I SA/Ol 487/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 15 września 2010 r., sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania płatności na rok 2009 Oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 oraz Nr 227, poz. 1505) oraz pozostałych aktów prawnych przytoczonych w sentencji decyzji, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Nr z "[...]" dnia "[...]" sprawie odmowy przyznania płatności bezpośrednich i uzupełniających na rok 2009. Z akt administracyjnych wynika, że K.S. w dniu 14 maja 2010r. złożyła wniosek o wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO), uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni innych roślin, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Dnia "[...]" Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił przyznania płatności bezpośrednich i uzupełniających na rok 2009. Organ wskazał, że wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) dotyczył 62,82 ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni innych roślin, 5,99 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, 56, 47 ha. W trakcie kontroli ustalono, że po uwzględnieniu warunków przyznania płatności JPO , stwierdzono powierzchnię 49,27 ha . Wyliczono, że różnica wynosiła 13,55, ha stąd nastąpiło przedeklarowanie o 27,50%. W trakcie kontroli ustalono, że po uwzględnieniu warunków przyznania płatności uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, stwierdzono powierzchnię 42,89 ha . Wyliczono, że różnica wynosiła 13,58 ha stąd nastąpiło przedeklarowanie o 31,66%. Wyjaśniono na tym tle, że nie może być przyznana żadna pomoc obszarowa, gdyż omawiana różnica przekracza 20% wskazane w art. 51 ust. 1 w/w rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r W odwołaniu od tej decyzji K.S., że odmowa przyznania płatności za 2009r. była pozbawiona podstaw prawnych i moralnych. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wskazał, że we wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) dotyczył 62,82 ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni innych roślin, 5,99 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, 56, 47 ha. W trakcie kontroli ustalono, że po uwzględnieniu warunków przyznania płatności JPO , stwierdzono powierzchnię 49,66 ha .Wyliczono, że różnica wynosiła 13,16 ha, stąd nastąpiło przedeklarowanie o 26,50%, a nie 27,50%., jak przyjął organ I instancji. W trakcie kontroli ustalono, że po uwzględnieniu warunków przyznania płatności uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, stwierdzono powierzchnię 42,89 ha. Wyliczono, że różnica wynosiła 13,58 ha, stąd nastąpiło przedeklarowanie o 31,66%. Błędy rachunkowe popełnione przez organ I instancji i skorygowane przez organ II instancji nie miały wpływu na treść decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że argumenty podniesione przez stronę w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, zaś dokonane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR ustalenia stanu faktycznego i zastosowanie przepisów prawnych, organ odwoławczy uznał za prawidłowe. Zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz.U. z 2007 r. Nr 35, poz. 217 z późno zm.): wysokość płatności w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości, i stawek płatności na 1 ha tej powierzchni. W myśl art. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej użyte określenie działki rolnej oznacza działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1 a rozporządzenia nr 796/2004, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, tj. zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw. Zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. str. 18 ze zm.), jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności obszarowych a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20%, płatność zostaje odmówiona. K.S. we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych w 2009 roku, złożonym w dniu 14 maja 2009 roku w Biurze Powiatowym ARiMR, ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do powierzchni 62,82 ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni upraw innych roślin - 5,99 ha, oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (JPO- TUZ) do powierzchni 56,47 ha. Uwzględniając wyniki kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu z dnia 16 września 2009 r., organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanych płatności. K.S. w odwołaniu wskazała, iż rzeczywiste użytkowanie gruntów mogłaby wykazać ponowna kontrola na miejscu, natomiast powoływanie się przy wydaniu decyzji tylko na ortofotomapy, w przypadku