I SA/Ol 488/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 6 listopada 2013r. sprawy ze skarg spółki A na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargi Decyzjami z dnia 15 lutego 2013r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił "A" Sp. z o.o. (dalej jako "spółka", "skarżąca"): - zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. (decyzja nr "[...]"), - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008r. (decyzja nr "[...]"). W opisanych decyzjach zawarto pouczenie o przysługującym spółce prawie wniesienia odwołania, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Zaskarżonymi postanowieniami z dnia 10 maja 2013r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W motywach rozstrzygnięć organ odwoławczy wskazał, że decyzje zostały skutecznie doręczone spółce w dniu 18 lutego 2013r., zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 4 marca 2013r. W dniu 5 marca 2013r. (data stempla pocztowego) spółka wysłała pisma z dnia 4 marca 2013r. stanowiące odwołania od ww. decyzji. W dniu 3 kwietnia 2013r. do organu odwoławczego wpłynęły pisma stanowiące uzupełnienie odwołań, w treści których wskazano, że przedmiotowe decyzje zostały skutecznie doręczone dopiero w dniu 20 lutego 2013r.. Jednocześnie spółka wyjaśniła, że przesyłkę zawierającą opisane decyzje doręczono B. T., tj. osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji w imieniu spółki, ani nie będącej jej pracownikiem. Wskazała, że B. T. wynajmuje na rzecz spółki lokal, natomiast odebraną korespondencję przekazała podatnikowi w dniu 20 lutego 2013r., nie informując o jej wcześniejszym odbiorze. Podatnik podniósł, że doręczenie decyzji odbyło się w sposób sprzecznym z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz.749 ze zm.), dalej jako "O.p." – organ podatkowy nie wziął pod uwagę, że stroną skarżącą jest osoba prawna, a zatem korespondencję należy doręczać "organowi uprawnionemu do reprezentowania osoby prawnej przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism" (art.151 O.p.). Korespondencji natomiast nie doręczono organowi uprawnionemu do reprezentacji spółki (J. K. pełniącemu funkcję prezesa zarządu), a osobie postronnej – B. T. Jednocześnie podatnik zaznaczył, że w sprawie nie może znaleźć zastosowanie art.149 O.p., gdyż dotyczy on doręczania pism wyłącznie osobom fizycznym. Zdaniem spółki błąd został popełniony przez urzędnika dostarczającego korespondencję – nie powinien on doręczać pism B.T., a zastawić awizo dla spółki. Sytuacja taka nie może jednak rodzić żadnych negatywnych konsekwencji dla spółki. Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy wskazał, że w wyniku analizy akt podatkowych stwierdził, że wszystkie pisma doręczane stronie za pośrednictwem poczty były odbierane przez B.T., a na niektóre z nich spółka odpowiadała. Podkreślił, że w trakcie postępowania spółka nie zgłaszała zastrzeżeń do sposobu doręczania pism, czy też doręczania korespondencji do rąk osób trzecich. Nadto organ ustalił, że adnotacja umieszczana przez listonosza na zwrotnych poświadczeniach odbioru korespondencji kierowanej do spółki "PP 49/06" oznacza pełnomocnictwo pocztowe, na podstawie którego B.T. została upoważniona do odbioru korespondencji spółki. Biorąc pod uwagę, że na zwrotnym poświadczeniu odbioru przedmiotowych decyzji znajduje się podpis B.T. oraz ww. adnotacja, a także pieczątka firmowa spółki, organ uznał, że korespondencja została prawidłowo doręczona w dniu 18 lutego 2013r. osobie uprawnionej do jej odbioru. Mając zatem na uwadze, że ustawowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął w dniu 4 marca 2013r. oraz, że spółka nie wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołań. W złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargach spółka wniosła o uchylenie postanowień i przekazanie do rozpoznania merytorycznego odwołań i ich uwzględnienie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Postanowieniom zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art.151 i art.228 §1 pkt 2 O.p., poprzez niezasadne przyjęcie, że odwołania zostały wniesione z uchybieniem terminu do ich wniesienia. Skarżąca podkreśliła, że decyzje doręczono nie spółce, ani żadnemu z jej pracowników, a B.T. Osoba ta nie była upoważniona przez urzędującego prezesa zarządu do odbioru korespondencji. Pełnomocnictwo pocztowe zostało jej udzielone w 2006r. przez poprzedniego prezesa zarządu, od tego czasu wygasło, gdyż spółka zmieniła siedzibę i wielokrotnie skład zarządu. Zaznaczyła, że B.T. przekazała korespondencję prezesowi spółki dopiero 20 lutego 2013r. W sprawie nie ma podstaw do przyjęcia konstrukcji tzw. doręczenia zastępczego, o którym mowa w art.149 O.p., gdyż dotyczy ona doręczania pism wyłącznie osobom fizycznym. Spółka zaznaczyła także, że pisma nie doręczono w jej siedzibie. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu organu podatkowego z punktu widzenia jego legalności, tj. z punktu widzenia jego zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wynika, że zaskarżony akt ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że sąd orzeka w granicach danej sprawy (art.134 p.p.s.a.), co oznacza, że nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Granice rozpoznania sprawy przez sąd wyznaczone są przez granice sprawy administracyjnej, która powinna być rozumiana w znaczeniu materialnoprawnym. W rozpoznanej sprawie Sąd nie może zatem odnosić się do merytorycznych zarzutów zawartych w odwołaniu, a wyłącznie do kwestii związanych ze stwierdzeniem uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Tym samym zawarty w skargach wniosek o uwzględnienie odwołań w całości nie może zostać uwzględniony. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma treść art.151 O.p. Stanowi on, że osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art.146 (obowiązek zawiadomienia o zmianie adresu), art.148 § 2 pkt 1 i 3 (miejsca doręczeń, doręczenia na adres poczty elektronicznej), art. 150 (awizowanie) stosuje się odpowiednio. W rozpoznanej sprawie przesyłkę zawierającą opisane na wstępie decyzje doręczono w lokalu siedziby spółki – adres na zwrotnym poświadczeniu odbioru jest tożsamy z ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Miejsce dokonania doręczenia decyzji nie było przez skarżącą kwestionowane na wcześniejszym etapie postępowania. Dopiero w skargach stwierdziła ona, że pisma nie doręczono w siedzibie firmy. Stanowiska tego jednakże w żaden sposób nie uzasadniła. Wobec porównania adresów widniejących na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i w Krajowym Rejestrze Sądowym, twierdzenia powyższe uznać należy za gołosłowne i niezasadne. Zaznaczyć jedynie w tym miejscu należy, że z art.151 O.p. nie można wyprowadzić kategorycznego wniosku co do niedopuszczalności doręczenia decyzji w siedzibie operatora pocztowego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2010r., sygn. akt II FSK 129/09, publ. CBOIS). Natomiast kwestią sporną w sprawie jest (i było w toku postępowania administracyjnego) doręczenie przesyłki do rąk B.T. Zdaniem Sądu, doręczenie decyzji uznać należy za prawidłowe i skuteczne. Przesyłkę zawierającą opisane decyzje odebrała w dniu 18 lutego 2013r. B. T. Na poświadczeniu odbioru wymieniona przystawiła pieczęć firmową skarżącej, a listonosz umieścił adnotację "PP 49/06". Adnotacja ta oznacza pełnomocnictwo pocztowe nr 49/06, na podstawie którego B.T. jest upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej (informacja Poczty Polskiej – k. 47 akt administracyjnych). Bez znaczenia w sprawie jest, podnoszona przez skarżącą, okoliczność zmiany zarządu spółki i udzielenie wymienionej osobie pełnomocnictwa pocztowego przez poprzedniego prezesa zarządu spółki. Prezes zarządu udzielając pełnomocnictwa pocztowego B.T. nie działał bowiem w imieniu własnym (jako osoba fizyczna), lecz właśnie jako organ reprezentujący spółkę. Upoważnił on B.T. do odbioru korespondencji kierowanej do spółki, a nie tej kierowanej imiennie do niego. Jeżeli zatem kolejny prezes zarządu spółki uważa, że dana osoba nie powinna być upoważniona do odbioru przesyłek kierowanych do spółki, to musi pełnomocnictwo pocztowe odwołać u operatora pocztowego. Sama zmiana zarządu spółki nie oznacza automatycznego odwołania pełnomocników pocztowych spółki. Tym samym B.T. uznać należy za osobę upoważnioną do odbioru korespondencji spółki. Na marginesie zaznaczyć należy, że opisany sposób doręczeń pism funkcjonował w praktyce niniejszej sprawy przez wiele miesięcy - wymieniona odbierała pisma kierowane w toku postępowania kontrolnego i podatkowego na adres siedziby spółki. Doręczenia te nigdy nie były przez skarżącą kwestionowane. Również w toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego osoba ta nadal jest upoważniona do odbioru korespondencji spółki, nadal posługuje się pełnomocnictwem pocztowym nr 49/06. Spółka nie odwołała zatem udzielonego jej pełnomocnictwa pocztowego. Reasumują stwierdzić należy, że B.T. jako osoba upoważniona – posługująca się pieczęcią skarżącej, mająca stosowne upoważnienie pocztowe – własnym podpisem potwierdziła w dniu 18 lutego 2013r., w siedzibie spółki, odbiór spornych decyzji. W konsekwencji powyższego, prawidłowo uznał organ, że odwołania od opisanych decyzji, wniesione przez skarżącą w dniu 5 marca 2013r. (data stempla pocztowego) zostały wniesione z uchybieniem terminu do ich wniesienia. Tym samym zarzut naruszenia art.151 oraz art.228 §1 pkt 2 O.p. uznać należy za niezasadny. W rozpoznanej sprawie art.149 O.p. nie miał zastosowania, dlatego też, w ocenie Sądu, nie ma konieczności odnoszenia się do tej części skarg, która stanowi o braku podstaw do zastosowania ww. przepisu. Stwierdzając, że zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa, na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.