I SA/Ol 467/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Piskozub, sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant p.o. specjalisty Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy potrącenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od gier za listopad 2010r. oddala skargę Spółka A (dalej jako podatniczka, skarżąca), decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" (ze zm.), uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa warmińsko-mazurskiego na okres 6 lat. Pismem z dnia 17 grudnia 2010r. podatniczka złożyła do Urzędu Celnego wniosek o potrącenie zaległości podatkowej w podatku od gier za listopad 2010r. z wymaganej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa. Do wniosku dołączyła kopię zawiadomienia Spółki B o zbyciu w dniu 16 kwietnia 2010r. części wierzytelności ww. podmiotu wobec Skarbu Państwa RP na rzecz podatniczki. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]", nr "[...]"odmawiającą potrącenia zobowiązania podatkowego Spółki A z wierzytelności podatniczki wobec Skarbu Państwa, z tytułu podatku od gier za listopad 2010r. w kwocie 69.000 zł wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zasady dokonywania potrąceń podatków i zaległości podatkowych są całościowo regulowane w art. 64 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8. poz. 60 ze zm., dalej cyt. jako Ord. Pod.). Zgodnie z art. 64 § 1 Ord. pod. zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrąceniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu: 1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego; Podatki mogą być potrącone z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa, o czym rozstrzyga organ podatkowy. Wskazano, że dołączone przez podatniczkę wyroki i postanowienia sądowe dotyczą objęcia ubezpieczeniem społecznym pracowników zatrudnionych w Spółce B, a także wymiaru opłaty skarbowej, a nie postępowań odszkodowawczych w związku z art. 417 lub 4172 Kodeksu cywilnego, w wyniku których powstałaby wierzytelność podatniczki wobec Skarbu Państwa. Tymczasem z dołączonych do wniosku oraz uzyskanych w toku postępowania dokumentów wynika, że skarżącej nie przysługują wierzytelności od Skarbu Państwa. Ponadto podatniczka nie przedłożyła dowodu potwierdzającego zawarcie umowy nabycia wierzytelności Skarbu Państwa w dniu 16 kwietnia 2010r. Załączona do wniosku kserokopia zawiadomienia Spółki B nie została potwierdzona za zgodność z oryginałem. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 64 § 1 Ord. pod. Powołując się na komentarz do Ordynacji podatkowej (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Oficyna Wydawnicza Animex 2005r.) wskazano, że wygasanie zobowiązań podatkowych przez potrącenie przypomina kompensatę wierzytelności cywilnoprawnych. Nie należy jednak utożsamiać instytucji potrącenia występujących w tych gałęziach prawa, mimo pewnych zewnętrznych podobieństw pomiędzy nimi. W obu przypadkach chodzi bowiem o sytuacje, gdy podmioty stosunków zobowiązaniowych są jednocześnie wierzycielami i dłużnikami, wierzytelności są jednorodzajowe oraz wymagalne, wreszcie obie wierzytelności powinny istnieć między tymi samymi osobami, co wyklucza w zasadzie włączenie do kompensaty osób trzecich. Jednakże treść instytucji potrącenia w prawie cywilnym jest znacznie bogatsza niż w prawie podatkowym, co wynika z podstawowych różnic pomiędzy zobowiązaniowymi stosunkami prawnymi obu gałęziach prawa. Zobowiązania podatkowe mają charakter zobowiązań publicznoprawnych i jako takie nie podlegają przepisom Kodeksu cywilnego, który reguluje stosunki prawne charakterze prywatnym ( z wyjątkiem art. 98 § 1 Ord. pod.). Odnosząc się do wniesionych zarzutów wskazano, że ich merytoryczna treść w większości nie dotyczy zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie organ I instancji nie stosował bowiem ani art. 116 Ord. pod. ani art. 208 § 1 Ord. pod. Zatem zarzut naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji RP w związku z zastosowaniem art. 208 § 1 jest niezasadny. Zarzut naruszenia art. 64 § 7 Ord. pod. na skutek nie wydania w terminie 7 dni decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przepis ten ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy zobowiązanie zostało potrącone z wierzytelności podatnika, zatem w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania. Błędny jest także zarzut dotyczący braku zwrócenia się do sądu powszechnego o wykładnię. Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie było istnienie wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułów wymienionych w art. 64 Ord. pod., a w szczególności z tytułu prawomocnego wyroku sądowego wydanego na postawie art. 417 lub art. 417 2 Kodeksu cywilnego. Z uwagi na to, że załączone do wniosku rozstrzygnięcia sądów nie wskazują na istnienie takiej wierzytelności, brak jest podstaw do wystąpienia przez organ podatkowy z powództwem do sądu powszechnego w trybie art. 199a § 3 Ord. pod., w związku z umową cesji wierzytelności i badania czy umowa ta odpowiada przepisom kodeksu cywilnego, czy też zachodzi jej nieważność z mocy art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego. Ponadto postępowanie przed sądem powszechnym ma charakter indywidualny wobec postępowania prowadzonego przez organ podatkowy. Sąd powszechny ogranicza się do rozpoznania powództwa o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, natomiast organ podatkowy rozpatruje i rozstrzyga prowadzoną sprawę z zakresu prawa podatkowego. Sąd powszechny bada jedynie kwestię istnienia stosunku cywilnoprawnego lub prawa powstałego na podstawie prawa cywilnego, a jego kompetencja nie obejmuje stosunków podatkowych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 122, art. 187, art. 191 Ord. pod., organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a organy podatkowe w toku prowadzonego postępowania podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Podatniczka miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaś uzasadnienie faktyczne i prawne w pełni wskazuje, na jakiej podstawie decyzja została podjęta. Wskazano także, iż powoływane przez podatniczkę wyroki NSA dotyczą innych stanów faktycznych i są wiążące tylko w sprawach w których zostały wydane. Skargę na w/w decyzję wniosła Spółka A, wnosząc o jej uchylenie, ewentualnie o stwierdzenie nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. Przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - Ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. 201, poz. 1540 ze zm.), a w szczególności art. 139 ust 1, poprzez jego bezzasadne zastosowanie w sytuacji gdy do wystawionych przez nią deklaracji POG-4 winien mieć zastosowanie art. 45a ust 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach wzajemnych i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004r., Nr 4, poz. 27 ze zm.), co w odniesieniu do skarżącej skutkuje koniecznością regulowania podwyższonego, ze 180 EURO miesięcznie do 2000 zł miesięcznie, zryczałtowanego podatku od gier. - Dyrektywy 98/34/WE, w szczególności jej art. 8 pkt 1 i art. 9, transponowanej do prawa krajowego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) poprzez ich naruszenie , tj. niewykonanie przez RP jako członka UE obowiązku notyfikowania Komisji każdego projektu przepisów technicznych, w zakresie zmian ustawy o grach i zakładach wzajemnych, tj. ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych. - art. 2, art. 21, i art. 64 Konstytucji RP wobec braku przy wprowadzaniu do obrotu prawnego przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych przepisów przejściowych, poprzez naruszenie zasady lojalności państwa wobec adresata norm prawnych oraz braku poszanowania przez ustawodawcę interesów podatniczki w toku, czyli zastosowania wobec niej wyższego zryczałtowanego podatku od gier. - Kodeksu cywilnego, a w szczególności art. 509 oraz 510 i następnych, poprzez ich zastosowanie oraz uznanie, iż cesja wierzytelności przewidziana umową z dnia 16 kwietnia 2010r. nie była skuteczna. - BGB, w szczególności art. 398-413, poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy ich stosowanie