I SA/Ol 48/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013r. sprawy ze skarg spółki A na decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]", Nr "[...]" , Nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek Oddala skargi. Zaskarżonymi decyzjami z dnia "[...]" nr 1"[...]" i nr 2"[...]" Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E.: – utrzymał w mocy decyzję z "[...]" nr "[...]" o odmowie umorzenia należności z tytułu składek (decyzja nr 1"[...]"), – uchylił w części decyzję z "[...]" nr "[...]" odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek za okres 02/2002r.-04/2002r. i w pozostałej części utrzymał w mocy tą decyzję (decyzja nr 2"[...]"). W nadesłanych aktach administracyjnych sprawy obok niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem dokumentów, do których zaliczają się zaskarżone decyzje, nie przesłano ww. decyzji wydanych w I instancji z "[...]" oraz wniosku wszczynającego postępowanie umorzeniowe. Z dotychczasowego postępowania w sprawie znanego Sądowi ze sprawy o sygn. akt I SA/Ol 352/09 wynika, że wnioskiem z dnia 27.12.2007r. spółka A. wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie należności wynikających z siedmiu tytułów wykonawczych (nr "[...]"), wystawionych w dniu 15.10.2007r. Spółka podała, że nie jest winna powstania zaległości i nie ma majątku, z którego można byłoby zaspokoić ZUS i innych wierzycieli. Decyzją z dnia "[...]" Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E., działając na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 i art. 28 ust. 1, 2, 3 pkt 3, ust. 3a, 4a, 5 i 6 oraz art. 32 u.s.u.s., odmówił umorzenia należności z tytułu składek za okres od maja 1995r. do grudnia 1998r., odsetki za zwłokę liczonych na dzień złożenia wniosku, tj. na dzień 31.12.2007r. oraz opłaty dodatkowej, a decyzją z dnia "[...]" odmówił umorzenia należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika na ubezpieczenia społeczne za okres od lutego 1999r. do kwietnia 2002r. oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od kwietnia 1999r. do grudnia 2000r., odsetek liczonych na dzień złożenia wniosku, tj. na dzień 31.12.2007r., oraz umorzył postępowanie w zakresie należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych, tj. na ubezpieczenia społeczne za okres od lutego 1999r. do kwietnia 2002r. oraz na ubezpieczenia zdrowotne za okres od kwietnia 1999r. do grudnia 2000r. Organ stwierdził, że brak jest okoliczności przemawiających za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. Postanowieniem z dnia 29.09.2003r. Sąd Rejonowy w E. umorzył postępowanie upadłościowe, jednakże w wyniku egzekucji z nieruchomości wierzytelności Spółki względem Parafii J. w E., postanowieniem Sądu Rejonowego w E. z dnia 22.10.2007r. zostało przysądzone Spółce prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. K. 26 i 28. Nadto stwierdził, że wysokość nieopłaconych składek, o umorzenie których wniesiono, przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, a Naczelnik Urzędu Skarbowego ani komornik nie stwierdzili braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Nie można w związku z tym stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Organ podkreślił również, że ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych nie zawiera nakazu umorzenia zobowiązań. Przepisy regulujące instytucję umorzenia są oparte na konstrukcji uznania administracyjnego, co oznacza, że organ może, ale nie musi umorzyć zaległości w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek. Umarzając postępowanie w opisanym powyżej zakresie, Zakład Ubezpieczeń Społecznych podniósł, że należności z tytułu składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek nie podlegają umorzeniu z mocy prawa, co wynika z art. 123 u.s.u.s. W konsekwencji powyższego, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., w związku z art. 123 u.s.u.s. postępowanie w tym zakresie umorzono. Pismem z dnia 28.07.2008r. Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreśliła, że nie występowała o umorzenie zaległości z tytułów jakie zostały wymienione w opisanych decyzjach oraz zakwestionowała prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Spółka stwierdziła, że zobowiązania nie powstały z jej winy. Zaznaczyła, że w decyzji odmawiającej umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne w części finansowanej przez płatnika podano, że zaległości dotyczą okresu od lutego 1999r. do kwietnia 2002r., a upadłość została ogłoszona w dniu 24.11.2000r. oraz, że wyliczone należności nie uwzględniają kwot uzyskanych od Spółki w procesie upadłościowym i w wyniku zajęcia dokonanego na podstawie tytułów wykonawczych. Spółka wskazała, że naczelnik urzędu skarbowego i komornik stwierdzili brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, decyzjami z dnia 6 marca 2009r.: 1. utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]", którą odmówiono umorzenia należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika na ubezpieczenia społeczne za okres od lutego 1999r. do kwietnia 2002r. oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od kwietnia 1999r. do grudnia 2000r. wraz z odsetkami liczonymi na dzień złożenia wniosku, tj. na dzień 31.12.2007r., oraz umorzono postępowanie w zakresie należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych (decyzja nr "[...]"), 2. uchylił w części decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" o odmowie umorzenia należności z tytułu składek i umorzył część należności z tytułu składek za okres od maja 1995r. do grudnia 1996r., odsetki za zwłokę liczone na dzień złożenia wniosku, tj. na dzień 31.12.2007r. oraz opłatę dodatkową, a w pozostałej części (odmawiającej umorzenia należności z tytułu składek za okres od stycznia 1997r. do grudnia 1998r. wraz z odsetkami za zwłokę) decyzję pozostawił bez zmian (decyzja nr "[...]"). W wyniku wniesienia skargi WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 27 maja 2009r. sygn. akt I SA/Ol 352/09 uchylił ww. decyzje. W uzasadnieniu stwierdził, że decyzje naruszają przepisy art. 7 - 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W zaskarżonych decyzjach zabrakło jakiejkolwiek analizy takich okoliczności, jak to, czy wierzytelności Skarżącej są ściągalne i co stało się z przysądzonym jej prawem użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w E. przy ul. K. 26 i 28, a kilkuzdaniowe wywody zawarte w ich uzasadnieniach są bardzo lakoniczne. W istocie decyzje zostały wydane bez wskazania, które okoliczności podniesione przez Skarżącą Organ uznał za udowodnione, a którym nie dał wiary i z jakich przyczyn. W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji nie dokonano należytej analizy majątku skarżącej, zabrakło kompleksowego rozważenia wszystkich okoliczności związanych z przesłanką umorzenia zawartą w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. Po ponownej analizie sprawy Zakład Ubezpieczeń Społecznych organ wydał zaskarżone decyzje z "[...]". W ich uzasadnieniu podał, że Zakład może umorzyć należności z tytułu składek w całości lub części tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Przedstawił przesłanki nieściągalności z art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2007r., nr 11, poz. 74 ze zm.) – dalej: u.s.u.s. Podał, że postanowieniem z dnia 19.12.2000r. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na ogłoszenie upadłości, a nie z uwagi na brak majątku. Ponadto ujawniono majątek dłużnika, z którego wierzyciel będzie mógł dochodzić swoich roszczeń. Z odpisów ksiąg wieczystych nieruchomości zabudowanej położonej przy ul. K. 28 (KW "[...]") oraz użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej przy ul. K. 26 (KW "[...]") wynikano, że Parafia J. w E. nadal widnieje w nich jako właściciel i użytkownik wieczysty, gdyż Spółka nie złożyła odpowiedniego wniosku o zmianę wpisów. Dopiero na wniosek ZUS skierowany o wpis hipoteki i ujawnienie właściciela Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych w E. dokonał stosownej zmiany. ZUS stwierdził, że Spółka nadal osiąga przychód, co jest dowodem, że nie nastąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności. Pomimo, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. postanowieniami z dnia 30.12.1997r. oraz 19.12.2000r. (na które powołuje się Spółka A.) umorzył prowadzone postępowania egzekucyjne stwierdzając brak majątku, to wówczas nieznane były okoliczności obecnie ujawnione, tj. o uprawomocnieniu się postanowienia Sądu Rejonowego w E. I Wydział Cywilny sygn. akt "[...]" z dnia 22 października 2007r. o przysądzeniu prawa do użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. K. 26 oraz 28 o nr KW "[...]" oraz o własności do KW "[...]". Biorąc pod uwagę posiadany przez Spółkę A. majątek nieruchomy oraz pobieranie od Hospicjum J. opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości (comiesięczna wpłata w wysokości 6100,00 zł na fundusz remontowy, którą to uiszcza od miesiąca stycznia 2008r. na konto wskazane przez Administratora nieruchomości H.K., powołanego o przez Dyrektora Spółki A. S.P.) ZUS uznał, że nie można stwierdzić, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Ponadto Spółka A. nadal figuruje w ewidencji rejestru handlowego (nie zostało przerejestrowane do KRS), czyli istnieje jako podmiot w obrocie gospodarczym i może podjąć działalność produkcyjną, usługową lub innego rodzaju. Odnosząc się do zarzutów Spółki A. dot. egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych, które wg Spółka A. są bezprawne i z mocy prawa nieważne Zakład wyjaśnił, że Spółka A. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec Parafii J. w E. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w E. sprzedał w trybie licytacji publicznej nieruchomość położoną w E. przy ul. U. 6, a przedmiotowej Spółce przyznano kwotę 158.425,63 zł. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E., zawiadomieniem z dnia 24 stycznia 2007r. dokonał zajęcia prawa majątkowego przyznanego Spółce w związku z zatwierdzeniem planu podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży wymienionej nieruchomości. W dniu 24.10.2007r. zajęta wierzytelność została przekazana przez Prezesa Sądu Rejonowego w E. i zaksięgowana na poczet zaległości składkowych Spółki. Pomimo składanych przez Spółkę zażaleń i skarg żadne z roszczeń nie zostało uwzględnione, a sprawa znalazła swój finał w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2008r. sygn. akt I SA/Ol 259/08 oddalił skargę. Zakład wskazał, że wszystkie wpływające do ZUS środki rozliczane były na zaległości Spółki za okres do 12/1998r. Wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji nr 1"[...]", że podczas postępowania upadłościowego syndyk masy upadłościowej z wyprzedaży majątku w dniu 21.07.2003r. dokonał wpłaty w wys. 112.045,10 zł na poczet zaległych składek i odsetek naliczonych na dzień 23.11.2000r., tj. na dzień przed ogłoszeniem upadłości. Po umorzeniu postępowania upadłościowego postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez Komornika Sądowego w E. od 29.04.2005r. do 30.11.2007r. W tym okresie dokonane zostały wpłaty na łączną kwotę 159.071,35 zł, które zostały rozliczone na poczet kosztów egzekucyjnych, odsetek oraz należnych składek. Z kolei w uzasadnieniu decyzji nr 2"[...]" ZUS podał, że zaległości na FUS od 02/1999 do 04/2002 obejmują należności powstałe przed ogłoszeniem upadłości, jak i wynikające z nieterminowych wpłat syndyka. Ponadto powołując się na wskazania WSA w Olsztynie wyjaśnił, że decyzja Zakładu dotycząca odmowy umorzenia należności za okres 02/2002 - 04/2002 została uchylona, gdyż w decyzji z "[...]" wykroczono poza granice wniosku Spółki z 27.12.2007r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, data wpływu do ZUS: 11 stycznia 2010r., spółka A. wniosła o uchylenie opisanych decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w całości (decyzja nr 1"[...]") i w części odmawiającej umorzenia należności (pkt 2 decyzji nr 2"[...]"), oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Spółka zarzuciła decyzjom niezgodność z prawem poprzez naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. polegające na tym, że ZUS Oddział w E. uniemożliwił przed wydaniem zaskarżonych decyzji, przejrzenia akt, oraz złożenia dodatkowych dowodów i oświadczeń. Spółka wyjaśniła, że 02 grudnia 2009r. "otrzymała decyzję wraz z pouczeniem, że przysługuje jej prawo do czynnego udziału w sprawie w tym prawo do wglądu i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów (w budynku Oddziału ZUS przy ul. M. 5, pok. 420) w terminie 3 dni od dnia otrzymania pisma". Oddział ZUS przy ul. M. 5, był w dniu 5 grudnia 2009r. (sobota) zamknięty. W poniedziałek 07 grudnia 2009r. dyrektor spółki A., S.P. stawił się w wyznaczonym miejscu, ale wglądu do dokumentów nie uzyskał. Naczelnik Wydziału Realizacji Dochodów nie był wstanie udostępnić dokumentów ponieważ, jak powiedział, już w piątek rano, a więc 4 grudnia 2009r. dokumenty zostały wysłane. Na żądanie na odwrotnej stronie powiadomienia z dnia 18.11.2009r. napisał odręcznie uwagę, że S.P. stawił się w dniu 07.12.2009r. w celu zapoznania się z aktami o umorzenie należności Spółki A. Innych naruszeń prawa dokonanych przez ZUS nie podniesiono, ponieważ nie jest wiadome, co znajduje się w zebranej przez ZUS dokumentacji sprawy. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie. Podniósł przy tym, że przedstawiciel Spółki został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów w Oddziale ZUS pod innym niż wskazany pierwotnie adresem – na ul. T. 4, z czego Strona nie skorzystała. Przesyłając akta sprawy, w tym kopię skargi z 10 stycznia 2010r. na ww. decyzje Zakład w piśmie z 28 stycznia 2013r. podał, że prowadził postępowanie w celu odtworzenia zaginionych akt sprawy i nie pozyskał od Skarżącej odpisu skargi oraz zaskarżonych decyzji. ZUS dysponuje jedynie kserokopiami tych dokumentów. Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013r. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Ol 48/13 i I SA/Ol 49/13 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, oraz prowadzić je dalej pod sygn. akt I SA/Ol 48/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 , cyt. dalej jako p.p.s.a.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Wskazać także należy, iż z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednakże związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyrokiem z dnia 27 maja 2009r., w sprawie ze skargi spółki A. na dwie decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" nr "[...]" i nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek, Sygn. akt I SA/OI 352/09, uchylił obie decyzje. WSA wskazał, że niezbędny zakres postępowania określa art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. Zakład powinien ustalić przede wszystkim, czy wierzytelności skarżącej są ściągalne oraz co stało się z przysądzonym jej prawem użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w E. przy ul. K. 26 i 28. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009, nr 205, poz. 1585, j.t. ze zm.) należności z tytułu składek - pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.) - mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach enumeratywnie wyliczonych w ust. 3 tego artykułu. W przepisie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. ustawodawca wskazał siedem przypadków, w których zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Wyliczenie zawarte w tym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności. Nawet wówczas oznacza to jednak dla organu podejmującego rozstrzygnięcie tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia, gdyż w tym względzie organ działa w ramach tzw. uznania administracyjnego. Natomiast przy braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek. Dokonane ustalenia faktyczne wykazały, że Skarżąca posiada mienie. W związku z tym brak podstaw do przyjęcia, w sprawie wystąpiła przesłanka całkowitej nieściągalności. Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. postanowieniami z dnia 30.12.1997r. oraz 19.12.2000r. umorzył prowadzone postępowania egzekucyjne stwierdzając brak majątku, to wówczas nieznane były okoliczności obecnie ujawnione, tj. o uprawomocnieniu się postanowienia Sądu Rejonowego w E. I Wydział Cywilny sygn. akt. "[...]" z dnia 22 października 2007r. o przysądzeniu prawa do użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. K. 26 oraz 28 o nr KW "[...]" oraz o własności do KW "[...]". Biorąc pod uwagę posiadany przez Spółkę A. majątek nieruchomy oraz pobieranie od Hospicjum J. opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości (comiesięczna wpłata w wysokości 6100,00 zł na fundusz remontowy, którą to uiszcza od miesiąca stycznia 2008r. na konto wskazane przez Administratora nieruchomości H.K. to nie można przyjąć, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Ponadto Spółka A. nadal figuruje w ewidencji rejestru handlowego (nie zostało przerejestrowane do KRS), czyli istnieje jako podmiot w obrocie gospodarczym i może podjąć działalność produkcyjną, usługową lub innego rodzaju. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. W rozpoznanej sprawie Skarżąca ograniczyła się do przytoczenia powołanego przepisu i wskazania, że przed wydaniem decyzji Zakład nie wezwał Spółki do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia dodatkowych dowodów. Nie można zgodzić się z zarzutem Skarżącej, że nie wie co znajduje się w aktach sprawy. Wyniki postępowania dowodowego zostały omówione w zaskarżonych decyzjach. Natomiast zakres postępowania dowodowego zakres postępowania określa art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. i wynikał ze wskazań Sądu zawartych wyroku z dnia 27 maja 2009r. Te wymogi zostały spełnione. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi jako nieuzasadnione podlegały oddaleniu.