I SA/Ol 487/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2012 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Spółki A w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od gier za wrzesień 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka A z siedzibą w W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od gier za wrzesień 2010 r. w wysokości 82.000 zł. Uzasadniając powyższy wniosek, Spółka wskazała, iż przedwczesna egzekucja zobowiązania określonego w podatku od gier grozi powstaniem skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Podała, że nie posiada obecnie środków wystarczających do zapłaty zobowiązania ze względu na prowadzone wobec niej liczne postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wymienionych w dołączonym do skargi postanowieniu Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. W ocenie Spółki, odmowa wstrzymania wykonania decyzji oznaczałaby konieczność wszczęcia egzekucji z innych niż pieniądze składników majątkowych, co z kolei spowodowałoby nieodwracalne skutki dla prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, polegające w pierwszej kolejności na utracie płynności finansowej, następnie zaś na konieczności istotnego ograniczenia zakresu prowadzonej działalności, a nawet jej całkowitego zaprzestania i ogłoszenia upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W świetle powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostało uzależnione od wykazania przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Strona obowiązana jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Ponadto Sąd, badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej, ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy (postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 557/10, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należało, że wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Spółka nie wykazała bowiem, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wskazując bowiem na zagrożenie likwidacji działalności gospodarczej na skutek prowadzonych wobec niej licznych postępowań egzekucyjnych, strona ograniczyła się wyłącznie do przedłożenia postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Tymczasem konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego, i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, jest zwykłym następstwem wydania decyzji podatkowej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sam fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie stanowi automatycznej podstawy wstrzymania wykonania decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku jest możliwe jedynie w sytuacji uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, czego jednakże w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała. Dokonując oceny przedmiotowego wniosku, Sąd miał na względzie nie tylko okoliczności powołane przez stronę w jego uzasadnieniu, ale również materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania wpadkowego z wniosku o przyznanie prawa pomocy, zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 652/11. W motywach tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji o uzasadnionych wątpliwościach co do tego, czy przedstawione przez stronę informacje dawały pełny obraz jej kondycji finansowej. Skoro zaś przedłożone przez Spółkę w toku tego postępowania dane nie pozwalały na wyprowadzenie nie budzącej wątpliwości oceny co do jej rzeczywistego stanu majątkowego, niemożliwym było również aktualnie dokonanie, na podstawie zebranego w tym postępowaniu materiału, bezsprzecznych wniosków co do tego, czy prowadzenie egzekucji administracyjnej spowoduje, jak twierdzi skarżąca, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wniosku, również w kontekście dowodów zgromadzonych w toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy, prowadziła zatem do konstatacji, że wnioskodawczyni nie wykazała zaistnienia ustanowionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, a także dyspozycję art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.