I SA/Ol 561/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2016 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę. A. B. (dalej powoływana jako "skarżący", "odwołujący" "strona",) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" . w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia "[...]"r. Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził powstanie długu celnego i określił kwotę cła w wysokości 105,00 zł, kwotę podatku akcyzowego w wysokości 1 540,00 zł, kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 905,00 zł oraz kwotę opłaty paliwowej w wysokości 130,00 zł, w związku z wprowadzeniem przez skarżącego na obszar celny Unii Europejskiej benzyny w łącznej ilości 1 000 litrów. W decyzji zawarte zostało pouczenie o przysługującym prawie oraz trybie i terminie do złożenia odwołania. Powyższa decyzja została wysłana na adres zamieszkania strony i zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru została przez nią odebrana w dniu 19.04.2016 r. (k. 48 akt adm.). W dniu 5 maja 2016r., skarżący nadając przesyłkę listowną w Urzędzie Pocztowym wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Dyrektor Izby Celnej, postanowieniem z dnia "[...]"r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ powołując treść art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2016r. poz. 613 ze zm.; dalej jako O.p.) wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została doręczona skarżącemu w dniu "[...]"r. i od tej daty zaczął biec czternastodniowy termin do złożenia środka odwoławczego. Termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 3 maja 2016r. tj. w dniu ustawowo wolnym od pracy. Organ celny wskazał, że zgodnie z art. 12 § 6 O.p., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej. Biorąc pod uwagę powyższe organ wskazał, że ostatni dzień na wniesienia odwołania upłynął z dniem 4 maja 2016 r. Odwołujący nie złożył wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania, w którym uprawdopodobniłby, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem strona w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz jego merytoryczne rozpatrzenie. W uzasadnieniu skarżący podniósł zarzuty dotyczące decyzji organu I instancji oraz wskazał, że decyzja została doręczona osobie nieuprawnionej, a o decyzji skarżący dowiedział się z opóźnieniem i złożył odwołanie w możliwie najkrótszym terminie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całej rozciągłości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył , co następuje : Na wstępie rozważań sądu stwierdzić należy, że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz .U2016., poz. 718 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Ponadto, na podstawie art. 135 p.p.s.a. , sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Po dokonanej ocenie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, bowiem postanowienie to nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny sądu jest kwestia zgodności z prawem postanowienia organu odwoławczego, który na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji stwierdzającej powstanie długu celnego i określającej kwotę cła, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług w oraz opłatę paliwową. Podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Obiektywny fakt uchybienia ustawowemu terminowi zawitemu do wniesienia odwołania jest niewątpliwy. Zgodnie z art. 223 § 2 O.p. odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Z akt sprawy wynika , że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jej zaskarżenia została doręczona stronie w dniu 19 kwietnia 2016r. Termin do wniesienia odwołania upływał więc z dniem 3 maja 2016r. Na podstawie art. 12 § 1 O.p. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego dnia nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Przy czym termin uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r.. poz. 1529) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Zgodnie zaś z treścią art. 12 § 6 Ordynacji podatkowej jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej. Zgodnie z art. 227 O.p. organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Organ odwoławczy zobligowany jest do przeprowadzenia - przed merytorycznym rozpatrzeniem odwołania - postępowania wstępnego, podczas którego ma obowiązek zbadać czy wniesione odwołanie zawiera elementy niezbędne do jego rozpatrzenia, wskazane w treści 222 Ordynacji podatkowej oraz czy odwołanie zostało wniesione w terminie. W tej fazie postępowania nie może poddać ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dopiero spełnienie wszystkich warunków formalnych, warunkuje prawną skuteczność odwołania. W razie ustalenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem, jest wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania w oparciu na art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Bezwarunkowe brzmienie ww. przepisu nie pozostawia organowi podatkowemu żadnej swobody i obliguje go do wydania takiego postanowienia w każdym przypadku gdy uchybienie terminowi nastąpi. Termin do wniesienia środka zaskarżenia jest terminem ustawowym zawitym, a więc nie może być przez organy podatkowe przedłużany czy skracany. Uchybienie terminu nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie. Stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Nawet przekroczenie obowiązującego terminu o jeden dzień, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, stanowi jego uchybienie i obliguje organ do wydania postanowienia w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie odwołanie, datowane na dzień 5 maja 2016r. , zostało w tym samym dniu nadane w placówce pocztowej. Okoliczność ta została ustalona przez organ na podstawie stempla pocztowego. Termin na złożenie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]". upływał natomiast w dniu 4 maja 2016 r. Odwołanie, zgodnie ze stemplem pocztowym, zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 maja 2016 r., tj. jeden dzień po upływie czternastodniowego terminu. W odniesieniu do twierdzeń strony, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została doręczona osobie nieuprawnionej, stwierdzić należy, że nie znajdują one potwierdzenia w aktach sprawy. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 48 akt adm.) widnieje podpis skarżącego. Nie udowodnił on, że wskazany podpis został sfałszowany. Biorąc pod uwagę, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym o zwiększonej wartości dowodowej, a zgodnie z art. 194 § 1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo potwierdzone zarzuty skarżącego nie mogą zostać uznane za skuteczne. Ponadto Sąd pragnie zwrócić uwagę, że fakt doręczenia przedmiotowej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego osobie nieuprawnionej został podniesiony na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Zdaniem Sądu, wobec takiego stanu faktycznego organ nie mógł orzec inaczej niż w zaskarżonym postanowieniu, do czego był zobligowany treścią art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji wyroku.