przewiduje zawarta umowa cesji wierzytelności. II. Przepisów postępowania zawartych w Ord. pod., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy : - art. 64 poprzez niedokonanie czynności potrącenia zaległości podatkowej w podatku od gier wraz z odsetkami ze zgłoszonymi wymagalnymi wierzytelnościami, nabytymi na podstawie umowy cesji wierzytelności, - art. 121 § 1 poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób sprzeczny z proklamowaną w nim zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych zwłaszcza zobowiązanie skarżącej do składania organowi wyroków sądu administracyjnego z uzasadnieniami, których treść winna być organom podatkowym znana z urzędu oraz żądania, nie będąc do tego uprawnionym, umowy cesji wierzytelności. - art. 122 poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego zebrania dowodów w sprawie np. brak wystąpienia do sądu celem ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego (umowy cesji wierzytelności), niewystarczające odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do powołanych przez stronę i znajdujących się w aktach orzeczeń sądowych – sądów pracy i sądów administracyjnych. - art. 124 poprzez niewystarczające, a w niektórych sytuacjach błędne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, szczególnie w sytuacji, gdy strona w postępowaniu nie jest zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika. - art. 125 § 1 poprzez dopuszczenie do przewlekłości postępowania, co skutkowało narażeniem skarżącej na wymierną szkodę, ze względu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, co doprowadziło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz brak dokonywania we właściwym czasie weryfikacji zgromadzonych dowodów pod względem ich kompletności. - art. 233 § 2 poprzez zaniechanie uchylenia decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania pomimo zaistnienia przesłanek. W uzasadnieniu dodatkowo podniesiono, że naruszenie obowiązku notyfikacji należy uznać za uchybienie przepisom § 1 ust 1, § 8 ust 1-3 i § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych. Wejście w życie nowej ustawy o grach hazardowych wprowadziło szereg utrudnień faktycznych i prawnych. Podstawowym było podwyższenie zryczałtowanego podatku od gier z kwoty 180 Euro do 2000 zł od jednego urządzenia, przy jednoczesnym wprowadzeniu zakazu zmiany miejsc, w których prowadzone mogą być punkty gier. W wyniku ewentualnej zmiany zezwolenie nie może bowiem nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry. Niewątpliwie te unormowania naruszają konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych. Organy podatkowe nietrafnie przyjęły również, że do umowy cesji wierzytelności zastosowanie mają przepisy kodeksu cywilnego. W sytuacji gdy powszechnie obowiązujące przepisy prawa, a w szczególności art. 29 ustawy z dnia 12 listopada 1965r. Prawo prywatne międzynarodowe ( Dz. U. Nr 46, poz. 290 ze zm.), wskazują że do oceny jej uregulowań zastosowanie ma prawo państwa, na którym umowa została zawarta, a więc przepisy niemieckiego kodeksu cywilnego. W trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca ustanowiła pełnomocnika, który pismem z dnia 5 stycznia 2012r. dodatkowo wniósł o skierowanie w trybie art. 267 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. C 321 z 29 grudnia 2006r.). pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub zawieszenia niniejszego postępowania, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu rozpoznania tych spraw przez Trybunał w związku z wniesieniem pytania prejudycjalnego przez WSA w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoją decyzję, jak również wcześniejszą argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o nieuwzględnienie zawartego w piśmie z dnia 5 stycznia 2012r. , albowiem sprawa nie dotyczy przepisów, o których wykładnię wnosi się we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a. ) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji co do zgodności z prawem, sąd bada więc prawidłowość wydanych w sprawie aktów zarówno pod względem zastosowania przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Należy jednak zauważyć, że potrzeba kontroli decyzji w aspekcie zgodności z prawem materialnym możliwa jest tylko w przypadku braku istotnych naruszeń prawa procesowego , a w szczególności braku naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego zapewniających prawidłowość ustaleń faktycznych. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych istnieje bowiem możliwość prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialno - prawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Mając na względzie powyższe ogólne stwierdzenia, w pierwszej kolejności oceny wymaga czy zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania. Przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną ( art.122 Ord. pod.), a tylko prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne sprawy pozwalają na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego, przystającego do tych ustaleń. Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, 187 § 1, 191 i 197 Ord. pod. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ord. pod. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z zachowaniem wymienionych przepisów postępowania. Podniesione w skardze zarzuty, w szczególności dotyczące naruszenia art. 121 § 1 , art. 122 , art. 124 , art. 125 §1 i art. 233 § 2 Ord. pod., są nietrafne, a przy tym sformułowane ogólnie poprzez wskazanie istoty zasad uregulowanych tymi przepisami. Skarga nie wykazuje skonkretyzowanych okoliczności rozpoznawanej sprawy, które świadczyłyby o naruszeniu tych przepisów i ich istotnego wpływu dla wyniku sprawy. Zauważyć nadto należy, iż skarżąca wiąże te zarzuty z kwestią cesji na jej rzecz wierzytelności Spółki B wobec Skarbu Państwa z tytułu objęcia ubezpieczeniem społecznym pracowników spółki niemieckiej i opłat skarbowych. Te bowiem wierzytelności skarżąca zgłosiła do potrącenia we wniosku z dnia 17 grudnia 2010r. Zdaniem skarżącej nieprawidłowa ocena tej cesji doprowadziła do naruszenia zacytowanych przepisów postępowania oraz naruszenia art. 29 ustawy z dnia 12listopada 1965r. - Prawo międzynarodowe prywatne, zgodnie z którym do oceny umowy cesji zastosowanie ma prawo państwa, w którym umowa została zawarta, a więc w tej sprawie niemiecki kodeks cywilny (BGB). Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów, podnieść należy, iż organy rozstrzygające niniejszą sprawę nie oceniały skuteczności cesji wierzytelności przez Spółkę B i faktu nabycia tą drogą przez skarżąca wierzytelności od tej spółki. Dokonały natomiast prawidłowej w ocenie sądu kwalifikacji zgłoszonych wierzytelności w aspekcie treści art. 64 § 1 pkt 1 Ord. pod. Wynikiem tej oceny było ustalenie, że zgłoszone do potrącenia wierzytelności nie stanowią żadnej z wierzytelności przysługujących od Skarbu Państwa ze ściśle wymienionych w art. 64 Ord. pod. tytułów i charakteryzujących się wymaganymi cechami. W konsekwencji nie można uznać zarzutów skargi w tym zakresie za uzasadnione i trafne. W świetle tego oczywiście bezzasadne jest stanowisko skargi, iż organy podatkowe powinny wystąpić do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia skutecznej cesji wierzytelności. Dla rozstrzygnięcia sprawy zasadnicze znaczenie miało ustalenie, czy podatnika obciążało zobowiązanie podatkowe lub zaległość podatkowa i czy posiadał on względem Skarbu Państwa wymagalną wierzytelność z tytułów wymienionych w art. 64 § 1 i 2 Ord. pod. Od tych ustaleń zależało bowiem uwzględnienie wniosku o potrącenie. W ocenie sądu poczynione przez organy podatkowe ustalenia są w pełni trafne. Jak zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, ustawodawca ograniczył potrącenie zobowiązania podatkowego ( zaległości podatkowej ) z wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa do ściśle określonych przypadków. Zakres dopuszczalnego potrącenia odnosi się wyłącznie do zobowiązań podatkowych ( zaległości podatkowej) stanowiących budżet państwa, zaś wierzytelność podatnika powinna być wzajemna, bezsporna i wymagalna, wobec