I SA/Ol 464/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski,, sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 30 listopada 2017r. sprawy ze skarg A. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" oraz z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2015 i 2016 oddala skargi. A.R. (dalej podatnik, strona, odwołujący się, skarżący) został zobowiązany do zapłaty łącznego zobowiązania pieniężnego i podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2015r. w łącznej kwocie 13.219 zł (w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 464/17) i za 2016r. w łącznej kwocie 12.022 zł (I SA/Ol 465/17). Wójt Gminy "[...]" (dalej Wójt, organ I instancji) decyzjami z dnia: - "[...]" nr "[...]" orzekł o płatności podatku za 2015r. w czterech ratach, w tym trzy raty po 3.305 zł i jedna 3.304 zł, wszystkie płatne w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, - "[...]" nr "[...]" orzekł o płatności podatku za 2016r. w czterech ratach, w tym trzy raty po 3.006 zł i jedna 3.004 zł, wszystkie płatne w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" (dalej Kolegium, SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) w wyniku odwołań uznało tę część rozstrzygnięć Wójta za bezprzedmiotową i w tym zakresie umorzyło postępowanie. W uzasadnieniach decyzji z dnia "[...]" nr "[...]" oraz z dnia "[.1.]" nr "[.1.]" Kolegium podało, że nie jest kompetencją organu ustalanie w decyzji ustalającej tego, co wynika wprost z przepisu prawa - art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w tym przypadku decyzji Kolegium jako ostatecznych. Wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego SKO uznało za zgodną ze stanem faktycznym i prawnym. Kolegium wskazało, że w nieuchylonej części decyzje organu I instancji pozostały bez zmian. Jak wyjaśniono w odpowiedziach na skargi, SKO postąpiło w ten sposób w celu umożliwienia podatnikowi prawidłowego odczytania wydanej przez Kolegium decyzji częściowo reformatoryjnej. Jak wynika z przedłożonych akt podatkowych, organ I instancji ustalił na podstawie zapisów księgi wieczystej oraz danych z ewidencji gruntów i budynków, iż wyłącznym właścicielem budynków oraz użytkownikiem wieczystym gruntów gospodarstwa rolnego położonego na działkach nr "[...]" i "[...]" w B. był od 1 marca 2014r. A.R.. W postanowieniach z 22 stycznia 2015r. i 5 lutego 2016r. o wszczęciu postępowań podatkowych, organ zobowiązał podatnika do złożenia informacji podatkowej wskazując jednocześnie, że w przypadku braku takiej informacji organ posłuży się dowodami zgromadzonymi w toku wcześniejszych postępowań, w tym prowadzonego ostatnio postępowania podatkowego (za lata 2008 - 2014). W dniu 27 października 2016r. podatnik oświadczył przed organem podatkowym, że nie będzie składał nowej informacji podatkowej "z uwagi na brak zmian w stosunku do informacji złożonej w dniu 9 lipca 2014r.". W przedłożonej informacji podatnik wskazał, że posiadane przez niego budynki (oprócz budynku mieszkalnego) są zwolnione z podatku z uwagi na to, że znajdują się one na gruntach gospodarstwa rolnego (karty nr 19 i 22 akt podatkowych w sprawie sygn. akt I SA/Ol 464/17, i k. 18 i 19 w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 465/17, oznaczone w sposób nietrwały). W tej sytuacji organ ustalił powierzchnię budynków na podstawie dokumentacji zgromadzonej w latach wcześniejszych, w tym na podstawie dokonanych w roku 2005 pomiarów utrwalonych w protokole z dnia 29 kwietnia 2005r. (k. 20 - 21 akt podatkowych w sprawie sygn. akt I SA/Ol 464/17). Na jego podstawie Wójt stwierdził następnie w opisanych na wstępie decyzjach, że budynki gospodarcze położone na gruntach gospodarstwa rolnego nie są wykorzystywane do żadnego celu, w tym do celu działalności rolniczej. Mimo, że wskazany dowód