I SA/Ol 478/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia wszczętego postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić A. R. wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych) z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W dniu "[...]" wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarga A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"., nr "[...]"w przedmiocie umorzenia wszczętego postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta w dniu "[...]" o nr: "[...]" wydał decyzję w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowych wraz z odsetkami oraz w sprawie umorzenia odsetek (K-22). Od decyzji tej nie zostało złożone odwołanie. W dniu "[...]" skarżąca złożyła do Prezydenta Miasta wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji (K-25). Prezydent Miasta przekazał ww. wniosek do SKO w dniu "[...]". (K-26). W dniu "[...]" Prezydent Miasta wydał decyzję stwierdzającą wygaśnięcie własnej decyzji z dnia "[...]" w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowych, z powodu niedotrzymania terminu płatności rat (K-27). Następnie, w dniu "[...]" SKO, zaskarżoną do WSA decyzją (K-31), umorzyło, na podstawie art.208 §1 Ordynacji podatkowej, wszczęte na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]" wydanej w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowych wraz z odsetkami oraz w sprawie umorzenia odsetek. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skutkiem wygaśnięcia decyzji z dnia "[...]" (w sprawie rozłożenia na raty) powinno być umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, ze względu na brak przedmiotu postępowania. W zaskarżonej decyzji zawarto pouczenie o możliwości jej zaskarżenia do WSA w Olsztynie, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Skarżąca zastosowała się do tego pouczenia i złożyła, z zachowaniem ww. terminu, skargę do WSA, w której zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta i stwierdzenia, że uchylone decyzje nie mogą być wykonywane, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy po ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenia kosztów postępowania. W skardze zarzuciła naruszenie art.208 §1 Ordynacji podatkowej i art.15 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art.58 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "ppsa"). Zgodnie z tą normą, sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). W rozpatrywanej sprawie zachodzi ostatnia z okoliczności wymienionych w art.58 §1 ppsa, tj. niedopuszczalność skargi z innych przyczyn. Wymogiem ustawowym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art.52 §1 i 2 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie strona skarżąca została błędnie pouczona przez organ o możliwości wniesienia skargi na decyzję SKO z dnia "[...]", gdy w istocie środek taki nie przysługiwał. Bowiem ww. decyzja została wydana przez SKO, który działał jako organ pierwszej instancji, rozpatrujący wniosek strony o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej (art.248 §1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa tj. DzU 2018 poz.800 ze zm., dalej: "Op"). Od decyzji tej stronie przysługuje, na podstawie art.221 §1 Op, prawo do wniesienia odwołania do tego samego organu. W związku z powyższym niedopuszczalne było złożenie skargi na tę decyzję do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając w oparciu o treść art.58 §1 pkt 6 i §3 odrzucił skargę.