Skarbu Państwa ale też z tytułu wymienionego enumeratywnie w art. 64 § 1 Ord. pod. w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku. Tytuł ten to : 1/ prawomocny wyrok sądowy wydany na podstawie art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego ; 2/ prawomocne ugoda sądowa zawarta w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego 3/ nabycie przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub wywłaszczenie nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami; 4/ odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskane na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego; 5/ odszkodowanie uzyskane na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego ; 6/ odszkodowania orzeczone w decyzji organu administracji rządowej. Zgodnie z § 2 art. 64 Ord. pod. potrącenie jest nadto dopuszczalne w przypadku wzajemnych, bezspornych i wymagalnych wierzytelności podatnika wobec państwowych jednostek budżetowych z tytułu zamówień wykonanych przez niego na podstawie umów zawartych w trybie przepisów o zamówieniach publicznych. Nie ulega wątpliwości, że zgłoszone przez skarżącą spółkę do potrącenia wierzytelności nie kwalifikują się do wymienionych tytułów. W szczególności nie można mówić, jak utrzymuje skarga, że podstawę potrącenia stanowi art. 64 § 1 pkt 1 Ord. pod. Przepis ten nie obejmuje bowiem wszystkich wierzytelności wobec Skarbu Państwa wynikających z prawomocnego wyroku sądowego. Obejmuje tylko wierzytelności ( odszkodowania za szkody wyrządzone przy wykonywaniu władzy publicznej ) zasądzone na podstawie art. 417 lub 4172 Kodeksu cywilnego. Przedłożone przez skarżącą orzeczenia sądowe ponad wszelką wątpliwość nie zapadły na podstawie art. 417 lub 4172 Kodeksu cywilnego. Organy podatkowe w pełni zasadnie odmówiły więc dokonania potrącenia, nie znajdując przesłanek ustawowych do uwzględnienia wniosku spółki. Zarzut naruszenia przepisu art. 64 Ord. pod. jest zatem nietrafny. W odniesieniu do zarzutów sformułowanych pod pkt. I petitum skargi oraz w pkt I jej uzasadnienia, stwierdzić należy, iż nie mają one związku z przedmiotem rozstrzygnięcia. Ich podniesienie świadczy nadto o niekonsekwencji podatnika, ubiegającego się o potrącenie. Zarzuty te zmierzają do wykazania nieprawidłowości przy uchwalaniu ustawy o grach hazardowych i jej niezgodności z przepisami unijnymi oraz Konstytucją R.P. Tym samym spółka dąży do wykazania, że obciążające ją zobowiązanie podatkowe, które w istocie rzeczy nie powinny powstać, gdyż są bezprawne. Tak postawione zarzuty nie mogą jednak być przedmiotem rozpatrzenia przy rozpoznawaniu wniosku o potrącenie zobowiązania podatkowego ( zaległości podatkowej ) z wierzytelności. Mogłyby one stanowić przedmiot rozważań o ocen w sprawie o wymiar podatku. Przesłanką wniosku o potrącenie na podstawie art. 64 Ord. pod. i rozstrzygnięcia organu w tym przedmiocie jest zaś istnienie zobowiązania podatkowego ( zaległości podatkowej ), której wielkości nie bada się w tym postępowaniu. Potrącenie, co wymaga podkreślenia, jest bowiem jednym ze sposobów wygaśnięcia istniejącego zobowiązania podatkowego ( art. 59 § 1 pkt 3 Ord. pod. ). W świetle tych stwierdzeń jako niekonsekwentne jawi się stanowisko skargi, podważające z jednej strony legalność powstania zobowiązania podatkowego, a z drugiej strony domagające się potrącenia zaległości podatkowej z wierzytelnością. W świetle powyższych wywodów oczywiście bezzasadny jest w rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu pytań prejudycjalnych sformułowanych w piśmie z dnia 5 stycznia 2012r. ewentualnie o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania przez ten Trybunał pytania przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie (k .74 - 76 ). Jak już bowiem stwierdzono przedmiotem niniejszej sprawy nie jest badanie zgodności z prawem decyzji o wymiarze podatku od gier hazardowych . Z przedstawionych względów sąd nie znalazł podstaw od uwzględnienia skargi. Na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzec więc należało jak w sentencji wyroku .