I SA/Ol 500/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 16 października 2013r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r. 1) uchyla zaskarżoną decyzją, 2) określa, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/OI 500/13 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzja z dnia "[...]" nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749; z póź. zm.) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 i pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 lit a, pkt 2 lit c Uchwały Rady Miejskiej we Fromborku Nr XXI/179/12 z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta i gminy Frombork w 2013 roku po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji działającej z upoważnienia Burmistrz Fromborka Zastępca Skarbnika w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2013 rok w kwocie 877,00 złotych - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powołaną w sentencji decyzją organ podatkowy ustalił M. M. wysokość podatku od nieruchomości za rok 2013. Od decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożył M. M.. W treści odwołania wskazał, że stosowanie podatku w wysokości 0,45 zł za m2 "to akt terroru, zalegalizowany prawem kradzieży na Obywatelu przez Suwerena". Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazało, że w świetle art. 120 Ordynacji podatkowej organy podatkowe orzekają na podstawie przepisów prawa. Wskazało, że akta administracyjne sprawy zawierają m. in. - zawiadomienia z dnia 06.01.2004 r. Starostwa Powiatowego o zmianie w ewidencji gruntów i budynków w jednostce ewidencyjnej Frombork - obszar wiejski, - informację w sprawie podatku od nieruchomości - rok 2004. Z dokumentów tych wynika, iż M. M. jest właścicielem budynku mieszkalnego o pow. 107,40 m2 oraz gruntów pozostałych o pow. 1.779 m2. Rada Miejska Gminy Frombork na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uchwałą wskazaną w sentencji decyzji określiła wysokość stawek podatku od nieruchomości na rok 2013. Zgodnie z § 1 pkt 1 lit a pkt 2, lit. c stawka podatku od budynków mieszkalnych wynosi 0,71 zł za m2, od gruntów pozostałych 0,45 zł za m2. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. SKO wskazało, ze obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości uzależniony jest jedynie od posiadania nieruchomości, a nie od innych okoliczności (np. sytuacji majątkowej podatnika, czerpania dochodów z nieruchomości, jej wartości czy jakości gruntu). Organ wskazał, że w przypadku decyzji wymiarowych nie ma możliwości dokonania wyboru, musi zastosować stawki określone w uchwale rady gminy. Organ nie ma również możliwości w takich sytuacjach brać pod uwagę innych okoliczności jak tylko te istotne dla wymiaru podatku. Decyzja ta ma na celu wyłącznie ustalenie wysokości podatku. Sprawa dotycząca zalesienia gruntów oraz nie przyjęcia przez gminę oferty wykupu posesji nie może być rozpatrzona przed Kolegium w postępowaniu o ustalenie wysokości podatku od nieruchomości na 2013 rok. W świetle powyższych ustaleń Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jak w sentencji decyzji. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem M. M. wniósł skargę do tutejszego Sądu zarzucając, że działka o powierzchni 0,1779 ha jest działką rolną, a nie budowlaną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, to jest zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2010.193.1287 j.t.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Według danych zawartych w ewidencji (k. 16 akt adm.) właścicielami spornej nieruchomości, udziały 1/1, są G.M. i jej mąż M. M.. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. W myśl ust. 5 art. 3 tej ustawy jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. W związku z tym, nie ulega wątpliwości, że postępowanie winno toczyć się z udziałem wszystkich współwłaścicieli i kończyć się decyzją stwierdzającą solidarny obowiązek podatkowy wobec wszystkich współwłaścicieli. W świetle powyższego, wydanie w niniejszej sprawie decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości tylko w stosunku do M. M. (z pominięciem G.M.) narusza postanowienia powołanego wyżej art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. SKO, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie wzięło pod uwagę wszystkich danych zawartych w wypisie z rejestru gruntów. Na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy SKO uwzględni dane zawarte w ewidencji gruntów (k. 16 akt adm.). O wykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. (pkt II wyroku).