I SA/Ol 502/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski,, Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.), Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 23 września 2009r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r. oddala skargę Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia "[...]" Nr: "[...]" określającą "A" SA podatek od nieruchomości za 2007 rok. Z motywów decyzji oraz akt sprawy wynika, że Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości w dniu 26 stycznia 2007 r., w której wykazała podatek w kwocie 220.088 zł, w tym z tytułu opodatkowania budowli w kwocie 195.747,38 zł tj. 2 % od wartości budowli 9.787.369 zł. Następnie złożyła korektę podpisaną 31 sierpnia 2007 r. wraz z pismem stanowiącym jej uzasadnienie, które wpłynęło do Burmistrza 14.09.2007 r. W korekcie wykazała wartość budowli na kwotę 5.046.014 zł, a łączny podatek na kwotę 125.261 zł. W tym dniu wpłynął też wniosek z 31 sierpnia 2007 r. o zaliczenie nadpłaty w podatku za okres od stycznia do sierpnia 2007 r. w kwocie 21.726 zł (wynikającej z deklaracji korygującej) na poczet przyszłych zobowiązań tj. – powstałych w 2008 r. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2008 r. Burmistrz wszczął postępowanie w sprawie określenia zobowiązania za 2007 r. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego organ w oparciu o sporządzoną opinię biegłego ustalił, że "A" SA pozostaje właścicielem następujących nieruchomości na terenie gminy B.: grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 5657 m2, grunty zajęte pod budownictwo mieszkaniowe o powierzchni 1048 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 533,88 m2, budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni 1212.08 m2 oraz budowli o wartości 9.787.369 zł , od których dokonał wymiaru podatku od nieruchomości na kwotę 220.088 zł. Organ I instancji uznał, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej są budowlą- obiektem budowlanym w świetle prawa budowlanego, podlegają więc opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazał, że linia telekomunikacyjna występuje jako jeden niepodzielny obiekt budowlany (bez podziału na kanalizację kablową i linię kablową) według Katalogu Środków Trwałych i Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych PKOB. Nadto stwierdził, że kanalizacja kablowa stanowi urządzenie budowlane (urządzenie techniczne) związane z obiektem budowlanym jakim jest sieć uzbrojenia terenu - sieć telekomunikacyjna, zgodnie z art. 3 pkt 1 lit.b oraz pkt 3 i 9 Prawa budowlanego. Sieć telekomunikacyjna stanowi budowlę, która jest obiektem budowlanym, wg Prawa budowlanego, podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Uznał zatem, że błędne było wyłączenie przez "A" S.A. z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości: wartości linii kablowych znajdujących się w kanalizacji kablowej stanowiących razem jeden element infrastruktury Dodatkowo na poparcie swojego stanowiska powołał wyjaśnienia Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych w Ministerstwie Finansów z dnia 9 czerwca 2006 r. Nr PL-833-1/MS/06/2 i z dnia 31 stycznia 2007 r. Nr PL-833/13/PP/07/183 oraz wyroki NSA: z dnia 2.12.2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2342/05 oraz z dnia 27.01.2006 r., sygn. akt FSK 2316/04. W złożonym odwołaniu reprezentujący "A" S.A. pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. W obszernym uzasadnieniu zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania podatkowego tj: art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że organ nie przedstawił dowodu, który potwierdzałby, że linie kablowe stanowią całość techniczno-użytkową tj. że linia kablowa jest choćby w jednym punkcie przymocowana trwale, przyspawana lub wbudowana w kanalizację. Nadto w kwestii uznania linii kablowych za budowle stwierdził, odwołując się do przepisów ustawy Prawo budowlane, że uznanie linii kablowych za budowle wymagałoby stwierdzenia, że są one połączone z gruntem w sposób trwały lub - pomimo braku trwałego połączenia z gruntem - ich gospodarcze przeznaczenie polega na użytkowaniu w danym miejscu, poza przestrzenią innych obiektów. W przypadku zaś linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej brak jest trwałego związania tychże linii kablowych z gruntem, a ponadto są one użytkowane w przestrzeni innego obiektu, tj. w kanalizacji kablowej, która z kolei niewątpliwie jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są zatem obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a zatem nie mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem strony odwołującej się linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są również instalacjami lub urządzeniami stanowiącymi całość techniczno - użytkową z kanalizacją. Na potwierdzenie swojego stanowiska Spółka powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30.05.2008 