I SA/Ol 484/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.), asesor WSA Renata Kantecka, Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 15 listopada 2007r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie: wymiaru podatku od nieruchomości za okres od 1 października do 31 grudnia 2006r. Oddala skargę ISA /OI 484/07 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania R.O. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za okres od 1 października 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. Z akt sprawy wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji wymierzył R.O. zobowiązanie podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie 1.521 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania grunty sklasyfikowane jako tereny różne o powierzchni 2.381 m2 i budynki pozostałe o powierzchni 1.287 m2. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że budynek znajdujący się na działce sklasyfikowanej jako tereny różne nie podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zmianami). W złożonym odwołaniu R.O. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia "[...]" z powodu naruszenia prawa ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że organ pierwszej instancji niewłaściwie i przedwcześnie ocenił okoliczności faktyczne sprawy. Mianowicie organ podatkowy dokonał wymiaru podatku od nieruchomości z zastosowaniem stawek przewidzianych odpowiednio dla gruntów pozostałych i budynków pozostałych, a nie jak wnioskował podatnik - budynków związanych z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Podatnik wskazał, że grunty sklasyfikowane jako tereny różne nabył na powiększenie gospodarstwa rolnego i stwierdził, że z uwagi na powyższe Starostwo Powiatowe winno właściwie sklasyfikować z urzędu przedmiotową nieruchomość. Zdaniem R.O. utrzymanie w aktualnie stanie danych w ewidencji gruntów jest obowiązkiem w/w organu. Dodał, iż dopiero po zmianie klasyfikacji organ podatkowy winien dokonać wymiaru podatku. W piśmie z dnia "[...]" podatnik wskazał, że nie zgadza się z ustaleniami organu pierwszej instancji, iż nie jest rolnikiem a opodatkowany budynek nie jest położony na terenie gospodarstwa rolnego. Podniósł, że definicja gospodarstwa "wg Urzędu Miasta" nie jest zgodna z wykładnią Ministerstwa Finansów zawartą w piśmie z dnia 10 kwietnia 2002 r. Do akt sprawy podatnik załączył decyzję w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego na 2006 rok. Zdaniem R.O. decyzja ta świadczy o tym, że jest rolnikiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zmianami) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - art. 2 ust. 2 tej ustawy. Stopień obciążeń konkretnych budynków lub gruntów podatkiem od nieruchomości uzależniony jest od ich przeznaczenia lub sposobu wykorzystania. Podatnikami podatku od nieruchomości są w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Podatnik kupił na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej działkę gruntu o powierzchni 2.381 m2, sklasyfikowaną w ewidencji gruntów symbolem Tr., zabudowaną budynkiem magazynowym o powierzchni 1.287 m². Następnie w dniu 29 września 2006 r. na podstawie faktury VAT Nr "[...]" przedsiębiorca R.O. dokonał sprzedaży wyżej wskazanego budynku i gruntu na rzecz R.O. W złożonej w dniu 27 listopada 2006 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości podatnik zadeklarował do opodatkowania tym podatkiem grunty pozostałe o powierzchni 2.381 m2, zaś w części F informacji dotyczącej zwolnień podatkowych zgłosił budynek o powierzchni 1.287 m2, który na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych winien być zwolniony z podatku od nieruchomości. Do informacji podatnik załączył oświadczenie z dnia 24 listopada 2006 r. w którym wskazał, iż grunty o powierzchni 2.381 m2 zostały nabyte na powiększenie gospodarstwa rolnego, a budynek, który znajduje się na przedmiotowej działce jest związany z gospodarstwem rolnym. Dodał, że budynek ten niezbędny jest do przetrzymywania płodów rolnych. W ocenie Kolegium budynek będący przedmiotem opodatkowania nie podlega zwolnieniu podatkowemu wymienionemu w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powołany przepis dotyczy nieruchomości położonych na gruntach gospodarstw rolnych, służących wyłącznie działalności rolniczej. Definicję gospodarstwa rolnego zawiera ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.). Za gospodarstwo rolne - zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy uznaje się obszar gruntów, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Nie jest możliwe zastosowanie zwolnienia w sytuacji, gdy budynek lub jego część będzie położony na gruntach, które nie będą sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli podatnik kwestionuje zawarte w ewidencji dane, wskazując na niezgodność stanu rzeczywistego ze stanem ujawnionym w ewidencji gruntów , winien najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym we wspomnianej wyżej ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R.O. zarzucił, iż organy podatkowe bezpodstawnie odmówiły mu zwolnienia podatkowego za budynki związane z działalnością rolniczą. Przyznał, że znajdowały się one na terenach oznaczonych symbolem Tr, ale w dniu 3 lipca 2007 r. Starostwo Powiatowe dokonało zmiany w ewidencji gruntów zaliczając je do terenów rolnych. Podniósł, że nie zgadza się z ustaleniami organu pierwszej , iż nie jest rolnikiem a opodatkowany budynek nie jest położony na terenie gospodarstwa rolnego. Podkreślił, że budynek znajdował się one na terenach oznaczonych symbolem Tr, co zostało prawnie określone dniu 3 lipca 2007 r., kiedy w decyzji Starostwo Powiatowe dokonało zmiany w ewidencji gruntów zaliczając je do terenów rolnych. W związku z tym zaskarżona decyzja narusza art. 191 i 192 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę domagało się jej oddalenia, gdyż zmiany wynikające z decyzji z "[...]" nie mają mocy wstecznej. Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Strona, powołując się w trakcie postępowania na określone okoliczności faktyczne, była zobowiązana przedstawić organom materiał dowodowy, który udowadniał jej twierdzenia. Wszelka teza, aby mogła być uznana za prawdziwą musi być dostatecznie uzasadniona. Podstawą podejmowania praworządnych rozstrzygnięć mogą być bowiem jedynie ustalenia prawdziwe. Natomiast fakty, co do których strona nie przedstawiła lub nie wskazała dowodów na ich poparcie, nie mogą stanowić podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Prawnopodatkowe konsekwencje wynikają bowiem ze stanu faktycznego, który ma oparcie w dowodach. Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego (także prowadzonego na podstawie przepisów ordynacji podatkowej), decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają normie prawnej zastosowanej w sprawie. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny. Podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Mają one walor dokumentu urzędowego, o którym jest mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr. 8, poz. 60 ze zm.), czyli stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Zgodnie z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), są one podstawą wymiaru podatków. Jeżeli podatnik kwestionuje zawarte w ewidencji dane, wskazując na niezgodność stanu rzeczywistego ze stanem ujawnionym w ewidencji gruntów , winien najpierw wystąpić o ich zmianę, w trybie określonym we wspomnianej wyżej ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W związku z tym organ odwoławczy nie naruszył powołanych w skardze przepisów O. p. Budynek o powierzchni 1.287 m², położony był na działce gruntu o powierzchni 2.381 m2, sklasyfikowaną w ewidencji gruntów symbolem Tr., a zatem nie mógł być zwolniony z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Budynek może być zwolniony z podatku od nieruchomości , jeżeli spełnione są dwie przesłanki: jest położony na gruntach gospodarstwa rolnego i służy wyłącznie działalności rolniczej, położony jest na gruncie sklasyfikowanym w operatach ewidencyjnych jako użytki rolne. W sytuacji gdy budynek był położony na gruncie sklasyfikowanym w operatach ewidencyjnych jako TR , to art. 7 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w przedmiotowej sprawie nie mógł mieć zastosowania. Zmiany w klasyfikacji gruntów określone w dołączonej do skargi decyzji nie mają mocy wstecznej. W związku z tym nie mogły one doprowadzić do zmiany stanu faktycznego. Stan faktyczny, który istniał w okresie od 1 X do 31 XII 2006 r., był bowiem odmienny od tego, który ukształtował się w następstwie wydania decyzji z "[...]". Organy podatkowe właściwe zrekonstruowały treść art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i prawidłowo uznały, że nie było podstaw do subsumcji tego przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Wobec powyższego na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270, ze zm.) należało orzec jak sentencji wyroku.