I SA/Ol 519/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą wysokość zobowiązania podatkowego S.Z. w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego na kwotę 3.474 zł. Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez Sąd orzeczenia, powołując się na niezasadność stanowiska organu w sprawie i dostrzeżone naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania istnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący takich okoliczności nie wykazał. Nie można bowiem zaliczyć do nich powołania się na nieprawidłowe stanowisko organu, które narusza obowiązujące prawo, gdyż - zgodnie z zacytowanym przepisem - przesłanką wstrzymania wykonania nie są wady prawne. To, czy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa będzie przedmiotem oceny Sądu przy merytorycznym rozpatrywaniu skargi. Rozstrzyganie o tym na etapie orzekania co do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jest nie tylko przedwczesne, ale i niedopuszczalne. Skoro więc skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które kwalifikowałyby się jako wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., orzec należało jak w sentencji postanowienia.