane przez stronę wobec protokołów kontroli Urzędu Marszałkowskiego dotyczą prawidłowego rozliczenia zakupów i wydatków związanych z e-platformami, które to zakupy i wydatki są również kwestionowane przez Spółkę w postępowaniu prowadzonym przez Urząd Kontroli Skarbowej. W ocenie strony bezpośredni związek, który istnieje między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem przedmiotowej sprawy powoduje, że niemożliwym staje się wydanie decyzji podatkowej bez uprzedniego rozstrzygnięcia wynikłej w toku sprawy kwestii prawnej. Rozstrzygnięcie tej kwestii ma bowiem bezpośredni wpływ na wynik prowadzonego postępowania. Strona przytoczyła szereg definicji "zagadnienia wstępnego", zawartych zarówno w publikacjach naukowych, jak i wyrokach sądowych. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu postanowienia zaskarżonego do WSA w Olsztynie podał, że organ I instancji prawidłowo odmówił zawieszenia postępowania kontrolnego. Ocenił, że ustalenia Urzędu Kontroli Skarbowej w żaden sposób nie są uzależnione od wyników postępowania prowadzonego przez Urząd Marszałkowski. Urząd Marszałkowski weryfikując stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem kontroli stwierdził nieprawidłowości związane z rozliczeniami finansowymi dotyczącymi e-platform zakupowych. Organ II instancji podkreślił, że prowadzone przez powyższą jednostkę postępowanie jest odrębne od czynności prowadzonych przez Urząd Kontroli Skarbowej. Organ kontroli skarbowej w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego, dokonał własnych ustaleń w oparciu m.in. o przedłożone ewidencje i dokumenty źródłowe zakupu i sprzedaży, umowy, protokoły przedłożone przez kontrolowaną, zgromadzony materiał dowodowy załączony do składanych wyjaśnień przez stronę i jego kontrahentów. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej postępowanie prowadzone przez Urząd Marszałkowski ma związek z postępowaniem kontrolnym prowadzonym przez Urząd Kontroli Skarbowej, ale w tym znaczeniu, że odnosi się do tych samych zdarzeń i okoliczności. Nie oznacza to jednak, że wynik postępowania kontrolnego jest uzależniony od wyniku postępowania prowadzonego przez Urząd Marszałkowski. Postępowanie Urzędu Marszałkowskiego nie stanowi bowiem przeszkody w samodzielnym działaniu organu kontroli skarbowej, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocena pod kątem skutków podatkowych. Organ kontroli skarbowej powinien przeprowadzić samodzielnie ustalenia i dokonać oceny zebranych dowodów. W powołanej na wstępie skardze Spółka, wniosła o stwierdzenie nieważności skarżonego postanowienia w całości, względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jak też zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie przepisów o właściwości rzeczowej, tj. art. 19 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2015r. poz. 990 ze zm.) w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014r. poz. 752 ze zm.) i w zw. z art. 31 i art. 26 ust. 1 u.k.s. - polegające na orzekaniu w niniejszej sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej z naruszeniem właściwości rzeczowej. Organ odwoławczy nie jest bowiem właściwy w sprawach podatku akcyzowego, a organem właściwym do orzekania w tej sprawie rozstrzygniętej w skarżonym postanowieniu byłby właściwy miejscowo dyrektor izby celnej. Pomimo to Dyrektor Izby Skarbowej orzekał co do całości sprawy i odmówił zawieszenia postępowania kontrolnego dotyczącego podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, czyli z przekroczeniem przypisanej Dyrektorowi Izby Skarbowej właściwości rzeczowej. W tej sytuacji skarżone postanowienie zostało wydane w okolicznościach normowanych w art. 247 § 1 pkt 1 O.p., co stanowi podstawę stwierdzenia jego nieważności, 2. naruszenie przepisów o postępowaniu podatkowym, mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. - poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieuchyleniu postanowienia organu I instancji pomimo wystąpienia przesłanek do jego uchylenia i do orzeczenia o zawieszeniu postępowania kontrolnego w zakresie podatku od towarów i usług; b) art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, tj. odmowę zawieszenia postępowania (kontroli