I SA/Ol 460/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 sierpnia 2017r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S.-Ż. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę. K. S.(dalej jako "zobowiązana", "strona", "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Z uzasadnienia poddanego kontroli Sądu rozstrzygnięcia wynika m.in., że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanej, na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Wierzyciela - w dniu "[...]" r., o nr od "[...]" obejmujących należności pieniężne z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2009 r. do marca 2014 r., w łącznej kwocie 1.118,70 zł należności głównej. Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło w dniu 31 grudnia 2014 r., wskutek doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności -, zawiadomienia z dnia "[...]", , o zajęciu wynagrodzenia za pracę, przysługującego stronie. Zobowiązana otrzymała przedmiotowe zajęcie, razem z odpisami tytułów wykonawczych, w dniu 2 stycznia 2015 r. Pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. skarżąca złożyła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne podnosząc, iż nie powiadomiono jej o fakcie nadania nowego numeru identyfikacyjnego, co jest warunkiem koniecznym do rejestracji odbiornika RTV oraz niezasadnie obciążono ją opłatą abonamentową. Ponadto zgłosiła, iż czynność egzekucyjna zajęcia wynagrodzenia za pracę, w konsekwencji jej zdaniem, bezpodstawnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, jest zbyt uciążliwa i wnosi o jej uchylenie. Postanowieniem z dnia "[...]" r., Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie przepisów art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.- dalej również jako u.p.e.a.), zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Następnie pismem z dnia 8 stycznia 2015r. zawiadomił dłużnika zajętej wierzytelności - o wstrzymaniu realizacji zajęcia wynagrodzenia za pracę, w związku z wniesionymi zarzutami na postępowanie egzekucyjne. Pismem z dnia 8 stycznia 2015 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się do wierzyciela -, zgodnie z trybem wynikającym z art. 34 § 1 u.p.e.a., o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Postanowieniem z dnia "[...]" r., wierzyciel - uznał zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wniesione przez zobowiązaną pismem z dnia 5 stycznia 2015r., za nieuzasadnione. Dokonując oceny zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku wierzyciel wskazał, iż podnoszone przez zobowiązaną okoliczności niepoinformowania jej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, nie znajdują oparcia w okolicznościach sprawy i posiadanych przez niego dokumentach. Wierzyciel stwierdził, iż odpowiednie dokumenty zostały wysłane na adres zobowiązanej w dniu 21 sierpnia 2008 r., listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru i nie odnotował zwrotu wysłanej korespondencji. W opinii wierzyciela, dokonując ww. czynności, dopełnił on obowiązku zawiadomienia zobowiązanej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, dlatego też uznał zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku za niezasadny. Następnie postanowieniem z dnia "[...]" r., organ odwoławczy wierzyciela, po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanej, utrzymał w mocy postanowienie z dnia "[...]" r., wydane w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z dnia "[...]" r., po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał zarzuty zobowiązanej za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a., ostateczne stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., a więc w zakresie podnoszonego przez Zobowiązaną zarzutu nieistnienia dochodzonego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), jest wiążące dla organu egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego podkreślił, że jest zobligowany do uznania za nieuzasadniony zgłoszonego zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku, przytaczając na poparcie swojego stanowiska szczegółową argumentację prawną i faktyczną, zawartą w poprzedzającym postanowieniu wierzyciela . Odnosząc się zaś do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., tj. zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny stwierdził, iż miał prawny obowiązek stosowania środków egzekucyjnych, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, dlatego też również ten zarzut uznał za nieuzasadniony. Pismem z dnia 29 marca 2017r., skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie podtrzymując swoją argumentację, zawartą w piśmie z dnia 5 stycznia 2015r. W opinii zobowiązanej, wierzyciel - "[...]". nie poinformował jej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, co skutkuje niezarejestrowaniem odbiornika RTV i, w konsekwencji, niepowstaniem obowiązku zapłaty zaległego abonamentu RTV. W opinii skarżącej podpartej stanowiskiem Rzecznika Praw Obywatelskich, zawartym w załączonej kopii pisma z dnia 26.11.2014r., obowiązek udowodnienia, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało jej prawidłowo doręczone, spoczywa na wierzycielu. Zobowiązana w dalszym ciągu żądała również uchylenia czynności egzekucyjnej zajęcia wynagrodzenia za pracę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uzasadniając swoje stanowisko w sprawie powołał m.in. treść art. 27§1 pkt 9, art. 34§1 u.p.e.a. i wskazał, że po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, postanowieniem z dnia "[...]" r., Naczelnik Urzędu Skarbowego, będąc związanym tym stanowiskiem, na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., uznał zarzuty zobowiązanej za nieuzasadnione. Podkreślono, że ze względu na przewidzianą w ww. przepisach zasadę związania organu egzekucyjnego ostatecznym stanowiskiem wierzyciela w zakresie przedmiotowego zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku, Naczelnik Urzędu Skarbowego nie miał prawnej możliwości