I SA/Ol 553/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka sędzia WSA Przemysław Krzykowski ( sprawozdawca ) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 21 listopada 2019r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolno – środowiskowo – klimatycznej oddala skargę S. B. (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca, rolnik), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy) z "[...]", nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (dalej: organ I instancji, Kierownik) z "[...]" o odmowie wstąpienia do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (dalej jako PROW) na rok 2016. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności powołując się na treść art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 935) wskazał, że w związku z tym, że postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało w dniu 27 maja 2017r., w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie od 1 czerwca 2017r. W ocenie Dyrektora z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy i charakter płatności, o jakie strona się ubiegała, postępowanie wyjaśniające organów było skoncentrowane na ustaleniu, czy spełniono wszystkie warunki do przyznania wsparcia, o które strona wnioskowała. Ze złożonego wniosku oraz oświadczenia, o którym stanowi § 29 ust. 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015r., poz. 415 ze zm., dalej jako rozporządzenie Rśk), wynika, że skarżący z dniem 1 maja 2017r. przejął od K. M. posiadanie gruntów rolnych, w odniesieniu do których realizowane jest zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne (podjęte przez K. M.). Z załączonej do wniosku umowy z dnia 1 maja 2017r. wynika, że przeniesienie posiadania gruntów rolnych objętych zobowiązaniem rolno·-środowiskowo-klimatycznym nastąpiło pomiędzy Spółką, reprezentowana przez J. C. (wydzierżawiający) a S. L. B. (dzierżawca). Dlatego Dyrektor w pełni podzielił pogląd Kierownika, że strona nie nabyła posiadania gruntów rolnych, w odniesieniu do których realizowane jest zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, bezpośrednio od rolnika, który był dotychczas posiadaczem tych gruntów, tj. K. M. - co było warunkiem przejęcia zobowiązania w zakresie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Powyższe uniemożliwia uznanie przeniesienia zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego podjętego przez K. M. na stronę za skuteczne, w związku z czym strona nie mogła skutecznie wstąpić do postępowania wszczętego z wniosku K. M. o przyznanie kolejnej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej do powyższych działek na rok 2016. Następnie organ odwoławczy wskazał, że przeniesienie posiadania gruntów rolnych objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym nastąpiło 1 maja 2017r., postępowanie w sprawie z wniosku K. M. o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016 zostało zakończone decyzją wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego, w dniu "[...]", zaś wniosek skarżącego został złożony w dniu 27 maja 2017r. W związku z powyższym, przeniesienie posiadania gruntów rolnych, nastąpiło w terminie wynikającym z § 29 ust. 6 rozporządzenia Rśk, tym samym, w ocenie organu odwoławczego, i wniosek, i forma podjętego przez Kierownika rozstrzygnięcia (decyzja) w tym postępowaniu jest zasadna i zgodna z przepisami prawa (art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.). Tym samym nie możliwym, w ocenie organu odwoławczego, było zakończenie postępowania z wniosku skarżącego (postanowieniem) jako bezprzedmiotowego, o co wnosił pełnomocnik strony skarżącej. W uzasadnieniu podkreślono, że zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne powinno być realizowane przez 5 lat od dnia 15 marca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej i polega na przestrzeganiu wymogów przypisanych do poszczególnych pakietów i wariantów tego zobowiązania. Przestrzeganie wymogów przez wskazany okres wymaga posiadania przez ten okres gruntów, w stosunku do których powinny być one przestrzegane. Ustalając zatem okoliczności faktyczne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej za dany rok konieczne jest ustalenie czy rolnik lub zarządca realizuje zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, a