przeprowadzony był w roku 2005, to nadal jest on jedynym dowodem z oględzin z uwagi na to, że już nigdy potem podatnik nie udostępnił terenu gospodarstwa do przeprowadzenia w nim oględzin. Organ podatkowy nie mógł również przeprowadzić skutecznie dowodu z przesłuchania podatnika jako strony bowiem skarżący, wezwany do organu w tym celu, nie stawił się w wyznaczonym terminie. Natomiast przeprowadzony w toku postępowania dowód z przesłuchania świadków w osobach sąsiadów potwierdził ten fakt, że budynki położone na terenie gospodarstwa zarośniętego chwastami, nie są wykorzystywane do działalności rolniczej ani też do żadnej innej działalności i ulegają naturalnemu niszczeniu. W aktach sprawy pozostają zeznania z 22 grudnia 2016r. A.S. – k. 32 – 33 akt podatkowych w sprawie sygn. akt I SA/Ol 464/17 i k. 56 – 57 w sprawie sygn. akt I SA/Ol 465/17, Z.M. k. 34 – 35 w sprawie I SA/Ol 464/17, D.K. z 20 grudnia 2016r. k. 54 – 55 akt podatkowych w sprawie sygn. akt I SA/Ol 465/17). W uzasadnieniach decyzji Wójt powołał się na powyższe ustalenia. Podał, że łączne zobowiązanie pieniężne na 2015r. wyniosło 13.219,00 zł, na którą to kwotę składał się podatek od nieruchomości od budynku mieszkalnego w wysokości 216,08 zł (292 m2 x 0,74 zł / m2) oraz podatek od budynków gospodarczych sklasyfikowanych jako "pozostałe" w wysokości 13.003,30 zł (1.710,96 m2 x 7,60 zł / m2). Z kolei łączne zobowiązanie pieniężne na 2016r. wyniosło 12.022 zł, na którą to kwotę składał się podatek od nieruchomości od budynku mieszkalnego w wysokości 216,08 zł (292 m2 x 0,74 zł / m2) oraz podatek od budynków gospodarczych sklasyfikowanych jako "pozostałe" w wysokości 11.805,62 zł (1.710,96 m2 x 6,90 zł / m2). Organ podatkowy wskazał, że w zakresie obowiązku podatkowego na rok 2015 nie zaszły istotne zmiany w stosunku do tego obowiązku za lata wcześniejsze. Ostatnia zmiana jaka nastąpiła w roku 2014 dotyczyła tylko sposobu władania nieruchomością i polegała na tym, że podatnik stał się jedynym użytkownikiem wieczystym gruntów rolnych o powierzchni 1.710,96 m2 oraz budynków, na które zgodnie z kartoteką budynków składały się: budynek mieszkalny dwukondygnacyjny o powierzchni zabudowy 266 m2, budynek o funkcji: produkcyjny, usługowy i gospodarczy dla rolnictwa dwukondygnacyjny o powierzchni zabudowy 404 m2, budynek o funkcji "inny niemieszkalny" jednokondygnacyjny (podobnie jak pozostałe wymienione poniżej, o tej samej funkcji) o pow. zabudowy 13 m2, budynek o pow. - 34 m2, budynek - 51 m2, budynek - 276 m2, budynek - 285 m2, budynek - 212 m2, budynek - 480 m2 i budynek - 643 m2. W odwołaniach od tych decyzji Wójta podatnik zarzucił, że decyzje podatkowe wydane zostały z naruszeniem art. 461 Kodeksu cywilnego z uwagi na to, że w księdze wieczystej nieruchomości nr KW "[...]" posiadany przez niego grunt określony został jako "rola" i jest gruntem rolnym. W tej sytuacji budynki usytuowane na gruncie rolnym są zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Decyzje naruszają prawo także przez to, że powierzchnia budynków do opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie powinna być liczona według powierzchni zabudowy. Nie są również wiarygodne w ocenie odwołującego się zeznania świadków, którzy nie byli na terenie gospodarstwa i nie mają wiedzy o sposobie wykorzystania budynków. Decyzje są także niezgodne z treścią aktu notarialnego z 1 lipca 1994r. Rep. A Nr "[...]", w którym stwierdzono w § 6, że nabywcy odpowiadają solidarnie za terminowe uiszczanie opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości. Ponieważ decyzje nie odzwierciedlają tego zapisu, są niezgodne z prawem i powinny zostać uchylone w całości. Decyzjami z dnia "[...]" nr "[...]" oraz z dnia "[.1.]" nr "[.1.]