I SA/Ol 462/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. B na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 8 czerwca 2009r. skarżąca I. B. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]", ustalającą zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002r. w kwocie 5.741,00 zł od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodów za 2002r. Następnie pismem z dnia 23 czerwca 2009r. wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji na podstawie art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej. W piśmie z dnia 23 lipca 2009r. skarżąca podtrzymała swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako złożony w postępowaniu sądowym. Argumentując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca wskazała, że jest on uzasadniony rangą podnoszonych odwołaniem zarzutów oraz faktem, iż kwota zobowiązania została wyliczona przez organ II instancji na podstawie błędnych ustaleń stanu faktycznego dokonanych z pominięciem wyjaśnień złożonych przez podatnika i odrzuceniem a priori zgromadzonych środków dowodowych oraz niezgodnie z zasadami ustalenia podstawy opodatkowania z przychodów nieujawnionych. Ponadto stwierdziła, że interes społeczny polegający na konieczności kreowania zaufania obywateli do organów państwa oraz znaczna kwota zobowiązania podatkowego określona wadliwą decyzją stanowią przesłanki jej wstrzymania, zwłaszcza, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61§ 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została przynajmniej jedna z przesłanek określonych powyżej. Zdaniem Sądu wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie wobec faktu, iż skarżąca nie wykazała, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu skarżąca podnosząc, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia ranga podnoszonych odwołaniem zarzutów czy też interes społeczny polegający na konieczności kreowania zaufania obywateli do organów państwa oraz znaczna kwota zobowiązania podatkowego, nie wykazała i nie uprawdopodobniła żadnych okoliczności które wskazywałyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dla rozpoznania niniejszego wniosku bez znaczenia jest ranga podnoszonych zarzutów, na które powołuje się skarżąca. Nietrafne są również argumenty dotyczące interesu społecznego czy zależności pomiędzy wysoką kwotą zobowiązania podatkowego a ewentualną wadliwością zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu strona skarżąca nie wykazała w sposób rzeczowy, poparty stosownymi twierdzeniami, tezami czy dokumentami, iż zachodzą jakiekolwiek okoliczności wskazujące w sposób wiarygodny na zaistnienie ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł jak w sentencji.