r., sygn. akt I SA/Lu 174/08, artykuł prof. Bogumiła Brzezińskiego oraz dr Wojciecha Morawskiego "Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości" (opubl. W "Przeglądzie Podatkowym" nr 10/2008, s. 20-30). Odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, oraz art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane stwierdziło, że kable sieci technicznych umiejscowione w ziemi lub na słupach albo przebiegające przez kanalizację techniczną są urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi użytkowanie tych obiektów budowlanych (słupów kanalizacji technicznej) zgodnie z jego przeznaczeniem, wówczas gdy budowla stanowi przedmiot opodatkowania. Jeżeli natomiast takie kable stanowią jedynie instalacje lub inne urządzenia techniczne niezwiązane bezpośrednio z danym obiektem budowlanym i nie spełniają kryterium urządzenia budowlanego, wówczas nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że są częścią składową całości techniczno-użytkowej budowli. Tym samym uznało, że sieci techniczne mogą być przedmiotem opodatkowania (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i w zw. z art. 3 pkt 1 lit.b ustawy - Prawo budowlane, art. 3 pkt 3 i 9 tej ustawy) tylko jako budowla (część składowa) stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo jako część składowa urządzenia budowlanego (art. 1a ust. 1 pkt 4. o.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) jeśli zapewniają użytkowanie budowli (kanalizacji), z którą są związane zgodnie z jej przeznaczeniem, ale nigdy samodzielnie (wyrok NSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2007r., sygn. akt III FSK 777/06). W ocenie organu odwoławczego z powołanych wyżej przepisów wynikało, że sieci techniczne, w tym telekomunikacyjne i elektroenergetyczne, kwalifikują się do zakresu przedmiotowego budowli, a tym samym podlegają opodatkowaniu, nie tylko z tego powodu, że zostały wymienione expressis verbis jako budowle w ustawie - Prawo budowlane, ale także z uwagi na fakt, iż definicja budowli określona w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ma znacznie szerszy zakres. Obejmuje bowiem także urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym urządzenia instalacyjne i inne urządzenia techniczne umożliwiające użytkowanie budowli. Odnosząc się do zarzutów Spółki dotyczących kwestii prowadzenia postępowania podatkowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że pełnomocnik został poinformowany o powołaniu biegłego, doręczono mu bowiem postanowienie. Pełnomocnikowi umożliwiono także zapoznanie się z aktami sprawy, w tym z opinią biegłego, doręczono mu bowiem zawiadomienie wydane w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej. Podkreśliło, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynikało, że rozstrzygając kwestię opodatkowania sieci telekomunikacyjnej- sieci kablowej oparł się na opinii biegłej jak i na orzecznictwie sądowym, wyjaśnieniach Ministerstwa Finansów i przepisach prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" SA reprezentowana przez pełnomocnika - doradcę podatkowego wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nie dopełnienie obowiązku przedstawienia dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią wraz z tą kanalizacją - całość techniczną (czyli nie wykazały powiązania fizycznego) oraz całość użytkową (czyli nie wykazały powiązania funkcjonalnego) a tym samym, że złożona deklaracja podatkowa jest nieprawidłowa. Naruszenie art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez zakwestionowanie wysokości zobowiązania podatkowego zadeklarowanej w deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonych w latach poprzednich. Zarzuciła także naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji oraz naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej, mimo, że nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki powielił argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. I tak uzasadniając pierwszy zarzut stwierdził m.in., że stan faktyczny sprawy wymagał przeprowadzenia postępowania podatkowego w zakresie tego, czy zaistniał przedmiot opodatkowania, tj. czy sporne linie kablowe spełniają cechy budowli, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jak i w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania, tj. wartości spornych linii. Uzasadniając ten zarzut skarżąca odwołała się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W kwestii naruszenia art. 81 Ordynacji podatkowej pełnomocnik podniósł, że w przypadku gdy podatnik złożył korektę deklaracji, w której wykazał inną niż pierwotnie podstawę opodatkowania i inną niż pierwotnie wysokość podatku do zapłaty, to nie można było uznać danych zawartych w pierwotnej deklaracji za dowód okoliczności w niej ujawnionych. W ocenie pełnomocnika skarżącej uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji jest niezgodne z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy nie wyjaśnił bowiem co jest siecią techniczną jako obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i jako budowla w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ nie podjął także próby wyjaśnienia związku technicznego, ani związku użytkowego linii kablowych z kanalizacja kablową. Pełnomocnik nie zgodził się ze stanowiskiem organu podatkowego, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej są instalacjami stanowiącymi całość techniczno-użytkową z kanalizacją. Podkreślił, że linie kablowe nie są powiązane z kanalizacją ani konstrukcyjnie, ani funkcjonalnie, a zatem w świetle ustawy Prawo budowlane nie są budowlą, a tym samym nie mogą być uznane za budowlę na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Linie kablowe w ocenie skarżącej nie stanowią także samodzielnej budowli. Linie kablowe położone w kanalizacji mogą być uznane za budowle o ile spełniają kryteria definicji słownikowej budowli i nie są jednocześnie budynkami lub obiektami małej architektury. Uznanie linii kablowych za budowle wymagałoby stwierdzenia, że są one wyodrębnione w przestrzeni i połączone z gruntem w sposób trwały. Ponadto linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są również urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym w sposób zapewniający korzystanie z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nadto pełnomocnik skarżącej odwołał się do treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. jako uzasadnienie braku podstaw do opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Dodatkowo powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdził, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie mogą zostać zakwalifikowane jako samodzielne budowle w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego ani jako instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo-techniczną lub jako urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30.05.2008 r., sygn. akt I SA/Lu 174/08, artykuł prof. Bogumiła Brzezińskiego oraz dr Wojciecha Morawskiego "Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości" (opubl. W "Przeglądzie Podatkowym" nr 10/2008, s. 20-30). Do skargi załączył opinię prof. dr hab. W.N. i mgr M.W. "w sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew argumentacji w niej zawartej zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenie prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miałyby lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Nietrafne są zarzuty naruszenia zasady prawdy obiektywnej, znajdującej swój wyraz w przepisach nakładających obowiązek zebrania, wyczerpującego rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego. Skarżąca upatruje naruszenie wskazanych reguł postępowania w tym, że organy podatkowe nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji. Wskazać zatem należy, że zobowiązania w podatku od nieruchomości wynikające z obowiązku podatkowego ciążącego na osobach prawnych powstają z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którymi ustawa wiąże powstanie tych zobowiązań. Konieczność wydania decyzji powstaje dopiero w sytuacji, gdy strona mimo obowiązku nie złożyła deklaracji bądź gdy zobowiązanie wynikające z tej deklaracji jest inne niż należne. Skoro skarżąca Spółka w terminie określonym przepisami złożyła deklarację podatkową, w której wykazała należny podatek na 2007 rok, a następnie przed jego całkowitą zapłatą (w miesięcznych ratach) złożyła korektę deklaracji i zażądała zaliczenia nadpłaconego – jej zdaniem – podatku na poczet przyszłych zobowiązań, to na niej ciążył ciężar dowodu, że podatek wykazany w pierwszej deklaracji nie jest podatkiem należnym. Bezsprzecznie wynika to z art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej, na który skarżąca się powołała w piśmie z dnia 23 sierpnia 2007r. (które wpłynęło do organu I instancji 14.09.2007r.). Podkreślić należy, że organy podatkowe nie zakwestionowały prawidłowości deklaracji a nie zgodziły się ze stanowiskiem podatnika, że zaistniały podstawy do skorygowania zobowiązania na podstawie art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej kreującego samoistne uprawnienie podatnika do korekty deklaracji. Słusznie organ I instancji podał w uzasadnieniu decyzji, że nie wystąpiły przesłanki do korekty deklaracji na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U. z 2006r. nr 121, poz. 844 ze zm.) zwanej dalej w skrócie u.p.o.l. przewidujących możliwość i obowiązek korekty deklaracji w razie zaistnienia okoliczności faktycznych wskazanych w tych przepisach a mających wpływ na wysokość zobowiązania za dany rok kalendarzowy. Odnośnie dowodów wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się materiał poglądowy (zdjęcia oraz plan sieci telekomunikacyjnej) i opinia biegłego. Ponadto