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzje Wójta w części dotyczącej orzeczonych w decyzjach pierwszoinstancyjnych terminów płatności rat podatku. SKO podało, że w nieuchylonej części decyzje pozostają w mocy. Powód uchylenia został przedstawiony na wstępie niniejszego uzasadnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sentencji decyzji powołało się na art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 201 ze zm., dalej O.p.) art. 2, art. 3, art. 4, art. 6a i art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 617 ze zm.) z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 5 i art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 716 ze zm., dalej u.p.o.l.) oraz stosowne uchwały Rady Gminy "[...]" w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na lata 2015 i 2016. Na podstawie wcześniej prowadzonych postępowań podatkowych za lata od 2008 do 2014, Kolegium w uzasadnieniach ww. decyzji podało do kogo należało na przestrzeni poszczególnych lat sporne gospodarstwo rolne, będące we współużytkowaniu wieczystym wraz z umiejscowionymi na nim budynkami będącymi we współwłasności. SKO stwierdziło, że dowodami, w oparciu o które Kolegium podjęło rozstrzygnięcie są: wypis z księgi wieczystej z której wynikają przekształcenia własnościowe nieruchomości oraz aktualny ich właściciel i użytkownik wieczysty; protokół z oględzin przeprowadzonych w gospodarstwie w roku 2005 - co do powierzchni użytkowej budynków; adnotacja urzędowa sporządzona przez pracownika organu w dniu 27 października 2016r. w związku z obecnością odwołującego się w Urzędzie i jego stwierdzeniem o braku nowych okoliczności mających znaczenie dla ustalenia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2015 i 2016, a także oświadczenie podatnika o odmowie złożenia nowej informacji podatkowej; zeznania świadków: A.S., Z. M. oraz D.K. odebrane przez organ w dniu 20 i 22 grudnia 2016r., w których podatnik nie uczestniczył mimo, że zawiadomienie o przesłuchaniu świadków zostało mu doręczone skutecznie w dniu 8 grudnia 2016r.; dowody znane Kolegium z urzędu z racji prowadzonych przed tym Kolegium wznowionych przez podatnika postępowań w sprawie wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2013. Jako dowód organ odwoławczy ocenił także informację podatkową złożoną przez skarżącego w dniu 9 lipca 2014r., którą ocenił jednak jako odbiegającą w swej treści od faktów wynikających z dowodów zgromadzonych przez organ. Podatnik podał bowiem, że sporne budynki gospodarcze podlegają ustawowemu zwolnieniu w podatku od nieruchomości jako budynki gospodarcze na gruntach gospodarstwa rolnego przeznaczone wyłącznie na cele rolnicze. Wobec stwarzanych przez podatnika trudności w ustaleniu sposobu korzystania z budynków w jego gospodarstwie polegających na odmowie bądź uniemożliwieniu przeprowadzenia oględzin (co miało miejsce nie tylko w latach poprzednich dotyczących postępowania podatkowego za lata 2009 – 2013, ale także w roku 2014) Kolegium uznało, że zgromadzone przez organ dowody mogą być podstawą do ustalenia stanu faktycznego sprawy innego niż wynika to ze złożonej informacji podatkowej. Organ odwoławczy podał, że treść informacji podatkowej pozostaje w sprzeczności z zeznaniami świadków będących sąsiadami przy posesji podatnika. Sąsiedzi nie zauważyli aby w gospodarstwie strony prowadzona była jakakolwiek działalność, tym bardziej działalność rolnicza. Świadkowie stwierdzili zgodnie, że ani w budynkach należących do gospodarstwa, ani też na gruntach "nic się nie działo w roku 2015 i 2016", budynki niszczały, a teren gospodarstwa był porośnięty chwastami. Przyjmując powyższe zeznania za wiarygodne, Kolegium nie uwzględniło jednocześnie zarzutu odwołania, w którym odmówiono świadkom wiedzy na temat stanu gospodarstwa. W ocenie Kolegium zamieszczone w protokołach z zeznań świadków