I SA/Ol 465/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007r. sprawy ze skarg B. G. na dwa postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" i "[...]" w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosków z dnia 14 lutego 2006r. o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia "[...]" lipca 2001r. Nr "[...]" w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za m-c czerwiec 2001 na poczet zaległości podatkowej oraz postanowienia z dnia "[...]" marca 2001r. nr "[...]" uchyla zaskarżone postanowienia oraz utrzymane nimi w mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" i nr "[...]". Zaskarżonymi dwoma postanowieniami z dnia "[...]" sierpnia 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" czerwca 2006r. nr "[...]" i nr "[...]", którymi organ ten - na podstawie art. 169 § 4 w związku z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej pozostawił bez rozpoznania wniosek B. G. z dnia 14 lutego 2006r. o stwierdzenie nieważności odpowiednio: 1) postanowienia z dnia "[...]" lipca 2001r. nr "[...]" 2) postanowienia z dnia "[...]" marca 2001r. nr "[...]". Z motywów tych postanowień wynika, że: W dniu 15 lutego 2006r. do organu I instancji wpłynęło pismo B. G., w którym zawarto wnioski o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia "[...]" lipca 2001r. "[...]" w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług oraz postanowienia z dnia "[...]" marca 2001r. "[...]". Naczelnik Urzędu Skarbowego przy piśmie z dnia "[...]" lutego 2006r. nr "[...]" przekazał powyższe żądania Dyrektorowi Izby Skarbowej jako organowi właściwemu do rozpatrzenia wniosków. Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych przez wskazanie postanowień, których stwierdzenia nieważności się domagała oraz podania przesłanek, na których oparto wniesione żądanie. W wezwaniu zostało zawarte pouczenie, że uzupełnienia należy dokonać w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia żądania bez rozpatrzenia. Wezwanie zostało odebrane przez B. G. w dniu 17 maja 2006r. Strona we wskazanym terminie nie zgłosiła się na wezwanie ani nie nadesłała odpowiedzi za pośrednictwem poczty. Dyrektor Izby Skarbowej dwoma postanowieniami z dnia "[...]" czerwca 2006r. pozostawił pismo B. G. z dnia 14 lutego 2006r. bez rozpoznania. Rozpoznając zażalenie na te postanowienia postanowił utrzymać je w mocy wskazując na treść art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej oraz argumentując, że wystosowanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku było konieczne: – Wymienione we wniosku postanowienie oznaczone numerem "[...]" nie stało się ostateczne, a w myśl przepisów Ordynacji podatkowej organ podatkowy może stwierdzić nieważność wyłącznie decyzji ostatecznej oraz w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 247 § 1 tej ustawy. – W dniu 14 marca 2001r. organ podatkowy I instancji nie wydał postanowienia o numerze wskazanym przez stronę, dlatego zaistniały wątpliwości co do przedmiotu wniesionego żądania. Nie dopełnienie przez wnioskodawczynię czynności sprecyzowania żądań zawartych we wniosku z dnia 14 lutego 2006r. spowodowało pozostawienie go bez rozpoznania, dlatego nie są zasadne podniesione zarzuty o bezprawnym działaniu organu. W jednakowej treści skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. G. zarzuciła zaskarżonym postanowieniom Dyrektora Izby Skarbowej, rażące naruszenie prawa. Zdaniem skarżącej należy je uchylić i orzec o stwierdzeniu nieważności wcześniejszych postanowień w sprawie zaliczeń i dokonać z urzędu prawidłowych zaliczeń i prawidłowego wyliczenia należnych odsetek. Wskazała, że w 2000 roku skutecznie złożyła deklarację za 1999 rok. Mimo tego faktu Urząd Skarbowy wydał decyzję na podstawie której faktycznie pozbawił tę deklarację skutków podatkowych. Decyzję tę utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej, dopuszczając się tym samym rażącego naruszenia prawa, które stwierdził Minister Finansów w 2005r. W następstwie rozstrzygnięcia Ministra, Dyrektor Izby Skarbowej wyeliminował z obrotu wadliwe decyzje, stwierdzając ich nieważność. Zdaniem skarżącej nie ulega wątpliwości, iż postanowienia o zaliczeniu zwrotu na poczet nie istniejącego zobowiązania nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Dyrektor Izby Skarbowej powinien bezpośrednio po stwierdzeniu nieważności bezprawnej decyzji z urzędu wycofać z obrotu prawnego wszelkie, wydane na jej podstawie i w jej następstwie postanowienia o zaliczeniu zwrotów podatku VAT. Działanie Dyrektora Izby Skarbowej jest amoralne i sprzeczne z zasadami państwa prawa, stąd braki formalne czy proceduralne nie mogą mieć w sprawie znaczenia merytorycznego dla rozpatrzenia wniosku strony. Od czynności tej Dyrektor stara się uchylić za wszelką cenę w tym celu, by obciążyć stronę skutkami materialnymi własnego bezprawnego działania. Dyrektor Izby Skarbowej wie z urzędu, jakie postanowienia w sprawie były ostateczne i uchylić je z urzędu w trybach przewidzianych prawem. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowiska zajęte w zaskarżonych postanowieniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. kontrola zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem dokonywana jest na podstawie akt sprawy. W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszym postępowaniu ocenie pod względem zgodności z prawem podlegają zatem wyłącznie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności postanowień o zaliczeniu zwrotu podatku VAT na poczet innego zobowiązania a nie kwestia zaistnienia bądź nie zaistnienia merytorycznych przesłanek do rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Mając na uwadze reguły wyrokowania określone w powołanych normach p.p.s.a. Sąd stwierdza, że zaistniała przesłanka do uchylenia zaskarżonych postanowień. Jak wynika z akt sprawy Dyrektor Izby Skarbowej nie dopełnił wymogu dokładnego przeanalizowania treści pisma skarżącej z dnia 14 lutego 2006r. a także pisma organu I instancji z dnia "[...]" lutego 2006r. nr "[...]", przy którym pismo skarżącej zostało przekazane organowi właściwemu. Doprowadziło to w rezultacie do bezzasadnego zastosowania art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej i braku rozstrzygnięcia wniosku strony w odpowiednim trybie procesowym przewidzianym w Ordynacji podatkowej. Ze wstępu pisma podatniczki z dnia 14 lutego 2006r. skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej za pośrednictwem i do wiadomości Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że nawiązuje ono do pisma organu I instancji z dnia "[...]" lutego 2006r. nr "[...]" (którego brak w aktach). W piśmie skarżąca wnosi o ponaglenie Naczelnika Urzędu Skarbowego do wykonania treści decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w części, w której (jak twierdzi) określił on, jaki organ podatkowy ma badać wskazane postanowienia w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia ich nieważności. Następnie wskazuje, że wniosła o stwierdzenie z urzędu nieważności postanowień: 1) z dnia "[...]" 07.2001r. nr "[...]". 2) z dnia "[...]" 03.2001r. nr "[...]". Dalej wywodzi powołując się na art. 248 § 3 i art. 219 Ordynacji podatkowej, że odmowa wszczęcia postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanych postanowień wymaga wydania decyzji. Pismo z dnia "[...]" 02.2006r. nie jest decyzją i nie odnosi żadnego skutku. W obrocie prawnym pozostaje bowiem nadal złożone przez stronę żądanie wszczęcia z urzędu postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanych postanowień. Ponadto podatniczka składa zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" 02.2006r. nr "[...]" w sprawie zaliczenia nadpłaty, argumentując dalej, że bez stwierdzenia nieważności wymienionych wcześniej postanowień niemożliwe jest zaliczenie tych samych kwot podatku VAT oraz zmiana naliczonego oprocentowania. Z powyższego wyraźnie wynika, że pismo z dnia 14 lutego 2006r. nie zawiera wniosku o stwierdzenie nieważności wymienionych postanowień a nawiązuje do wniosku wcześniej złożonego. Znajduje to potwierdzenie w treści pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" lutego 2006r. nr "[...]", w którym na str. 3 organ informuje, że w dniu 27.12.2005r. wpłynęło pismo podatniczki w sprawie uchylenia postanowienia Izby Skarbowej OZ "[...]" Nr "[...]" z dnia "[...]" 10.2001r. dotyczącego zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za m-c czerwiec 2001r. oraz postanowienia Urzędu Skarbowego nr "[...]" z dnia "[...]" 03.2002r. dotyczącego zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za m-c lipiec 2001r. na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych wynikającej z zeznania za 1999 rok oraz wskazuje na sposób załatwienia owego wniosku. Informacje przekazane w piśmie organu podatkowego I instancji korespondują bezpośrednio z treścią pisma podatniczki, zatem nieuzasadnione było wzywanie jej do sprecyzowania zakresu żądania na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, ze wskazaniem, że jedno z postanowień wymienionych w piśmie z dnia 14 lutego 2006r. nie jest ostateczne a odnośnie drugiego podatniczka podała nieprawidłową datę jego wydania. We wniosku z dnia 27.12.2005r. (którego również nie włączono do akt sprawy, ale wynika to z informacji organu I instancji) podatniczka wskazała postanowienie ostateczne oraz prawidłowo powołała datę drugiego postanowienia ostatecznego. Wniosek ten nie został jednak rozpatrzony zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej regulującymi sposób postępowania w przypadku żądania stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia). Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.