jej gospodarstwa, nie jest sprawiedliwe. W ocenie organu odwoławczego, powyższe twierdzenia odwołującej się nie zasługują na uwzględnienie. Producent rolny, aby otrzymać jednolite płatności obszarowe, musi zadeklarować we wniosku te grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, które kwalifikują się do objęcia powyższą płatnością, a jak stanowi art. 124 ust. 1 obowiązującego rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 mogą to być jedynie użytki rolne, które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Zgodnie z powyższym, zauważył, iż przeprowadzenie kolejnej kontroli na miejscu w bieżącym roku nie dałoby odpowiedzi na pytanie czy grunty były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Kontrola na miejscu, jak wynika z jej specyfiki, mogłaby jedynie sprawdzić aktualny stan działek rolnych i ich powierzchni jedynie na dzień przeprowadzenia kontroli. W związku z powyższym bezzasadnym byłoby przeprowadzenie ponownej kontroli na miejscu w gospodarstwie K.S. w celu ustalenia stanu działek rolnych na dzień 30 czerwca 2003 r. Pomiary dokonane przez uprawnionego geodetę, przedłożone przez K.S. w toku postępowania odwoławczego, przedstawiają, obecny stan działek ewidencyjnych nr 1 i 2 położonych na terenie gminy S., obręb R. W związku z tym, iż pomiary, jak wynika z dołączonej dokumentacji, wykonane zostały dnia 8 kwietnia 2010r., nie mogą być uwzględnione, bowiem nie odnoszą się do stanu przedmiotowych działek na dzień 30 czerwca 2003 r., będącego podstawą ustalenia powierzchni kwalifikującej się do objęcia rzeczonymi płatnościami. Organ odwoławczy uznał, że analiza dostępnych materiałów w sprawie jest wystarczająca na potwierdzenie faktu braku utrzymania części powierzchni działek ewidencyjnych nr 1 i nr 2 w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia.... ( Dz. U .L 270 z 21.10. 2003, str. 1 : "System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik komputerowego systemu informacji geograficznej , w tym najlepiej ortobrazów lotniczych lub satelitarnych. Na podstawie zdjęć, które zostały wykonane w czerwcu 2004 r. stwierdzono na działce ewidencyjnej nr 1, że do płatności można zakwalifikować obszar o powierzchni 18,63 ha, na pozostałej części tej działki, na powierzchni 8,65 ha stwierdzono zadrzewienia i zakrzaczenia. W wyniku pomiarów wykonanych dla działki ewidencyjnej 2 stwierdzono, że do płatności można zakwalifikować obszar o powierzchni 18,24 ha, natomiast na obszarze równym 5,51 ha stwierdzono zadrzewienia i zakrzaczenia. Organ odwoławczy zauważył, że skoro na podstawie zdjęć wykonanych w 2004 r. widoczne są drzewa i krzaki, to biorąc pod uwagę okoliczności, że rośliny te, aby osiągnąć rozmiary, jakie widoczne są na zdjęciu musiały rosnąć kilka lat - fakt braku użytkowania działki ewidencyjnej nr 1 na powierzchni uprzednio zgłoszonej do płatności wynoszącej 8,65 ha, jak również fakt braku użytkowania działki ewidencyjnej nr 2 na powierzchni uprzednio zgłoszonej do płatności wynoszącej 5,51 ha należy uznać za udowodniony. Organ wskazał, że zgodnie art. 124 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.09.30.16) powierzchnia użytków rolnych nowego państwa członkowskiego innego niż Bułgaria i Rumunia, objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowią część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych, które w dniu 30 czerwca 2003 r. utrzymane były w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy były w tym dniu wykorzystywane do produkcji, oraz, w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Zgodnie z art. 23 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Celem przeprowadzenia kontroli na miejscu jest zapobieganiu uzyskiwania płatności przez osoby, do powierzchni nieuprawnionych i prewencyjne zniechęcanie do prób nieuprawnionego pozyskiwania przedmiotowych płatności. Organ wskazał, że nie może być przyznana żadna pomoc obszarowa, gdyż omawiana różnica przekracza 20% wskazane w art. 51 ust. 1 w/w rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. Organ uznał, że w świetle ustalonego stanu faktycznego nie ma możliwości zastosowania w sprawie art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004r. ze zm.). Zgodnie z art. 68 powołanego Rozporządzenia obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłości. W prawie administracyjnym brak jest regulacji prawnej pojęcia winy. Dlatego konieczne jest odwołanie się do instytucji cywilistycznych. Stopnie winy stanowią zagadnienie ocen subiektywnych zachowań ludzkich. Tradycyjnie odróżnia się umyślność (dolus) i niedbalstwo (culpa). Organ odwoławczy uznał, że K.S. dopuściła