skarbowej) pomimo wystąpienia zagadnienia wstępnego, wymagającego uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ. Okoliczność ta uzasadniała obligatoryjne zawieszenie kontroli skarbowej już z urzędu przez organ kontroli skarbowej, a organ odwoławczy nie uwzględnił tego faktu nawet pomimo złożenia wniosku w tym przedmiocie przez stronę; e) art. 187 § 1 i art. 191 O.p. - poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w zakresie podstaw faktycznych zawieszenia postępowania (kontroli skarbowej) do czasu rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów strony wobec ustaleń kontrolnych Urzędu Marszałkowskiego dotyczących zakupów i wydatków dotyczących e-platform - znanych organowi kontroli skarbowej i organowi odwoławczemu, bo zgromadzonych w aktach kontroli skarbowej i mających znaczenie dla treści protokołu kontroli wydanego przez Dyrektora UKS); W treści skargi strona zasadniczo powtórzyła argumentację użytą na wcześniejszym etapie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 689/16 oddalił skargę strony na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego. W uzasadnieniu wyroku WSA wyjaśnił, że prowadzone przez Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym postępowanie, w trakcie którego stwierdzono nieprawidłowości związane z rozliczeniami projektu współfinansowanego ze środków unijnych, jest postępowaniem odrębnym od czynności prowadzonych przez organ kontroli skarbowej. Jakkolwiek oba postępowania pozostają w związku, to wynika to tylko z tego, że odnoszą się do tych samych zdarzeń. Nie oznacza to jednak, że wynik postępowania kontrolnego jest uzależniony od wyniku w.w. postępowania. Organ kontroli skarbowej ma inny zakres właściwości rzeczowej i dokonuje własnych ustaleń w oparciu zgromadzony materiał dowodowy. W świetle powyższego w ocenie Sądu nie wystąpiła przesłanka z art. 201 § 1 pkt 2 O.p Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia przepisów o właściwości rzeczowej, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej orzekał jedynie w zakresie własnej kompetencji tj. VAT. Nadto wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej wydał już w sprawie decyzję merytoryczną w dniu "[...]" W wyniku złożonej przez stronę skarżącą skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2019, sygn. akt I FSK 387/17 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Olsztynie nie wykonał obowiązku wynikającego przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", gdyż w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się w sposób należyty do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 19 ust 1 pkt 2 w zw. Z art. 20 ust 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej oraz art. 14 ust 1 u.p.a. w powiązaniu z art. 31 i 26 ust 1 u.k.s. Zdaniem NSA sąd pierwszej instancji w istocie nie rozstrzygnął o tym zarzucie, o tyle, że przedstawione w uzasadnieniu stanowisko nie znajduje oparcia w materiale sprawy. Za niezgodne z aktami sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "ostatecznie Dyrektor Izby Skarbowej w przedmiotowej sprawie wydał decyzję z dnia "[...]"r. w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2012 r.". Jakkolwiek Sąd pierwszej instancji wskazał, że za istotne uważa zamknięcie etapu postępowania kontrolnego, to jednak powyższa informacja sugeruje zakończenie postępowania wymiarowego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej, co w innej perspektywie stawia kwestię aktualności spornego zawieszenia. Podkreślono, że w aktach administracyjnych znajduje się jedynie decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o danych wskazanych przez Sąd pierwszej instancji (data i nr k.52 akt) co czyni ten argument zupełnie nietrafnym. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił przekonywująco, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia przypisał okoliczności wydania decyzji I instancji (przyjmując, że podane dane stanowią tylko omyłkę pisarską), jeśli może być ono zmienione w następstwie wydania decyzji odwoławczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ponownie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy w okolicznościach sprawy istniały podstawy do zawieszenia postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Spółki w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczenia i wpłacenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za poszczególne okresy rozliczeniowe od maja 2012 r. do grudnia 2012 r. ze względu na rozstrzygnięcie przez Urząd Marszałkowski Województwa zagadnienia wstępnego jakim jest rozpatrzenie zarzutów do protokołu kontroli. Na wstępie wskazać należy, że postępowanie kontrolne jest to szczególnego rodzaju procedura administracyjna, łącząca w sobie uprawnienia kontrolne, policyjne, a także właściwe postępowaniu podatkowemu - uprawnienia orzecznicze. Pogląd ten już wcześniej został zaprezentowany w piśmiennictwie (zob. Akty postępowania kontrolnego – przedmiot działalności kontrolnej sądów administracyjnych, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, Warszawa 2009, nr 1, s. 20 i nast.). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 2014r., sygn. akt I FSK 567/13: "Uproszczeniem jest jednak twierdzenie, że postępowanie kontrolne jest postępowaniem podatkowym w rozumieniu przepisów O.p. Postępowanie kontrolne zostało uregulowane przepisami rozdziału 3 u.k.s. i to one stanowią podstawowe źródło regulacji tego postępowania. Oczywiście, zawarte tam przepisy nie regulują w sposób kompleksowy zasad jego prowadzenia. Stąd w art. 31 u.k.s. ustawodawca przyjął, że w zakresie nieuregulowanym przepisami u.k.s. do postępowania kontrolnego należy stosować przepisy O.p. Co prawda w art. 31 ust. 2 u.k.s. ustawodawca wskazał, że użyte w ustawie określenie "postępowanie kontrolne" oznacza "postępowanie podatkowe", o którym mowa w dziale IV O.p., to jednak nie można z tego wyciągać wniosku o tożsamości obu tych procedur. Występuje bowiem między nimi wiele odmienności, dotyczących zarówno przebiegu tych postępowań (art. 13 u.k.s.), jak i prawnych form ich zakończenia (art. 24 ust. 1 pkt 2 u.k.s.). Trzeba podkreślić, że przepis art. 31 ust. 1 u.k.s. wskazuje, że przepisy O.p. stosuje się do postępowania kontrolnego tylko w zakresie nieuregulowanym przepisami u.k.s., i co nie mniej istotne – stosuje się je odpowiednio. Reguła ta determinuje wykładnię art. 31 ust. 2 u.k.s., który stanowi rozwinięcie odesłania zawartego w art. 31 ust. 1 u.k.s. Należy przy tym zgodzić się z poglądem, że konstrukcja art. 31 ust. 2 u.k.s. jest błędna, bowiem "ustawodawca zamiast odniesienia poszczególnych określeń z Ordynacji podatkowej do ustawy o kontroli skarbowej dokonał odniesienia określeń z tej ostatniej do Ordynacji" (J. Kulicki, Kontrola skarbowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 325). Kierując się jednak celem odesłania zawartego w art. 31 ust. 1 u.k.s., a więc stosując odpowiednio w postępowaniu kontrolnym przepisy O.p., treść art. 31 ust. 2 pkt 3 u.k.s. należy odczytywać w ten sposób, że użyte w przepisach O.p. określenie: "postępowanie podatkowe" oznacza "postępowanie kontrolne". Chodzi tu bowiem o odpowiednią transpozycję norm z postępowania podatkowego do postępowania kontrolnego, a nie na odwrót. Postępowanie prowadzone przez organ kontroli skarbowej nie jest więc postępowaniem podatkowym sensu stricto. Jest to postępowanie kontrolne, do którego odpowiednie zastosowanie mają przepisy regulujące postępowanie podatkowe. Postępowanie kontrolne kończy się wydaniem decyzji lub wyniku kontroli, o czym wyraźnie stanowi art. 24 ust. 1 u.k.s. Nie można więc twierdzić, że wniesienie odwołania od decyzji organu kontroli skarbowej powoduje, że to postępowanie trwa nadal. Wniesienie odwołania od decyzji organu kontroli skarbowej do właściwego organu odwoławczego (art. 26 ust. 1 u.k.s.) nie oznacza kontynuowania postępowania kontrolnego, lecz przeniesienie sprawy do rozpoznania przez organ II instancji. Choć w ujęciu materialnym postępowania prowadzone przed organem I i II instancji mają ten sam przedmiot, to jednak w ujęciu procesowym należy je traktować jako odrębne postępowania, w toku których mogą wystąpić poszczególne kwestie procesowe. Jedną z takich kwestii jest zawieszenie danego postępowania." (orzeczenie dostępne: CBOSA). Stanowisko wyrażone w cytowanym wyroku podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 października 