informacje co do stanu gospodarstwa i jego wykorzystywania przez podatnika nie wymagają obecności w tym gospodarstwie i mogą być efektem obserwacji prowadzonej z zewnątrz. Ustalenia organu co do braku rolniczego zagospodarowania budynków zostały natomiast potwierdzone w sposób pośredni również przez samego podatnika, który konieczność zwolnienia tych budynków z obowiązku podatkowego znajduje w tym, że są to budynki usytuowane na gruncie gospodarstwa rolnego i nie służą do prowadzenia żadnej działalności gospodarczej. W ocenie strony fakt, iż budynki są puste nie stanowi podstawy do ich opodatkowania, która byłaby uzasadniona jedynie w przypadku prowadzenia na ich powierzchni działalności gospodarczej innej niż rolnicza. Organ w tym miejscu przybliżył treść art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., który stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych służące wyłącznie działalności rolniczej. SKO uznało, że skoro według stanu faktycznego budynki położone na gruncie gospodarstwa rolnego nie są wykorzystane pod żadną działalność, tym samym nie służą też działalności rolniczej. Organ odwoławczy powołał się na definicję działalności rolniczej zamieszczoną w art. 2 ust. 2 ustawy o podatku rolnym i podał, że żaden z budynków położonych na działkach nr "[...]" i "[...]" w miejscowości B. nie służy działalności rolniczej skoro żaden z nich nie jest wykorzystywany, a działalność rolnicza nie jest przez podatnika prowadzona. Wobec tego, że budynki położone na gruntach gospodarstwa rolnego nie są wykorzystywane na żadne cele, to nie mogą podlegać zwolnieniu ustawowemu wynikającemu z treści art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l.. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że rozpatrywało również odwołania strony od decyzji dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości i podatku rolnego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego odrębnie za lata 2009 - 2014. Każda z decyzji wymiarowych dotyczących wymienionych wyżej lat została utrzymana w mocy w postępowaniu odwoławczym, zaś skargi na decyzje Kolegium oddalono prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 9 lipca 2015r. sygn. akt: I SA/Ol 767/14, I SA/Ol 807/14 i I SA/Ol 809/14, z dnia 15 marca 2017r. sygn. akt I SA/Ol 827/16 i z dnia 12 kwietnia 2017r. sygn. akt I SA/Ol 926/16. Zgodnie z ustawową zasadą, określoną w art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej, termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w tym przypadku decyzji Kolegium jako ostatecznych. Wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego Kolegium uznało za zgodną ze stanem faktycznym i prawnym. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik wniósł o uchylenie decyzji SKO. Zarzucił, że decyzje są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym oraz opierają się na błędnych ustaleniach. Podniósł, że decyzje obu organów nie uwzględniają tego, że na podstawie § 6 umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego zawartej w dniu 1 lipca 1994r. w formie aktu notarialnego Rep. A Nr "[...]" "nabywcy przejmują solidarną odpowiedzialność za terminowe uiszczanie opłat z tytułu wieczystego użytkowania nieruchomości". Zdaniem skarżącego w toku postępowania w sprawie wymiaru podatku Wójt "powinien zacząć i zakończyć postępowanie na oględzinach aktu notarialnego. Nieuwzględnienie tej okoliczności stanowi o wydaniu niezgodnych z prawem decyzji o wymiarze łącznego zobowiązania pieniężnego tym bardziej, że gmina nie wywiązała się z umowy jaką jest akt notarialny. Skarżący podniósł, że Gmina otrzymała całą kwotę ze sprzedaży nieruchomości w dniu 1 lipca 1994r.. Obecnie podatnik oczekuje zwrotu w podwójnej wysokości kwoty uiszczonej za gospodarstwo wraz z odsetkami liczonymi od dnia 1 lipca 1994r.. Podniósł, że nałożenie na niedochodowe gospodarstwo rolne wysokiego podatku uniemożliwia jakikolwiek jego rozwój na co wskazują oględziny gospodarstwa przeprowadzone w 2005r.. Od czasu oględzin stan gospodarstwa nie uległ zmianie. W treści skarg podatnik zakwestionował także sposób naliczania podatku. Uznał, że podatek powinien wynikać z powierzchni użytkowej budynków a nie z powierzchni zabudowy. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o ich oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 30 listopada 2017r. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Ol 464/17 i I SA/Ol 465/17 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod sygn. akt I SA/Ol 464/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Opodatkowanie budynków wymienia ustawodawca w dalszej kolejności w przepisie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. jako elementy tworzące przedmiot opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają nie tylko budynki jako obiekty budowlane, ale także części budynków. Zakres pojęcia budynku podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości został przez ustawodawcę określony w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Ustawodawca podatkowy w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. posługuje się wyrażeniem wskazującym na budynek w takim rozumieniu, jakie określa w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Oznacza to jednocześnie, że jedynie pojęcie budynku (a nie rodzaje budynku) zostało wyrażone w ramach przedmiotu opodatkowania określonego w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. (z zastrzeżeniem także części budynku). Przy czym należy zauważyć, że "dla objęcia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości budynku nie ma znaczenia, czy został on wybudowany legalnie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też był samowolą budowlaną" (pismo z dnia 13 stycznia 2006 r., Ministerstwo Finansów Departament Podatków Lokalnych i Katastru, LK-833/MS/05/781, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budynków lub ich części, Biul. Skarb. 2006 r., nr 1, s. 24). Natomiast różne "rodzaje" budynków, na które wskazuje sam ustawodawca podatkowy (budynek mieszkalny, budynek pozostały), a także budynki, na które wskazuje praktyka podatkowa (budynek letniskowy, rekreacyjny), nie zostały przez ustawodawcę podatkowego zdefiniowane, a więc należy ustalać konkretny "rodzaj" budynku indywidualnie w ramach prowadzonego postępowania podatkowego (zob. komentarz do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zakresie pojęcia budynku, a także komentarz do art. 5 u.p.o.l.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem opodatkowania zgodnie z kartoteką budynków były: budynek mieszkalny dwukondygnacyjny o powierzchni zabudowy 266 m2, budynek o funkcji: produkcyjny, usługowy i gospodarczy dla rolnictwa dwukondygnacyjny o powierzchni zabudowy 404 m2, budynek o funkcji "inny niemieszkalny" jednokondygnacyjny (podobnie jak pozostałe wymienione poniżej, o tej samej funkcji) o pow. zabudowy 13 m2, budynek o pow. - 34 m2, budynek - 51 m2, budynek - 276 m2, budynek - 285 m2, budynek - 212 m2, budynek - 480 m2 i budynek - 643 m2. Przepis art. 3 u.p.o.l. stanowi podstawę do skonstruowania zakresu pojęcia podatnika podatku od nieruchomości. Ustawodawca konsekwentnie utrzymuje relacje do terminów charakterystycznych dla prawa cywilnego. Skoro jest to podatek od nieruchomości, ustawodawca podatkowy nie powinien tworzyć takich konstrukcji podmiotowych, które zbyt daleko odbiegałyby od stosunków prawnych charakteryzujących nieruchomość. Prawodawca szeroko traktuje pojęcie podatnika, obejmując nim zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które z kolei doprecyzowuje przez