się przy wypełnianiu wniosku o przyznanie płatności , co najmniej niedbalstwa, gdyż nie zweryfikowała wniosku pod kątem zgodności ze stanem faktycznym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K.S. wniosła o analizę materiału i naprawienie krzywd. Wskazała, że z mężem prowadzi gospodarstwo o powierzchni 63 ha. Część tej ziemi kupiła od A.W.R.S.P. Faktem jest, że użytki są położone pomiędzy lasami i terenami silnie zadrzewionymi. Bez żadnych zastrzeżeń otrzymała na deklarowane powierzchnie decyzje przyznające płatności w latach 2004- 2007r. Wskazała, że powierzchnię działek ustalono przy pomocy zdjęć lotniczych, czyli ortofotomap. W konsekwencji wyliczono różnicę 14 ha. Podniosła, że gdyby powiedziano jej, iż nie ma deklarowanej powierzchni to wynajęłaby geodetę, który wymierzyłby jej pole. Uważa, że mapy sporządzające te obrazy nie są dokładne (rosa, mgła, zacienienie drzew , które rzucają cień na jej grunty – zmieniają odczyt powierzchni). Wskazała, że różnica między powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną na podstawie ortofotomap nie wynika z jej winy. Listem poleconym z dnia 3 lutego 2010r. chciała dokonać zmiany do wniosku o sporne 13, 16 ha. Wnioskowała o ponowną kontrolę na miejscu. Na własny koszt wynajęła geodetę uprawnionego, który dokonał pomiarów i sporządził mapy geodezyjne. Wskazała, że Dyrektor mętnie wywodził, że trudno ustalić powierzchnię , jaka była w poprzednich latach. Wskazała, że każdy doświadczony rolnik w czasie oględzin łąk łatwo określi czy jakieś powierzchnie były doorywane, karczowane i działki powiększane. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez orzekanie w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne ( art. 3 §1 i §2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, D.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej cyt. jako p.p.s.a.). Kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do zgodności z prawem materialnym, jak i co do zachowania przy jej wydaniu przepisów postępowania procesowego. Przy kontroli legalności decyzji Sąd bierze pod uwagę `również prawo wspólnotowe. Z punktu widzenia przedmiotowego, polski porządek prawny jest porządkiem prawnym monistycznym, bowiem prawo wspólnotowe (unijne) stanowi część krajowego porządku prawnego. Sąd stwierdzając, że sprawa jest sprawą wspólnotową, powinien ustalić przepisy prawa wspólnotowego, które mogą być zastosowane do jej rozpoznania i rozstrzygnięcia lub mogą być wzięte pod rozwagę przy interpretacji prawa polskiego. Z ustaleń faktycznych, które nie zostały podważone w skardze wynika, że K.S. w dniu 14 maja 2009r. złożył wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO), uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni innych roślin, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Skarżąca nie zakwestionowała, że powinna zadeklarować we wniosku te grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, które kwalifikują się do objęcia powyższymi płatnościami, a jak stanowi art. 124 ust. 1 obowiązującego rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 mogą to być jedynie użytki rolne, które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Wskazała, ze listem poleconym z dnia 3 lutego 2010r. chciała dokonać zmiany do wniosku o sporne 13, 16 ha. W aktach administracyjnych jest podanie , o ogólnikowej treści z dnia 3 lutego 2010r., które wpłynęło do organu I instancji 4 lutego 2010r. Skarżąca otrzymała odpowiedź na to podanie 8 lutego 2010r. (k. 16 i k. 19 akt. adm. ).W tej odpowiedzi wskazano na fakty, które zostały następnie przytoczone w zaskarżonej decyzji. Badaniem legalności w tej sprawie nie są decyzje przyznające płatności w latach 2004- 2007r. W związku z tym nie może wpływać na wynik tej sprawy fakt, że skarżąca bez żadnych zastrzeżeń otrzymała na deklarowane powierzchnie decyzje przyznające płatności w latach 2004- 2007r. Nie można uwzględnić zarzutów skarżącej, że organy administracyjne ustaliły powierzchnię działek i ich stan przy pomocy zdjęć lotniczych, czyli ortofotomap. Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia.... ( Dz. U .L 270 z 21 10. 