więc w szczególności czy posiada grunty, objęte zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym i czy ich posiadanie ma charakter ciągły w okresie tego roku realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego od 15 marca roku złożenia wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej za dany rok do dnia wydania decyzji. Dyrektor stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego został złożony dnia 27 maja 2017 r., do wniosku została dołączona umowa, z której wynika, że przeniesienie posiadania gruntów rolnych nastąpiło z dniem 01 maja 2017r., czyli jeszcze przed wydaniem przekazującemu decyzji w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo- klimatycznej za rok 2016, zatem w żaden sposób nie można uznać, że wniosek skarżącego mógłby stać się bezprzedmiotowy. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącego, że w związku z bezprzedmiotowością wniosku o wstąpienie do postępowania na rok 2016, wszczętego przez poprzedniego użytkowania, kwestia oceny prawidłowości przejęcia zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego rozpoczętego w roku 2015 przez poprzedniego użytkownika działek przejętych przez stronę w roku 2017 powinna stanowić element rozstrzygnięcia decyzji w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie płatności na rok 2017, organ odwoławczy podkreślił, iż skarżący w dniu 27 maja 2017r. złożył wniosek o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania kolejnej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2016 w przypadku przeniesienia posiadania gruntów. Wniosek ten stanowił samoistną deklarację strony. Skarżący sam określił w ww. wniosku zakres żądania, oraz jakiego roku jego wniosek ma dotyczyć. Należy zatem domniemać, że strona była w pełni świadoma deklaracji w nim zawartej. W związku z powyższym Kierownik rozpatrzył przedmiotowy wniosek w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Dyrektora, ocena prawidłowości przejęcia zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego nie mogła stanowić elementu rozstrzygnięcia decyzji w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie tej płatności na rok 2017. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł również, że istnieje obawa, iż w przypadku uprawomocnienia się zaskarżonej decyzji, Kierownik utrzymywałby w przyszłości, że na mocy tej decyzji w sposób prawomocny rozstrzygnięta została kwestia przejęcia zobowiązania podjętego przez K. M. w roku 2015 i w konsekwencji tego, z powodów formalnych odmawiałby rozpatrzenia tej kwestii w ramach postępowania w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2017. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji także z tego względu, że jej uzasadnienie jest mało czytelne i niezrozumiałe dla strony. W opinii Dyrektora zarzut wskazany powyżej nie zasługuje na uwzględnienie. Kierownik prawidłowo powołał podstawę prawną odnoszącą się do rozpatrzenia wniosku skarżącego przy przedstawionym stanie faktycznym sprawy. Zdaniem organu odwoławczego uzupełnienie pisemnych motywów podjętego rozstrzygnięcia, nie wywiera wpływu na wynik postępowania i uzasadnia utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Natomiast twierdzenie pełnomocnika strony o tym, że w przyszłości Kierownik, z chwilą uprawomocnienia się zaskarżonej decyzji, z przyczyn formalnych odmówiłby w przyszłości rozpatrzenia przedmiotowej kwestii, jest całkowicie niezasadne gdyż, przyczyny formalne nie rozpatrywania poszczególnych spraw o przyznanie płatności w ramach Wspólnej Polityki Rolnej regulują przepisy prawa krajowego oraz unijnego, braki formalne mogą dotyczyć m.in. braku podpisu strony, braku dostarczenia wymaganego przepisami prawa określonego załącznika. Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony Dyrektor wskazał, że prawo do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej jest prawem o charakterze publicznoprawnym, które zostaje ukształtowane decyzją administracyjną. Wobec powyższego nie jest możliwy obrót samymi uprawnieniami bądź zobowiązaniami wynikającymi z podjętego zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Prawo do przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej jest ściśle związane z gospodarstwem rolnym, służy realizacji określonych celów dotyczących gospodarstwa rolnego (gruntów rolnych), stąd też przeniesienie tego prawa na inny podmiot możliwe jest tylko w tych przypadkach, w których przepisy dotyczące tej płatności przewidują taką możliwość. W ocenie organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe odrębne przeniesienie samego zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego między K. M. a stroną w oderwaniu od przeniesienia między tymi samymi osobami posiadania gruntów rolnych objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym - w drodze umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy. Załączona do wniosku umowa dzierżawy została zawarta pomiędzy Spółką, reprezentowana przez J. C. (wydzierżawiający) a S. B. (dzierżawca). Przy czym, wydzierżawiający nie był - w zakresie gruntów ujętych w umowie dzierżawy - dotychczasowym posiadaczem tych gruntów. Zatem słusznie Kierownik stwierdził, że nie zaistniało skuteczne przeniesienie posiadanie gruntów rolnych, w odniesieniu do których realizowane jest zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, pomiędzy K. M., który był dotychczas posiadaczem tych gruntów a skarżącym - co było warunkiem przejęcia zobowiązania w zakresie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Od powyższej decyzji strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, wnosząc o jej uchylenie zarzucając jej rażące naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, w zakresie w jakim organ bezpodstawnie, kwestionuje prawidłowość i skuteczność przejęcia przez skarżącego zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego, co stanowi jeden z integralnych elementów zaskarżonej decyzji. Ponieważ uprawomocnienie się zaskarżalnej decyzji oznaczałoby, iż błędna i bezpodstawna ocena organu nabrałaby waloru okoliczności stwierdzonej urzędowo w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. § 29 ust. 6 (w związku z ust. 1 i ust. 5 pkt 2) rozporządzenia Rśk poprzez jego błędną wykładnię. 2. Art. 7a § 1 k.p.a. - poprzez przyjęcie, wbrew dyspozycji w/w normy, niekorzystnej dla strony wykładni przepisów prawa materialnego wymienionych w pkt. 1. W uzasadnieniu skarżący dodatkowo wskazał, że wypełnił wymogi określone w § 29 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Rśk, tj. dostarczył umowę dzierżawy zawartą z właścicielem gruntów bezpośrednio po (tj. tego samego dnia) rozwiązaniu umowy dzierżawy na podstawie której grunty użytkował poprzedni ich posiadacz. W jego ocenie warunkiem który stawia wobec umowy ustawodawca, jest to, że w jej wyniku posiadanie gruntów zostało przeniesione na osobę nowego posiadacza. Przepisy nie wymagają natomiast tego, aby po pierwsze z treści umowy cywilnoprawnej wynikała wola przekazania obowiązku realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego poprzedniego użytkownika wobec organu administracji, ani też po drugie, aby umowa, w wyniku zawarcia której dochodzi do przeniesienia posiadania na wnioskodawcę, musiała być zawarta pomiędzy dotychczasowym posiadaczem a wnioskodawcą. Dodatkowo skarżący wskazał, że zagadnienie będące przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie jest zagadnieniem nowym w kontekście problemu zasad przejęcia i kontynuacji zobowiązań 5-letnich w ramach płatności powierzchniowych realizowanych na podst. kolejnych programów PROW - a więc kolejno PROW 2004-2006, PROW 2007-2013. Zasady te były sformułowane w istotnym dla niniejszej sprawy elemencie w sposób niemal identyczny w rozporządzeniach: - Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (§ 14); - Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 ( § 25); - Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 ( § 29). We wszystkich tych aktach, zawarto analogiczny jak w sprawie niniejszej warunek, aby przeniesienie posiadania działek objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowym nastąpiło w wyniku umowy cywilnoprawnej, bez sprecyzowania, że musi być to umowa zawarta pomiędzy dotychczasowym a nowym posiadaczem gruntów, których ona dotyczy. Dlatego zdaniem skarżącego bez zastrzeżeń można przyjąć istniejące orzecznictwo regulujące zasady przejęcia zobowiązań rolno-środowiskowych w poprzednich programach. Jako przykład skarżący przytoczył treść wyroku NSA z dnia 5 września 2014r., sygn. akt II GSK 1081/13. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał swoją decyzję, jak również wcześniejszą argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Wskazać na wstępie należy, że istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego i zobowiązań na nim zaciągniętych musi nastąpić pomiędzy kolejnymi posiadaczami czy też nie, w oparciu o regulacje zawarte w § 26 rozporządzenia Rśk. W niniejszym stanie faktycznym grunty zostały najpierw przeniesione od K. M. do Spółki A (dalej jako spółka), a następnie ze spółki na skarżącego. Przy czym stan faktyczny nie jest sporny pomiędzy stronami postępowania. Zdaniem organu przenoszone grunty stanowią własność osoby prawnej, która mogła i powinna przejąć zobowiązanie, a następnie ewentualnie przekazać je na kolejnego dzierżawcę. Tym samym nie doszło do przeniesienia zobowiązania rolno- środowiskowo-klimatycznego. Tymczasem skarżący wywodzi w skardze, że z literalnego brzmienia § 26 rozporządzenia Rśk nie wynika, że umowa przenosząca posiadanie musi być zawarta pomiędzy nowym a dotychczasowym, beneficjentem płatności rolnośrodowiskowych. Jego zdaniem wymagane jest jedynie, aby przedłożona umowa przenosiła posiadanie gruntów objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym na ich nowego posiadacza - przejemcę zobowiązania rolnośrodowiskowego. Strona powołuje się przy tym na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym na wyrok NSA w sprawie o sygn. akt II GSK 1081/13 (orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl.). Oceniając powyższe, Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji wskazując, że jest ono prawidłowe. Wskazać należy, czego zdaje się nie dostrzega skarżący, że przywołane przez niego orzeczenie NSA zapadło w odmiennym stanie prawnym. Stan faktyczny w powołanym wyroku dotyczył płatność z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych za rok 2010, w którym to podstawą prawną przyznania płatności było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.). Zgodnie z treścią § 14 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 20 lipca 2004r. w przypadku gdy nastąpi przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje producentowi rolnemu, na rzecz którego przeniesiono posiadanie gospodarstwa rolnego lub jego części. Na tle tak ustalonego stanu prawnego NSA nie podzielił stanowiska, że warunkiem niezbędnym do uzyskania płatności przez podmiot kontynuujący przedsięwzięcie rolnośrodowiskowe jest przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części w drodze umowy sprzedaży lub innej umowy zawartej bezpośrednio pomiędzy dotychczasowym posiadaczem tych gruntów a podmiotem, który podjął się kontynuacji przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego i wszedł w posiadanie tych gruntów. Tymczasem w niniejszym przypadku, jak prawidłowo wskazał Dyrektor, podstawę prawną stanowi rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju z dnia 18 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Zgodnie z treścią § 26 Rśk: 1. w przypadku przeniesienia, w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, posiadania gruntów lub stada objętych wnioskiem o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej złożonym przez rolnika lub zarządcę, w okresie od dnia złożenia tego wniosku do dnia doręczenia decyzji w sprawie o przyznanie tej płatności nowy posiadacz tych gruntów lub stada może wstąpić do toczącego się postępowania w sprawie o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na miejsce tego rolnika lub zarządcy. 2. Nowy posiadacz gruntów lub stada, o których mowa w ust. 1, wstępuje do toczącego się postępowania w sprawie o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na miejsce rolnika lub zarządcy na wniosek złożony w terminie 3 miesięcy od dnia przeniesienia posiadania tych gruntów lub stada. 3. Termin, o którym mowa w ust. 2, nie podlega przywróceniu. 4. Nowy posiadacz gruntów lub stada, o których mowa w ust. 1, podaje we wniosku, o którym mowa w ust. 2, swój numer identyfikacyjny albo dołącza do tego wniosku kopię wniosku o nadanie takiego numeru. 