określenia podmiotów z obszaru prawa cywilnego jako konsekwencji odniesienia do nieruchomości. Jako skutki odniesienia do nieruchomości, w obszarze definicji podatnika, uwzględniono również stosunek prawny współwłasności. W pierwszej kolejności wymienia prawodawca właścicieli nieruchomości bądź obiektów budowlanych. W dalszej kolejności wskazuje ustawodawca na użytkownika wieczystego gruntów. Użytkowanie wieczyste jest szczególnym stosunkiem prawnym, na co wskazuje nie tylko jego treść, ale także miejsce w systematyce kodeksu cywilnego. Regulacja dotycząca użytkowania wieczystego znajduje się bezpośrednio po unormowaniu dotyczącym własności. Zgodnie z art. 232 § 1 k.c. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym i osobom prawnym. Treść stosunku prawnego użytkowania wieczystego, a więc zakres uprawnień i obowiązków, została określona niezwykle szeroko, gdyż stosownie do przepisu art. 233 k.c. w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Możliwość korzystania przez użytkownika wieczystego z gruntu z wyłączeniem innych osób i jednocześnie rozporządzania swoim prawem wskazuje na istotę tego stosunku prawnego, a jednocześnie zbliża status użytkownika wieczystego do statusu właściciela. Dlatego też podmiot będący użytkownikiem wieczystym gruntu zarówno jako osoba fizyczna, jak i osoba prawna jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Na podstawie zapisów księgi wieczystej oraz danych z ewidencji gruntów i budynków ustalono, że skarżący od 1 marca 2014r. był wyłącznym właścicielem budynków oraz użytkownikiem wieczystym gruntów gospodarstwa rolnego położonego na działkach "[...]" i "[...]" w miejscowości B.. W rezultacie powyższych ustaleń faktycznych przedstawionych w części wstępnej uzasadnienia wyroku i rozważań prawnych Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Stan faktyczny ma oparcie w materiale dowodowym. Te ustalenia faktyczne uwzględniają aktualny stan prawny nieruchomości. Od 1 marca 2014r. skarżący jest wyłącznym właścicielem budynków oraz użytkownikiem wieczystym gruntów gospodarstwa rolnego położonego na działkach "[...]" i "[...]" w miejscowości B.. Zarzuty skarżącego są chybione, gdyż Organ nie mógł uwzględnić § 6 umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego zawartej w dniu 1 lipca 1994r. w formie aktu notarialnego o solidarnej odpowiedzialności za uiszczanie opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Przedmiotem postępowania nie są opłaty za wieczyste użytkowanie. Ponadto w międzyczasie stan prawny nieruchomości uległ zmianie. A zatem podatnikami w tej sprawie nie mogą być G.M.R. oraz M.I.R.. W konsekwencji organy podatkowe zasadnie nie uwzględniły zapisów tej umowy. Nie budzą wątpliwości Sądu ustalenia Organu odnośnie przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania i zastosowanych stawek podatkowych. Skarżący nie podważył faktu, że jest podatnikiem. Prawidłowo organy podatkowe identyfikowały przedmiot opodatkowania. Nie budzi też zastrzeżeń Sądu sposób opodatkowania. W sposób poprawny zostały zastosowane stawki podatkowe. Łączne zobowiązanie pieniężne na 2015r. wyniosło 13.219,00 zł, na którą to kwotę składał się podatek od nieruchomości od budynku mieszkalnego w wysokości 216,08 zł (292 m2 x 0,74 zł / m2) oraz podatek od budynków gospodarczych sklasyfikowanych jako "pozostałe" w wysokości 13.003,30 zł (1.710,96 m2 x 7,60 zł / m2). Z kolei łączne zobowiązanie pieniężne na 2016r. wyniosło 12.022 zł, na którą to kwotę składał się podatek od nieruchomości od budynku mieszkalnego w wysokości 216,08 zł (292 m2 x 0,74 zł / m2) oraz podatek od budynków gospodarczych sklasyfikowanych jako "pozostałe" w wysokości 11.805,62 zł (1.710,96 m2 x 6,90 zł / m2). Skargi okazały się nieuzasadnione i po myśli art. 151 p.p.s.a. podlegały oddaleniu.