wynika z nich też, że pełnomocnik skarżącej odmówił przedstawienia organowi podatkowemu dokumentów Spółki, dotyczących wartości początkowej budowli będących przedmiotem sporu przyjętej dla celów amortyzacji. Zatem, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia przez organy art. 122, 180, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej na skutek przyjęcia, że wartość budowli wykazana w złożonych w styczniu 2007r. deklaracjach jest taka jak podana przez Spółkę. W niniejszej sprawie spór wynika z zakwestionowania przez organ podatkowy zasadności obniżenia podstawy opodatkowania i należnego podatku od budowli – przez wyłącznie – z uprzednio podanej wartości sieci telekomunikacyjnej składającej się z kanalizacji i umieszczonych wewnątrz kabli – wartości tych kabli (linii przesyłowych). Sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia czy budowlą jest jedynie kanalizacja – jak twierdzi Spółka, czy też kanalizacja wraz z liniami telekomunikacyjnymi (kablami) jak przyjęły to organy podatkowe. Nie może być mowy o błędach w ustaleniach faktycznych, bo organy podatkowe nie oparły rozstrzygnięcia na stwierdzeniu trwałego fizycznego związku linii telekomunikacyjnych z kanalizacją, a na uznaniu, że wystarczający jest związek funkcjonalny, by do wartości budowli stanowiącej podstawę opodatkowania zaliczyć wszystkie jej elementy. Chodzi zatem o pojęcie budowli w rozumieniu u.p.o.l. w powiązaniu z prawem budowlanym, do którego ustawodawca podatkowy odsyła w tym zakresie. Sąd podziela stanowisko prezentowane w decyzjach organów obu instancji. Zauważyć należy, że wynika ono z przytoczonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i dodać, że taka linia orzecznictwa kontynuowana jest przez wojewódzkie sądy administracyjne (vide np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26.01.2009r. sygn. akt I SA/GL 792.08 – lex nr 481583 i powołane tam orzeczenia). Wynika zaś zarówno z literalnej jak i systemowej wykładni przepisów dotyczących opodatkowania budowli. Zwrócić należy uwagę na to, iż art. 2 ust. 1 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości (grunty, budynki) lub obiekty budowlane tj. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z powyższego wprost wynika, że jeżeli obiekt budowlany jest budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, to podlega opodatkowaniu bez względu na stopień związania z nieruchomością. Nie można zatem się zgodzić z konkluzjami zawartymi w przytoczonym przez skarżącą artykule i opinii, że aby można było uznać linię telekomunikacyjną, którą stanowi ciąg połączonych kabli, za przedmiot opodatkowania, musi wystąpić bezpośredni i trwały związek kabla z gruntem lub z innym obiektem, który jest z gruntem związany. Art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędącą budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Należy przyznać, że art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j. t. Dz.U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) nie zwiera żadnej precyzyjnej definicji budowli. Stanowi natomiast, że jest to każdy obiekt budowlany, nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury i wymienia różne rodzaje takich obiektów a między innymi sieci techniczne oraz sieci uzbrojenia terenu. Linie telekomunikacyjne niewątpliwie należą do sieci uzbrojenia terenu. Zatem podobnie jak inne urządzenia tego rodzaju tj. doprowadzające wodę, gaz, elektryczność nie stanowią części składowych gruntu, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Przedmiotem działalności przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego jest dostarczanie odbiorcom sygnału elektro-akustycznego. Sieć telekomunikacyjna stanowi zatem podstawową budowlę umożliwiającą tego rodzaju działalność gospodarczą. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze (i w załączonej opinii) zdaniem Sądu z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowania (Dz.U. nr 219, poz. 1864) nie można wnioskować, że linie kablowe tylko wtedy są obiektem budowlanym, gdy są umieszczone bezpośrednio w ziemi (linia kablowa podziemna) lub nad ziemią (na istniejącej podbudowie elektroenergetycznej i trakcyjnej). W świetle tego rozporządzenia – kanalizacja kablowa to ciąg rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych. Z powyższego wynika, że na pojęcie budowli, jaką jest kanalizacja kablowa składają się zarówno rury osłonowe i pomieszczenia jak i umieszczone w nich kable. Jedyną funkcją rur i pomieszczeń jest zapewnienie właściwego funkcjonowania linii telekomunikacyjnej. Nie można przyjąć, że taki sam obiekt tj. ciąg połączonych kabli telekomunikacyjnych będzie stanowił przedmiot opodatkowania bądź też nie w zależności od sposobu jego umieszczenia - bezpośrednio w ziemi lub nad ziemią lub też w podziemnych rurach i pomieszczeniach osłonowych. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.