I SA/Ol 471/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski,, sędzia WSA Renata Kantecka (spr.), Protokolant Specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 19 października 2011r. sprawy ze skargi B. R. i S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006r. I. oddala skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, na rzecz adwokata kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) powiększoną o należny podatek od towarów i usług według stawki 23 %, za pomoc prawną udzieloną z urzędu, III. zasądza od Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, na rzecz adwokata kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) powiększoną o należny podatek od towarów i usług według stawki 23 %, za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Decyzją z dnia "[...]" r. Burmistrz N. wymierzył B. R. i S. R.łączne zobowiązanie pieniężne na 2006 r. w kwocie 133 zł. Powyższa decyzja została odebrana w dniu 18 lutego 2006 r. i stała się ostateczna. W dniach 4, 12 oraz 24 marca 2010r. S. R. złożył w Urzędzie Miejskim w N. trzy pisma, którymi zakwestionował dokonany tymi decyzjami wymiar podatku od nieruchomości za lata 2003 -2010r.. W stanowiącym odpowiedź na wezwania Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 września i 20 października 2010r. do sprecyzowania treści żądania, piśmie z 22 października 2010r. podatnik podał natomiast, iż wnioskuje o unieważnienie powyższych decyzji wymiarowych. Decyzją z dnia "[...]"r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza N. z dnia "[...]"r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż B. i S. R. aktem notarialnym Repertorium A Nr "[...]"z dnia 23 września 1994r. nabyli następujące nieruchomości położone we wsi W. w gminie N.: - nieruchomość lokalową o łącznej powierzchni 38,17 m2 wraz z przynależną do niego piwnicą oraz udziałem wynoszącym 1/5 część w elementach wspólnych budynku, z którego lokal ten został wydzielony oraz taki sam udział w działce gruntu pod budynkiem (działka nr 10/4 o powierzchni 0.0978 ha), - udział wynoszący 1/6 część w działce nr 10/5 o powierzchni 0,0648 ha zabudowanej budynkiem gospodarczym z prawem korzystania z dotychczas zajmowanego segmentu w budynku gospodarczym, - działkę ogródkową składająca się z dwóch działek nr 14/48 i 10/23 o łącznej powierzchni 0,0669 ha. Podał, że z wypisów z ewidencji gruntów z dnia 5 marca 2004 r. wynika, że grunty zabudowane domem mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczym oznaczone są symbolem B - tereny mieszkaniowe. Pozostałe grunty mają charakter rolny (R klasa V i VI). Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wbrew przepisowi art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w jednej decyzji dokonał wymiaru podatku zarówno od powierzchni gruntów stanowiących własność podatników jak i posiadanych we współwłasności wraz z innymi osobami. Przedmiotem jednej decyzji, adresowanej do obojga małżonków powinna być jedynie nieruchomość lokalowa, oraz grunty rolne. Natomiast obowiązek podatkowy od pozostałych gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, będących we współwłasności innych osób niż małżonkowie (grunt zabudowany budynkiem gospodarczym) oraz obiektu budowlanego (budynek gospodarczy) ciąży solidarnie na współwłaścicielach. Organ podatkowy powinien więc wymierzyć podatek w ogólnej kwocie za te grunty i budynek odrębną decyzją, adresowaną i doręczoną wszystkim współwłaścicielom. Od powyższej decyzji B. R. i S. R. złożyli odwołanie, w którym zakwestionowali sposób naliczenia podatku od nieruchomości. Decyzją z dnia "[...]"r., nr "[...]"Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ocenę dokonaną przez poprzedni skład Kolegium i stwierdził, że decyzja organu podatkowego w zakresie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2006 została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 ustawy - Ordynacja podatkowa). Powołując się na treść art. 3 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm.) stwierdził, iż w sytuacji gdy wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku (art. 3 ust. 5 ustawy). Podkreślił, że nieruchomość lub obiekt budowlany stanowiący współwłasność lub znajdujący się we współposiadaniu stanowi "odrębny przedmiot opodatkowania". Oznacza to, iż nieruchomość lub obiekt budowlany, stanowiący współwłasność lub będący we współposiadaniu, musi być opodatkowany w odrębnej decyzji, w której wymienić należy wszystkie osoby będące ich współwłaścicielami. Nieruchomości lub obiekty budowlane będące współwłasnością lub znajdujące się we współposiadaniu nie mogą być opodatkowane "razem" z innymi nieruchomościami i obiektami budowlanymi stanowiącymi "samodzielną" własność podatników. Mając na uwadze powyższe uznał, że organ I instancji zasadnie stwierdził, że na podatnikach ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od powyższych gruntów i budynków, jednakże zobowiązanie podatkowe za 2006 r. nie zostało skonkretyzowane w sposób prawidłowy. W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego decyzja z dnia "[...]"r. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2006 r. wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 3 ust. 4 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tym samym zaistniała wada określona w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy - Ordynacja podatkowa, będąca przesłanką nieważność decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania wyjaśnił, iż podatnicy ww. aktem notarialnym nabyli m.in. lokal mieszkalny o powierzchni 38,17 m2 wraz z przynależną do niego piwnicą. Nadto podniósł, iż S. R.składając 23 lutego 1997 r. wykaz nieruchomości wykazał powierzchnię 45,17 m2 budynku mieszkalnego (w tym powierzchnię piwnicy) do opodatkowania. Taką samą powierzchnię lokalu mieszkalnego wraz z piwnicą wskazał w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, złożonej w dniu 7 marca 2007 r. Dlatego też w ocenie organu II instancji brak jest podstaw do uznania argumentacji odwołujących się, iż organ opodatkował bezzasadnie 45,17 m2 skoro jego mieszkanie zgodnie z aktem notarialnym wynosi 38,17 m2 . Nadto wyjaśnił, że powierzchnia piwnicy jako część budynku przynależna do lokalu mieszkalnego powiększa powierzchnię mieszkalną danego lokalu, stanowiącą podstawę do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 ustawy - Ordynacja podatkowa jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w tym przepisie. Ma ono odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku prawno-podatkowego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie S. R. i B. R. stwierdzili, iż zaskarżona decyzja SKO (mylnie wskazano datę "[...]") jak i deklaracja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. są niezgodnie z prawdą. Podkreślili, iż deklarację z dnia 29 sierpnia 1997 r. sporządzili pracownicy Urzędu Miasta i Gminy N., którzy wbrew treści aktu notarialnego powiększyli metraż lokalu mieszalnego na 45 m2. Oświadczyli, iż nigdy nie posiadali piwnicy, w związku z powyższym w ich ocenie nie ma podstaw do naliczania podatku od powierzchni, której nie posiadali. W związku z powyższym wnoszą o zwrot nadpłaconego podatku. Dodatkowo podnoszą kwestię prawa do korzystania z nieruchomości wspólnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 §1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami, zwana dalej p.p.s.a.) podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem. Skarga analizowana według powyższych kryteriów okazała się nieuzasadniona. Sprawa administracyjna poddana kontroli sądu dotyczyła stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej. Stwierdzenie nieważności jest jednym z odstępstw od zasady trwałości decyzji administracyjny wywodzonej z zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 kwietnia 1998 roku, K 10/97, OTK ZU1998/3/29) i z zasady państwa prawnego ujętej w art. 2 Konstytucji (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lutego 2003 roku, P 11/02 OTK ZU 2003/2A/12, z dnia 17 maja 2004 roku, SK 32/03, OTK ZU 2004/5A/44). Oznacza to, że jedynie w przypadku wystąpienia naruszeń prawa, wymienionych enumeratywnie w art. 247 §1 Ordynacji podatkowej możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji. Zgodnie z treścią art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. DZ.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie prawa, uznawane za rażące, może dotyczyć przepisów prawa materialnego jak i przepisów procesowych. Naruszenie prawa będzie miało cechę "rażącego" wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcia sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustanowione (tak Ordynacja podatkowa - Komentarz 2003. O.W. "Unimex" str. 808 - 809). Podkreślić należy, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy organ dokonuje błędnej wykładni przepisu, który ma jasne znaczenie. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. dalej w skrócie u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, jest bez tytułu prawnego. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 4 wskazanej ustawy jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Zgodnie zaś z ust. 5 ww. artykułu jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Podstawę opodatkowania zgodnie z art. 4 u.p.o.l. stanowi: dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Przy czym zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy podatkowej przez powierzchnię użytkową budynku lub jego części należy rozumieć powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe; Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala, w drodze decyzji, wójt (burmistrz, prezydent) właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości (art. 6 ust. 7 zd. 1 u.p.o.l.). Przy czym stosownie do art. 6 ust. 6 ww. ustawy osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust.3. Z cytowanych przepisów wynika jasno, że podatek od nieruchomości, w sytuacji opisanej w art. 3 ust. 4 u.p.o.l., powinien być wymierzony wszystkim współwłaścicielom, solidarnie w jednej decyzji wymiarowej, w której jako podatnicy wskazani byliby wszyscy współwłaściciele gruntu. W takiej sytuacji, dla powstania zobowiązania podatkowego od nieruchomości pozostającej we współwłasności, w stosunku do danego współwłaściciela, konieczne jest doręczenie decyzji wymiarowej takiej osobie. W decyzji tej powinni być wskazani wszyscy współwłaściciele, podlegającej opodatkowaniu nieruchomości, ze wskazaniem ich solidarnej odpowiedzialności. Brak doręczenia takiej decyzji danemu współwłaścicielowi powoduje, że wobec tej osoby przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie powstawało (art. 21 § 1 pkt 2 oraz art. 92 § 1 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 91 Ordynacji podatkowej do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie podatkowe stosuje się przepisy kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych. W myśl art. 366 § 1 k.c. kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych. W przypadku zobowiązań podatkowych oznacza to prawo wyboru podmiotu w stosunku do którego będzie prowadzona egzekucja, a nie prawo wyboru podmiotu w stosunku do którego wydana zostanie decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego. W przypadku, gdy obowiązek podatkowy, z mocy przepisu prawa, ciąży solidarnie na osobach fizycznych, współwłaścicielach nieruchomości, organ wymierzający (ustalający) podatek zobligowany jest do wydania decyzji w stosunku do wszystkich osób objętych takim obowiązkiem. Wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, z pominięciem osób (osoby) odpowiedzialnych solidarnie, a więc takich, na których ciążyła nieskonkretyzowana powinność świadczenia pieniężnego wynikająca z przepisu ustawy podatkowej, stanowi oczywiste naruszenie prawa. Obowiązek podatkowy powstaje w warunkach przez prawo określonych, niezależnie od woli podmiotów temu obowiązkowi podlegających, czy też podmiotów ustawowo zobowiązanych do stosowania różnych środków jego realizacji. Należy podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie nie budzi sporu fakt, iż skarżący B. i S. R. na mocy umowy sprzedaży z dnia 23 września 1994r. (akt notarialny Repertorium A Nr "[...]") nabyli następujące nieruchomości położone we wsi W. w gminie N.: - nieruchomość lokalową o łącznej powierzchni 38,17 m2 wraz z przynależną do niego piwnicą oraz udziałem wynoszącym 1/5 część w elementach wspólnych budynku, z którego lokal ten został wydzielony oraz taki sam udział w działce gruntu pod budynkiem (działka nr 10/4 o powierzchni 0.0978 ha), - udział wynoszący 1/6 część w działce nr 10/5 o powierzchni 0,0648 ha zabudowanej budynkiem gospodarczym z prawem korzystania z dotychczas zajmowanego segmentu w budynku gospodarczym, - działkę ogródkową składająca się z dwóch działek nr 14/48 i 10/23 o łącznej powierzchni 0,0669 ha. Powyższe potwierdzają także wypisy z rejestru gruntów z dnia 5 marca 2004r. W sytuacji zatem gdy decyzją z dnia "[...]"r. wymierzono podatek rolny, oraz od nieruchomości za 2006 S. R. i B. R. przyjmując za podstawę opodatkowania sumę udziałów posiadanych przez skarżących w nieruchomości, w której wyodrębniono lokal mieszkalny, oraz udziału posiadanego w innej nieruchomości a tym samym nie rozgraniczając na nieruchomość, w której wyodrębniono własność lokali od nieruchomości stanowiącej współwłasność znajdującej się w posiadaniu większej liczby podmiotów, wbrew jasnemu obowiązkowi wynikającemu z art. 3 ust. 4 i 5 u.p.o.l., organ podatkowy I instancji rażąco