I SA/Ol 564/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 7 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia R.B., reprezentowany przez doradcę podatkowego T.K., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 7 września 2020 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Ponadto zarządzeniem z 7 września 2020 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 191 zł. Przesyłka pocztowa zawierająca wezwania została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 21 września 2020 r. Termin do usunięcia braku formalnego i uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 28 września 2020 r., pomimo to wpis nie został uiszczony, jak również nie został usunięty brak formalny skargi (k. 23 akt sąd.). Pismem z 28 września 2020 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Dopuszczenie do działania w charakterze pełnomocnika strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, jest przyczyną nieważności postępowania (uchwała SN z 28 lipca 2004 r., sygn. akt III CZP 32/04, Biuletyn SN 2004 nr 7, poz. 8). W sytuacji, gdy jak w niniejszej sprawie, pomimo wezwania Sądu, w wyznaczonym terminie nie nastąpiło usunięcie braków formalnych skargi poprzez wykazanie umocowania do działania w imieniu strony skarżącej, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Ponadto stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W odniesieniu do oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej z 28 września 2020 r. o cofnięciu skargi, wskazać należy, że cofnięcie skargi może wywołać określony w art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skutek prawny w postaci umorzenia postępowania sądowego jedynie wówczas, gdy postępowanie to zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza brak przeszkód formalnych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Nieskuteczne wniesienie skargi oznacza, że postępowanie sądowe jeszcze się nie rozpoczęło, a zatem nie można umorzyć postępowania, które nie istnieje (wyrok NSA z 16 września 2005 r., sygn. akt FSK 2174/04, opubl. CBOiS). Jeżeli zatem skarga zawiera braki, które nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie, sąd zobligowany jest odrzucić skargę, a nie umorzyć postępowanie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.