I SA/Ol 552/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 13 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi F.K. Przedsiębiorstwo D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 5 lipca 2010r. na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wymiaru należności podatkowych skarżący (reprezentowany przez adwokata) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Argumentując wniosek, pełnomocnik skarżącego podniosła, że w sytuacji gdy decyzja została wydana przy popełnieniu przez organ kardynalnych błędów, należy wstrzymać jej wykonanie, gdy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Podała, że należność w tej sprawie wynosi 2.654 zł. Jednocześnie w stosunku do skarżącego aktualnie toczy się 5 spraw, gdzie należności ustalone przez organ są o wiele większe. Kwota, którą należy wpłacić jest dość poważną sumą, której uiszczenie narazi na poważne perturbacje finansowe przedsiębiorstwo. Z pewnością zagrozi płynności finansowej oraz zdolności w wypłacaniu wynagrodzeń pracownikom oraz innych płatności, w tym podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując wniosek zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzieleniu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych wyżej przesłanek. Zdaniem Sądu przytoczone wyżej argumenty są niewystarczające do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Subiektywne przekonanie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, samo w sobie nie stanowi podstawy do wstrzymania jej wykonania. Skarżący nie wykazał, iż ewentualna egzekucja z majątku może spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dla uzyskania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym strona skarżąca powinna wykazać w sposób rzeczowy, poparty stosownymi twierdzeniami bądź dokumentami, iż zachodzą okoliczności wskazujące w sposób wiarygodny na zaistnienie wymienionych wyżej przesłanek. Ogólnikowe twierdzenia, że toczy się 5 postępowań, gdzie są ustalane wyższe niż w tej sprawie kwoty należności, w szczególności bez podania ich wysokości nie wypełnia pojęcia "znacznej szkody", która miałaby powstać na skutek zapłaty zobowiązań określonych decyzją zaskarżoną. Należy przy tym zauważyć, że podatki pośrednie stanowią koszt działalności gospodarczej. W ocenie Sądu obowiązek świadczeń pieniężnych określonych decyzją nie spowoduje znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z uwagi na istniejącą w prawie podatkowym zasadę oprocentowania kwot ewentualnie nienależnie zapłaconych. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.