wyjścia poza to stanowisko, zgodnie z procedurą przewidzianą w ww. przepisach art. 34 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku, określonego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny, pojęcie nieistnienia obowiązku obejmuje okoliczności, w których obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). W przedmiotowej sprawie zobowiązana podniosła, iż dochodzona należność z tytułu opłat abonamentowych RTV nigdy nie powstała, gdyż wierzyciel nigdy nie doręczył jej wymaganych przez prawo dokumentów. Ponadto zobowiązana podkreśliła, iż w przypadku twierdzenia przeciwnego, to na wierzycielu spoczywa ciężar udowodnienia faktu doręczenia jej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. W opinii zobowiązanej dopiero prawidłowe doręczenie ww. dokumentu może stanowić podstawę do obciążenia jej opłatą abonamentową. Podkreślono, że w swoim postanowieniu "[...]" pełniący w przedmiotowym postępowaniu rolę wierzyciela, odpowiadając na zarzut zobowiązanej, w szczegółowy sposób opisał, z powołaniem przepisów prawnych, proces nadania i doręczenia nowych indywidualnych numerów identyfikacyjnych, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25.09.2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342). Z wyjaśnień Wierzyciela wynika, iż przesłał on zobowiązanej odpowiednie dokumenty w dniu 21 sierpnia 2008 r., w trybie zgodnym z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy podał, że prezentowane stanowisko wierzyciela znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych według, którego fakt doręczenia zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie wpływa w żaden sposób na powstanie i istnienie obowiązku zapłaty abonamentu RTV - czynność ta ma charakter jedynie informacyjny i na potrzeby niniejszego postępowania nie wymaga udowodnienia. Dlatego wierzyciel uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w odniesieniu do wątpliwości zobowiązanej, co do prawidłowości doręczenia informacji o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz powstania dochodzonej należności wskazał, iż kwestia ta nie może stanowić przedmiotu oceny w niniejszym postanowieniu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozpatrując zażalenie na postanowienie organu I instancji w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, nie ma prawnej możliwości zaprzeczenia twierdzeniom wierzyciela, zawartym w ostatecznym postanowieniu, wydanym na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził także, iż nie jest zasadny zarzut, oparty na treści przepisów art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., tj. zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Powołując treść art. 7 § 2, art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. podkreślił, że w postępowaniu egzekucyjnym dozwolone jest stosowanie wszystkich środków egzekucyjnych, o ile tylko cel egzekucji (wykonanie ciążącego na zobowiązanym obowiązku) tego wymaga. Zasada stosowania najmniej uciążliwego dla zobowiązanego środka egzekucyjnego wiąże się z zasadą celowości egzekucji. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem doprowadzenie do przymusowej realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków, których zobowiązany nie wykonał dobrowolnie (art. 6 § 1 u.p.e.a.). Zobowiązana, podnosząc zarzut zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, nie wskazała innego składnika swojego majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby skutecznie dochodzić egzekwowanych należności. Sam fakt przekonania zobowiązanej, iż dochodzona należność nie istnieje, nie świadczy o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W skardze na powyższe postanowienie strona wniosła o uchylenie w całości przedmiotowego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu podtrzymała swoje stanowisko, zawarte w zarzutach z dnia 5 stycznia 2015 r. oraz zażaleniu z dnia 29 marca 2017 r. podkreślając, iż nie powiadomiono jej o fakcie nadania nowego numeru identyfikacyjnego, co jest warunkiem koniecznym do rejestracji odbiornika RTV oraz niezasadnie obciążono ją opłatą abonamentową. W opinii zobowiązanej, podpartej stanowiskiem Rzecznika Praw Obywatelskich, zawartym w załączonej kopii pisma z dnia 26 listopada 2014r., "[...]", obowiązek udowodnienia, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało jej prawidłowo doręczone, spoczywa na wierzycielu. Ponadto strona zgłosiła, iż czynność egzekucyjna zajęcia wynagrodzenia za pracę, w konsekwencji jej zdaniem, bezpodstawnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, jest zbyt uciążliwa i wniosła o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła wierzycielowi - "[...]" wydawanie sprzecznych ze sobą decyzji w takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych oraz przewlekłość prowadzonego postępowania, zmierzającego do wydania postanowienia - stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne, czym wierzyciel naruszył zasady ogólne postępowania egzekucyjnego, określone wart. 6, art. 8, art. 10, art. 11, art. 35 oraz w art. 77 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; zwana dalej: k.p.a.). Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa . Na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369), dalej jako "p.p.s.a." Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]". utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw , Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym i uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko organu jest prawidłowe i wsparte zostało powołaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, przekonującą argumentacją. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Z kolei w myśl art. 34 § 4 tej ustawy organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 34 § 5 ustawy egzekucyjnej na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje środek zaskarżenia w postaci zarzutów w sprawie prowadzenia tejże egzekucji. Zarzuty zobowiązany zgłasza w trakcie trwającego już postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego organowi egzekucyjnemu, który prowadzi egzekucję i ten organ jest właściwy do ich rozpatrzenia. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym ochrony zobowiązanego przed naruszeniem podstawowych zasad tego postępowania, jak również przed niedopuszczalnością egzekucji. W niniejszej sprawie zobowiązana wniosła m.in. zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienie obowiązku. Zgodnie z art. 34 § 4 ustawy, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7. wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W przedmiotowej sprawie stanowisko w sprawie zarzutów wierzyciel wyraził postanowieniem z "[...]" r., w którym uznał złożone zarzuty za niezasadne. Powyższe postanowienie "[...]" utrzymał w mocy postanowieniem z dnia "[...]" r. Wierzyciel wskazał, że podnoszone przez zobowiązaną okoliczności niepoinformowania jej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, nie znajdują oparcia w okolicznościach sprawy i posiadanych przez niego dokumentach. Wierzyciel stwierdził, iż odpowiednie dokumenty zostały wysłane na adres zobowiązanej w dniu 21 sierpnia 2008r., listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru i nie odnotował zwrotu wysłanej korespondencji. W opinii wierzyciela, dokonując ww. czynności, dopełnił on obowiązku zawiadomienia zobowiązanej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Wskazać należy, że ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014, poz. 1204) nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczenia opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika. Natomiast obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce "[...]" formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z 25.09.2007r. obowiązującym do 13.12.2013r. należy niezwłocznie powiadomić właściwą placówkę "[...]" o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu oraz o zaprzestaniu używania odbiorników poprzez złożenie "Formularza zgłoszenia zmiany danych". Odnośnie zarzutu w kwestii nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego wymaga przywołania § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342), zgodnie z którym dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Zaakcentować należy, iż wierzyciel wskazał datę wysłania tego zawiadomienia (21 sierpnia 2008 r.), a zatem nadano je przed końcem listopada 2008r. W związku z powyższym zarzut niezawiadomienia strony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zasadnie uznano za niezasadny. Należy podkreślić, że jedynie zgłoszenie o zaprzestaniu używania odbiorników złożone na "Formularzu zgłoszenia zmiany danych" (Rozporządzenie Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z 25.09.2007r. obowiązującym do 13.12.2013 r.) zwalnia z obowiązku wnoszenia opłaty abonamentowej rtv. W ocenie Sądu skarżąca wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), winna przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika. Dowodu takiego jednak w toku postępowania nie przestawiono. Skarżąca nie wykazała, iż w okresie od stycznia 2009 r. do marca 2014 r. nie ciążył na niej obowiązek uiszczania opłat abonamentowych RTV Należy jednak podkreślić, że Naczelnik Urzędu Skarbowego jako organ egzekucyjny związany jest treścią ostatecznego postanowienia Wierzyciela i nie miał podstaw prawnych do badania istnienia egzekwowanego obowiązku. Również Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, rozpatrując zażalenie na postanowienie organu I instancji w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, nie miał prawnej możliwości badania stanowiska wierzyciela, zawartego w ostatecznym postanowieniu, wydanym na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Dlatego też słuszne i prawidłowe jest stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiotowej kwestii. Odnosząc się natomiast do zarzutu zobowiązanej, opartego na treści przepisów art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., tj. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego - należy wskazać, że zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. ustawodawca wymienił środki egzekucyjne stosowane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na drugiej pozycji, w katalogu tych środków, znajduje się egzekucja z wynagrodzenia za pracę. Wskazany środek egzekucyjny nie jest najbardziej uciążliwy spośród wymienionych przez ustawodawcę. W postępowaniu egzekucyjnym dozwolone jest stosowanie wszystkich środków egzekucyjnych, o ile tylko cel egzekucji (wykonanie ciążącego na zobowiązanym obowiązku) tego wymaga. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem doprowadzenie do przymusowej realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków, których zobowiązany nie wykonał dobrowolnie (art. 6 § 1 u.p.e.a.). Zwrócić należy uwagę, że strona , podnosząc zarzut zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, nie wskazała innego składnika swojego majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby skutecznie dochodzić egzekwowanych należności. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego działań "[...]"naruszających zasady postępowania administracyjnego, należy wskazać, że zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego jak i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie są uprawnieni do oceny prawidłowości działań wierzyciela w tym zakresie. Reasumując wskazać należy, iż prawidłowo organ egzekucyjny uznał za niezasadne zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, a organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W związku z powyższym Sąd nie stwierdził aby działania organów naruszały powołane w skardze przepisy prawa. Z powyższych przyczyn, nie stwierdzając aby w związku z wydaniem tego postanowienia doszło do naruszenia przez organ prawa materialnego lub procesowego, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.