I SA/Ol 466/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2011r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych postanawia: odrzucić skargę. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w E. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 maja 2011 r. w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych. Skarga została podpisana w imieniu Spółki przez Prezesa Zarządu R. K. Do skargi dołączono poświadczony przez notariusza za zgodność z oryginałem odpis z rejestru handlowego dział "[...]" Nr "[...]" na dzień 14 lutego 1997 r. W dniu 13 lipca 2011 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, działając na podstawie art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., zarządził wezwanie skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie aktualnego dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi (wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu). W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia 25 lipca 2011 r. R. K. poinformował, że Spółka nie jest zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym, a przedłożony wraz ze skargą odpis z rejestru handlowego jest jedynym dokumentem rejestrowym, jaki posiada. Wskazał ponadto, że Spółka jest reprezentowana przez Zarząd. Do pisma dołączył uchwałę Zgromadzenia Wspólników z dnia 17 czerwca 2011 r. o powołaniu R. K. na stanowisko Prezesa jednoosobowego Zarządu Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 29 p.p.s.a.. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest dołączenie do skargi dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej, jeżeli skargę wnosi osoba fizyczna uprawniona do działania w imieniu osoby prawnej (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Nieprzedstawienie dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej stanowi brak formalny pisma, którego niesunięcie we wskazanym przez sąd terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (p. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, opubl. w ONSAiWSA 2005/5/91). Artykuł 29 p.p.s.a. nie precyzuje, jaki dokument powinna przedłożyć osoba, by wykazać swoje umocowanie do działania w imieniu skarżącej osoby prawnej. Niewątpliwie dokumentem takim jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, w którym zgodnie z art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 ze zm.) w dziale 2 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się dane dotyczące oznaczenia organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład, ze wskazaniem sposobu reprezentacji. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca została wezwana do przedłożenia aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do reprezentowania strony skarżącej przez R. K. Strona złożyła do akt sądowych odpis z rejestru handlowego, gdyż jak wynikało z wyjaśnień R.K., funkcjonowanie Spółki nie zostało ujawnione w KRS. Ponadto przedłożyła uchwałę Zgromadzenia Wspólników z dnia 17 czerwca 2011 r. o powołaniu R. K. na stanowisko Prezesa jednoosobowego Zarządu Spółki. Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 121, poz. 770 ze zm.) dotychczasowe wpisy w rejestrach sądowych zachowują moc do czasu rejestracji zgodnie z ustawą o KRS, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2013 r. Powyższa regulacja nie pozbawiła zatem mocy dotychczasowych wpisów w rejestrze handlowym, wskazując, że zachowują one moc do czasu rejestracji w KRS, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2013 r. Jednak uznanie, że przedstawiony przez skarżącą dokument stwierdza umocowanie do jej reprezentacji, jest uzależnione od tego, że powinien on być aktualny. Przepisy prawa nie określają tego, z jakiej daty musi pochodzić ten dokument, aby mógł być uznany za aktualny, nie mniej przyjąć należy, iż chodzi o taki dokument, który umożliwi Sądowi ocenę, iż zawarte w nim wpisy są zgodne z rzeczywistością na dzień złożenia skargi. Tymczasem złożony w niniejszej sprawie odpis z rejestru handlowego datowany jest na 14 lutego 1997 r., podczas gdy skarga została złożona w dniu 6 czerwca 2011 r., tj. ponad 14 lat później. W tej sytuacji niemożliwym było uznanie, że złożony dokument wykazał umocowanie do działania w imieniu strony. Spółka powinna była bowiem złożyć taki wypis, który by nie wywoływał wątpliwości co do jego aktualności. Gdyby nawet same zapisy w rejestrze pozostawały aktualne, gdyż nie uległy one w tym okresie żadnym zmianom, to Sąd bez potwierdzenia tych danych przez podmiot uprawniony nie jest wyposażony w uprawnienia, które pozwalają mu samodzielnie określić, czy dany wypis pozostaje aktualny (p. postanowienie NSA z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1178/10, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Spółka winna zatem wystąpić o ponowne wydanie odpisu z rejestru handlowego. Wskazać ponadto należy, że nieprzedstawienie przez skarżącą aktualnego odpisu z rejestru handlowego uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przedłożona do akt sądowych uchwała Zgromadzenia Wspólników z dnia 17 czerwca 2011 r. o powołaniu R. K. na stanowisko Prezesa jednoosobowego Zarządu Spółki została podjęta przez aktualnych wspólników Spółki. Ponadto wskazać należy, że uchwała ta została podjęta w dniu 17 czerwca 2011 r., podczas gdy skarga do sądu administracyjnego datowana jest na 6 czerwca 2011 r. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że R. K. jest uprawniony do jej reprezentowania. Nie udokumentowano bowiem, kto w dniu wniesienia skargi był uprawniony do reprezentowania Spółki. Tym samym uznać należało, że pomimo wezwania Sądu, skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi, co zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.