I SA/Ol 545/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 lutego 2016 r., w przedmiocie prawa pomocy, w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie: umorzenia postępowania w sprawie umorzenia należności z tytułu składek postanawia: odrzucić zażalenie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 12 listopada 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J.P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia należności z tytułu składek. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2016 r. Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie umorzył postępowanie w zakresie wniosku J.P. o zwolnienie od kosztów oraz odmówił ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie utrzymał w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w pkt 1) oraz zmienił zaskarżone postanowienie w pkt 2) i ustanowił adwokata. Pismem z dnia 16 lutego 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 8 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy przede wszystkim wyjaśnić, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), modyfikująca m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Na mocy jej art. 2, w sprawach wszczętych od tej daty, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa, sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy - art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w jego pkt 1-10. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w ww. katalogu. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia (ani jakiegokolwiek innego środka zaskarżenia) na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy - wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. o utrzymaniu w mocy postanowienia/zarządzenia referendarza sądowego. Zarówno art. 194 p.p.s.a., ani żaden inny przepis ustawy nie przyznaje stronie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w opisanym przedmiocie, gdyż w tym zakresie jest to sąd orzekający w drugiej instancji. W związku z powyższym, zażalenie wniesione na orzeczenie od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 197 § 2 i art. 178 p.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, iż błędne pouczenie strony o możliwości wniesienia środka zaskarżenia nie ma wpływu na ocenę czy środek taki stronie przysługuje czy też nie. Dodatkowo należy wyjaśnić, że skarżący na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. "e" p.p.s.a., nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.