2017r., sygn. akt I FSK 2258/15 (CBOSA). Poglądy wyrażone w tych orzeczeniach Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje za własne. Odnosząc się do spornej kwestii wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 201 § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania podatkowego. Z powołanego przepisu wynika, że na zagadnienie wstępne składają się następujące elementy konstrukcyjne: 1) wyłania się ono w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnienie wstępne jest to zatem pewna kwestia o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzona), której treścią może być wypowiedź odnośnie uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne. Przyjmuje się, że ten element konstrukcyjny omawianej instytucji, którym jest konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, a o istnieniu takiej zależności, która musi mieć charakter bezpośredni, przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el., 2014; C. Kosikowski, E. Etel, J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX, 2013). W ocenie Sądu na dzień wydania spornego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej – "[...]"istniały podstawy do zawieszenia postępowania kontrolnego. Przedmiotem sporu pomiędzy stroną, a Urzędem Marszałkowskim Województwa "[...]" jest prawidłowość rozliczenia projektów związanych z utworzeniem i funkcjonowaniem e-platform zakupowych. Zgłoszone przez stronę zarzuty do protokołu kontroli Urzędu Marszałkowskiego dotyczą zakupów i wydatków związanych z e - platformami udokumentowane fakturami, które kwestionowane są również w postępowaniu kontrolnym. Kwestia prawidłowości rozliczeń wydatków udokumentowanych fakturami ma bezpośrednie przełożenie na ustalenia w postępowaniu kontrolnym. W związku z powyższym, zdaniem Sądu istniały podstawy do zawieszenia postępowania kontrolnego, albowiem zaistniał bezpośredni związek między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, jakim jest rozstrzygniecie sporu pomiędzy stroną, a Urzędem Marszałkowskim w zakresie prawidłowości rozliczenia projektów. Wskazać należy, że Sądowi wiadomym jest z urzędu, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczą się postepowania ze skarg kasacyjnych Spółki w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2012 r. oraz w przedmiocie zwrotu środków w ramach dofinansowania przyznanego na realizację projektu. Rozstrzygniecie powyższych spraw w konsekwencji będzie kluczowe również dla ewentualnego kontynuowania czynności niniejszej sprawie. W ocenie Sądu nie jest prawidłowe stanowisko organu dotyczące podziału kompetencji w zakresie rozpoznania zażalenia na postanowienie organu I instancji. Wskazać należy, że przepisy na które organ się powołuje – ustawy o kontroli skarbowej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 kwietnia 2011 r. w sprawie sposobu i trybu współdziałania organów kontroli oraz inspektorów i pracowników z organami administracji rządowej i samorządowej, państwowymi i samorządowymi jednostkami organizacyjnymi oraz sądami i państwowymi osobami prawnymi (Dz.U. Nr 93, poz. 540) nie dotyczą podziału kompetencji pomiędzy organami. Dotyczą jedynie współdziałania organów administracji rządowej i samorządowej oraz państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych z organami kontroli skarbowej. Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 214 w zw. z art. 219 O.p. nie może stronie szkodzić błędne pouczenie w decyzji (postanowieniu) co do prawa odwołania lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia. W związku z powyższym, zdaniem Sądu organ winien odnieść się do zarzutu strony o prawidłowości rozpatrzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej zażalenia strony w części dotyczącej podatku akcyzowego. Mając powyższe rozważania na uwadze, na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r. poz. 1302 ze zm.) Sąd uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżone postanowienie. Rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy weźmie pod uwagę ocenę prawną dokonaną w uzasadnieniu wyroku, w szczególności w zakresie zagadnienia wstępnego. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U z 2018r. poz. 265).