5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, nowy posiadacz gruntów lub stada, o których mowa w ust. 1, dołącza: 1) umowę sprzedaży, dzierżawy lub inną umowę, w wyniku której zostało na niego przeniesione posiadanie tych gruntów lub stada, albo kopię tej umowy poświadczoną za zgodność z oryginałem przez notariusza lub przez występującego w sprawie pełnomocnika będącego radcą prawnym albo adwokatem albo potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez upoważnionego pracownika Agencji; 2) kopię dokumentu, sporządzonego na formularzu udostępnionym przez Agencję, obejmującego oświadczenia: a) tego posiadacza, b) podmiotu prowadzącego księgi hodowlane - w przypadku klaczy, loch, owiec matek i kóz matek, c) podmiotu upoważnionego do realizacji lub koordynacji działań w zakresie ochrony zasobów genetycznych - w przypadku krów, klaczy, loch, owiec matek i kóz matek - zawierające wskazanie zwierząt ras lokalnych, jakie zostały zakwalifikowane do programu ochrony zasobów genetycznych ras lokalnych - w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7. 6. Jeżeli posiadanie gruntów lub stada objętych wnioskiem o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej złożonym przez rolnika lub zarządcę zostało przeniesione na rzecz kilku podmiotów, nowy posiadacz tych gruntów lub stada wstępujący do postępowania w sprawie o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej dołącza do wniosku, o którym mowa w ust. 2, oświadczenia współposiadaczy, że wyrażają zgodę na wstąpienie tego posiadacza na miejsce rolnika lub zarządcy i przyznanie mu tej płatności. 7. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, nowy posiadacz gruntów lub stada, o których mowa w ust. 1, składa do kierownika biura powiatowego Agencji, do którego: 1) rolnik, który był dotychczas posiadaczem tych gruntów lub stada, lub 2) zarządca, który był dotychczas posiadaczem tych gruntów - złożył wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. W ocenie Sądu z literalnego brzmienia § 26 rozporządzenia Rśk wynika wiec, że przejęcie posiadania musi nastąpić od osoby realizującej dotychczasowe zobowiązanie rolnośrodowiskowe. Dodatkowo w najnowszych judykatach NSA dotyczących prawnych wymogów odnośnie wstąpienia do toczącego się postępowania na miejsce rolnika wskazuje się na odmienną od skarżącego interpretację. Stanowisko takie zostało wyrażone np. w wyroku NSA z dnia 29 stycznia 2019r., sygn. akt I GSK 1092/18. Wyrok ten co prawda dotyczył interpretacji § 32 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy'" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013r. poz. 361 ze zm.), jednakże wskazać należy, że NSA rozstrzygał identyczny problem jak ten, który jest obecnie przedmiotem sporu na tle § 26 rozporządzenia Rśk. W cytowanym wyroku, który Sąd rozpoznający niniejszą skargę w całości podziela, Naczelny Sąd Administracyjny odwołując się do przepisów prawa unijnego wskazał w sposób jednoznaczny, że: "o tym, że przejęcie posiadania musi nastąpić od osoby realizującej dotychczasowe zobowiązanie rolnośrodowiskowe świadczy przepis art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Przepis ten wyraźnie wskazuje, że osoba przejmująca całość lub część gospodarstwa od beneficjenta wsparcia, które uzależnione zostało od podjęcia zobowiązania, może przejąć zobowiązanie na pozostały okres. Z przepisu tego wynika bezpośredni związek pomiędzy osobą, która podjęła zobowiązanie (beneficjent wsparcia) a osobą, przejmującą gospodarstwo lub jego część od beneficjenta". Mając na uwadze powyższe rozważania jeszcze raz podkreślić należy, że nie ulega wątpliwości, że w niniejszym stanie faktycznym spółka nie jest beneficjentem wsparcia, zatem umowa dzierżawy zawarta z nią przez skarżącego (k. 3 akt administracyjnych) nie spełnia wymogu określonego w § 26 rozporządzenia Rśk. Bezsprzecznie w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek umowy przenoszącej posiadanie zawartej pomiędzy rolnikiem realizującym zobowiązanie rolnośrodowiskowe na przedmiotowych gruntach a stroną skarżącą. Tym samym nie znajduje uzasadnienia podniesiony w skardze zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ § 29 ust. 6 (w związku z ust. 1 i ust. 5 pkt 2) rozporządzenia Rśk oraz art. 7a § 1 k.p.a.. W ocenie Sądu przepis § 26 rozporządzenia Rśk jest jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W tych okolicznościach nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.