naruszył wymieniony wyżej przepis prawa materialnego. Należy podkreślić, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w stosunku do nieruchomości oznaczonej nr ewid. 10/5 ciąży solidarnie na jej współwłaścicielach, dla których obowiązek ten jest wspólny, to adresatami decyzji wymiarowej, którą ustalono wymiar podatku od tej nieruchomości muszą być wszyscy jej współwłaściciele z okresu, którego decyzja dotyczy. Podkreślić należy, że pominięcie w decyzji ustanawiającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości jednej z osób odpowiadających solidarnie lub wydanie decyzji bez wymienienia wszystkich odpowiadających solidarnie osób fizycznych, wbrew obowiązkowi z art. 3 ust. 4 ustawy podatkowej, rażąco narusza nie tylko wymieniony przepis prawa materialnego lecz również przepisy prawa procesowego dotyczące udziału strony w postępowaniu podatkowym. Skoro w treści art. 3 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy podatkowej, wynika - w sposób oczywisty - krąg osób fizycznych obciążonych solidarnie przedmiotowym obowiązkiem podatkowym, a obowiązek ten przekształca się w zobowiązanie podatkowe w drodze wydania i doręczenia decyzji ustalającej, to rzeczą organu podatkowego było wydanie decyzji podatkowej (wymiarowej) wobec wszystkich znanych mu współwłaścicieli nieruchomości bez możliwości pominięcia któregokolwiek z nich. Wydanie jednej decyzji, mocą której ustalono zobowiązanie podatkowe zarówno w stosunku do nieruchomości znajdującej się we współwłasności kilku osób bez uwzględnienia wszystkich, znanych organowi podatkowemu osób odpowiedzialnych solidarnie za wypełnienie obowiązku podatkowego nadto dodatkowo wymierzającej także podatek w stosunku do nieruchomości, z której wyodrębniono własność lokali stanowi kwalifikowane naruszenie prawa skutkujące stwierdzenie nieważności tak wydanego aktu prawnego. Obowiązkiem organu podatkowego jest działanie zgodnie z prawem (art. 120 Ordynacji podatkowej), jednakie w stosunku do wszystkich osób podlegających z mocy prawa solidarnie danemu obowiązkowi podatkowemu. Reasumując w ocenie Sądu ostateczna decyzja Burmistrza N. w zakresie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 wydana została z "rażącym naruszeniem prawa", ponieważ treść jej rozstrzygnięcia jest sprzeczna z normami art. 3 ust. 4 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. W takiej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie przepisu art. 248 § 2 pkt 1 w zw. z art. 221 Ordynacji podatkowej było uprawnione do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Burmistrza N. Odnosząc się do zarzutów skarżących podniesionych w skardze należy stwierdzić, iż przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, co do istoty, a zatem również kwestii posiadanej przez skarżącego powierzchni użytkowej. W związku z tym należy stwierdzić, że SKO nie było uprawnione do stwierdzenia, że brak jest podstaw do uznania argumentacji odwołujących się, iż organ opodatkował bezzasadnie 45,17 m2 skoro jego mieszkanie zgodnie z aktem notarialnym wynosi 38,17 m2. Organ przyjął, że powierzchnia piwnicy jako część budynku przynależna do lokalu mieszkalnego powiększa powierzchnię mieszkalną danego lokalu, stanowiącą podstawę do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Tymczasem strona skarżąca wskazywała, że "piwnica istniała tylko na papierze". W tym postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze do tych wyjaśnień się nie ustosunkowało. Przedmiotem tego postępowania nie byłą bowiem weryfikacja stanu faktycznego, który został ustalony przez organ I instancji. Ten stan faktyczny podważa bowiem strona skarżąca. To uchybienie organu nie miało jednak wpływu na wynik tego postępowania. Ta kwestia będzie bowiem przedmiotem rozważań organu I instancji, który w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji wymiarowej w przedmiocie ustalającej zobowiązanie w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości, wyda decyzję z uwzględnieniem normy art. 3 ust. 4 i 5 u.p.o.l. Dopiero w takim postępowaniu, organ I instancji może i powinien się ustosunkować do wyjaśnień strony skarżącej, że "piwnica istniała tylko na papierze". W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. O wynagrodzeniu dla adwokatów ustanowionych z urzędu rozstrzygnięto na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 19, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 3 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.03.97.887, ze zm.) ( pkt II i III wyroku).