I SA/Ol 504/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2009 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosków T.B., D.K., A.M., B.C., E.J. i M.B. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawach ze skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]",z dnia "[...]", Nr "[...]",z dnia "[...]", Nr "[...]",z dnia "[...]", Nr "[...]",z dnia "[...]", Nr "[...]",z dnia "[...]", Nr "[...]", z dnia "[...]", Nr "[...]",z dnia "[...]", Nr "[...]",z dnia "[...]", Nr "[...]",z dnia "[...]", Nr "[...]",z dnia "[...]", Nr "[...]",z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie podatku od spadków i darowizn zarządza połączenie spraw zarejestrowanych pod sygn. akt od I SA/OI 504/09 do I SA/Ol 515/09, w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalsze ich prowadzenie pod wspólnym numerem - I SA/OI 504/09 oraz postanawia oddalić wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji. W związku z wniesionymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargami z dnia 23 czerwca 2009 r. T.B., D.K., A.M., B.C., E.J. i M.B. zwrócili się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionych wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. W uzasadnieniu wniosków skarżący podnieśli, iż wykonanie zaskarżonych decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w ich majątkach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd zważył, iż sformułowany w skargach wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nie został w żaden sposób uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z punktu widzenia strony rozstrzygnięcia. Wskazując na ustawową przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie przywołano bowiem żadnych argumentów odnoszących się wprost do sytuacji majątkowej i bytowej skarżących, które miałyby istnienie powyższej przesłanki w rozpoznawanej sprawie potwierdzić. Ocena wniosków prowadzi zatem do konstatacji, że strony nie wykazały zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż skoro skarżący w żaden sposób nie wykazali, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia szkody, to brak jest podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby taką szkodę, a w szczególności "szkodę znaczną", o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy mieć również na uwadze, iż w toku postępowań podatkowych zakończonych wydaniem zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji ustalono, iż każdy ze skarżących otrzymał od wstępnych w drodze darowizny środki pieniężne w znacznych kwotach (360.000 – 475.000 zł), w tym część środków bezpośrednio na rachunek bankowy. Powyższe pozwala na stwierdzenie, iż wbrew twierdzeniom stron wykonanie zaskarżonych decyzji nie będzie skutkować wyrządzeniem znacznej szkody w ich majątkach. Jednocześnie wskazać należy, że skarżący nie podnieśli jakichkolwiek argumentów przemawiających za tym, że wykonanie przedmiotowej decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.