2003, str. 1 : "System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik komputerowego systemu informacji geograficznej, w tym najlepiej ortobrazów lotniczych lub satelitarnych. Na podstawie zdjęć, które zostały wykonane w czerwcu 2004 r. stwierdzono na działce ewidencyjnej nr 1, że do płatności można zakwalifikować obszar o powierzchni 18,63 ha, na pozostałej części tej działki, na powierzchni 8,65 ha stwierdzono zadrzewienia i zakrzaczenia. W wyniku pomiarów wykonanych dla działki ewidencyjnej 2 stwierdzono, że do płatności można zakwalifikować obszar o powierzchni 18,24 ha, natomiast na obszarze równym 5,51 ha stwierdzono zadrzewienia i zakrzaczenia. Organ odwoławczy zasadnie wskazał, że skoro na podstawie zdjęć wykonanych w 2004r. widoczne są drzewa i krzaki, to biorąc pod uwagę okoliczności, że rośliny te, aby osiągnąć rozmiary, jakie widoczne są na zdjęciu musiały rosnąć kilka lat - fakt braku użytkowania działki ewidencyjnej nr 1 na powierzchni uprzednio zgłoszonej do płatności wynoszącej 8,65 ha, jak również fakt braku użytkowania działki ewidencyjnej nr 2 na powierzchni uprzednio zgłoszonej do płatności wynoszącej 5,51 ha należy uznać za udowodniony. Nie można zgodzić się z jej zarzutem, że to organ powinien ją pouczyć o potrzebie wynajęcia geodety, przed wypełnieniem wniosku. Podniosła, że gdyby powiedziano jej, iż nie ma deklarowanej powierzchni to wynajęłaby geodetę, który wymierzyłby jej pole. Art. 124 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. jest przepisem prawa materialnego. W związku z tym to na skarżącej ciążył obowiązek dostosowania treści wniosku do wymogów przepisów prawa materialnego. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej, że obrazy te nie są dokładne (rosa, mgła, zacienienie drzew , które rzucają cień na jej grunty – zmieniają odczyt powierzchni). Wyliczona różnica między powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną na podstawie ortofotomap, nie może być skutecznie podważona, gdyż taki sposób weryfikacji wniosku jest zgodny z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r. W konsekwencji skarżąca podniosła, że różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną na podstawie ortofotomap nie wynika z jej winy. Nie jest prawdą, że skarżąca chciała dokonać zmiany do wniosku o sporne 13, 16 ha. Wniosek o przyznanie płatności ma charakter sformalizowany i taki wniosek wpłynął do organu 14 maja 2009r. i taki wniosek mógł być przedmiotem decyzji. Nie można też zgodzić się z zarzutem, że Dyrektor mętnie wywodził, że trudno ustalić powierzchnię , jaka była w poprzednich latach. W jaki sposób została ona ustalona i wyliczona różnica wynikało to w sposób klarowny z zaskarżonej decyzji. Przedmiotem oceny był wniosek producenta. Wynika to z powołanych przepisów prawa wspólnotowego. Zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ... (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 243, ze zm.) – zwane dalej "rozporządzeniem nr 796/2004" nie może być przyznana żadna pomoc obszarowa, gdyż omawiana różnica przekracza 20%. W konsekwencji wniosek o przyznanie płatności nie powinien być uwzględniony. W świetle ustalonego stanu faktycznego nie ma możliwości zastosowania w sprawie art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004r. ze zm.). Zgodnie z art. 68 powołanego Rozporządzenia obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłości. W prawie administracyjnym brak jest regulacji prawnej pojęcia winy. Dlatego konieczne jest odwołanie się do instytucji cywilistycznych. Stopnie winy stanowią zagadnienie ocen subiektywnych zachowań ludzkich. Tradycyjnie odróżnia się umyślność (dolus) i niedbalstwo (culpa). W ujęciu prawnym, aby mówić o winie , trzeba najpierw stwierdzić, że postępowanie jest bezprawne, czyli obiektywnie rzecz biorąc nieprawidłowe. Do przyjęcia winy nie wystarczy ustalić, że postępowanie było obiektywnie nieprawidłowe. Należy również wskazać, że było ono w sposób subiektywny wadliwe. Pojęcia winy nie definiuje również prawo cywilne. W związku z tym należy sięgnąć w tej materii do dorobku doktryny. Ujęcie doktrynalne elementu wadliwości w cywilistyce nawiązuje do dwóch koncepcji: teorii psychologicznej i teorii normatywnej. Pierwsza sprowadza się do stosunku psychicznego sprawcy do czynu , druga sprowadza problem do możliwości postawienia mu zarzutu oceniającego. Oceniając ustalony stan faktyczny należy stwierdzić, że organ odwoławczy zasadnie przyjął, że to skarżąca ponosi winę za zaistnienie rozbieżności pomiędzy stanem zadeklarowanym a stanem faktycznym. Obowiązek wyznaczenia w terenie i pomiaru powierzchni części działki spoczywał wyłącznie na właścicielu. To składający wniosek ponosi pełną odpowiedzialność za skutki podania, we wniosku o przyznanie płatności, informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. W związku z tym to na skarżącej ciążył obowiązek dostosowania treści wniosku do wymogów przepisów prawa materialnego. Wypełnienie wniosku niezgodnie z wymogami prawa materialnego jest obiektywnie bezprawne i subiektywnie wadliwe. Na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.